Літаратура44

Ніл Гілевіч. Аповед пра трубу

Пачну празаічна. / Як, зрэшты, і кончу, / па праўдзе сказаць. / Бо гэта жыцьцёвая проза / ня можа / прыгожай мэтафарай стаць...

Пачну празаічна.

Як, зрэшты, і кончу,

па праўдзе сказаць.

Бо гэта жыцьцёвая проза

ня можа

прыгожай мэтафарай стаць.

Ня тая матэрыя.

Не для паэзіі.

Тут трэба мовіць прасьцей.

Дык вось: запрасілі мяне –

яшчэ восеньню гэта было –

на сустрэчу ў ліцэй.

Звычайная рэч: літаратар

павінен прыходзіць

са словам любві да людзей.

I я ўжо сабраўся.

Крыху прыкасьцюміўся нават.

I кніжачкі склаў у партфэль.

Сказалі: «У дзесяць прыедзем па вас на машыне».

Ну што ж! На машыне латвей.

Сяджу і чакаю.

Амаль а дзесятай –

Званок тэлефонны: Ало!

Прашу прабачэньня,

сустрэча, на жаль, не адбудзецца:

нас заліло!

Прарвала трубу –

і ўвесь першы паверх

затапіла вада.

Дык вы ўжо даруйце,

мне вельмі няёмка, паверце,

і вельмі шкада...

Праз тыдзень

мяне запрасілі

сустрэцца зь людзьмі ў РДК.

«Ну, добра!» – сказаў.

«Мы прыедзем забраць вас.

Чакайце званка!»

Чакаў. Дачакаўся.

I раптам у слухаўцы чую

ня радасьць, а скруху-журбу:

– Прабачце, сустрэчы ня будзе.

Аварыя ў нас тут:

прарвала трубу.

Усё заліло-затапіла!

Такая во стрэслася

неспадзявана бяда.

Дык вы ўжо даруйце,

мне вельмі няёмка, паверце,

і вельмі шкада...

Празь месяц – якраз, калі я ўжо сабраўся

ісьці на сустрэчу ў каледж, –

званок тэлефонны:

– Даруйце, мне вельмі няёмка і прыкра, але ж...

– Ну што? – перабіў я.

– Прарвала трубу –

I падлога затоплена ўся?

– Вой! – войкнула слухаўка.

– Праўда, прарвала!

А як вы даведаліся?

– Спадарыня мілая, як жа ня ведаць

пра гэта мне дома, калі

ужо гэта ведаюць

скрозь у Эўропе,

а мо і на цэлай зямлі!

Так, так, ужо ведаюць,

што ў Беларусі

гадоў, можа, зь дзесяць таму

трубу разарвала –

і справіцца з гэтай

аварыяй страшнай

няма ў нас каму.

Дык гоніць і гоніць,

і прэ, і нясе, і фугуе,

і ўсё залівае наўсьцяж –

такім залівае,

што часам дыхнуць немагчыма...

О, Госпадзе Божа ты наш!

P.S. Мае чытачы дарагія,

мае аднаверцы,

я вельмі вас, вельмі прашу:

ня клічце мяне

да сябе на сустрэчу, сябры,

не вярэдзьце душу.

Чытайце – пакуль дзікуны

не пакідалі ў вогнішча –

кнігі і кніжкі мае.

Пасьля і сустрэчы прадоўжым.

Прадоўжым!

Час прыйдзе.

Наступіць.

Ужо настае.

* * *

Штодзённа ў рубрыцы «Літаратура» на сайце НН — новыя творы і мініятуры. Чытайце для сэрца, чытайце для розуму, чытайце для мовы.

Каментары4

Цяпер чытаюць

Вынеслі прысуд Паліне Зыль — блогерцы, якая стала нулявым пацыентам справы Гаюна, бо ў яе знайшлі тую самую спасылку ад Матолькі15

Вынеслі прысуд Паліне Зыль — блогерцы, якая стала нулявым пацыентам справы Гаюна, бо ў яе знайшлі тую самую спасылку ад Матолькі

Усе навіны →
Усе навіны

Сёння Еўропа пяройдзе на летні час2

Бананы па 35 рублёў і буракі за 15: што і колькі каштуе на Камароўцы1

Расіянка, улюбёная ў Маскву, выйшла замуж за беларуса праз чатыры месяцы пасля знаёмства — і пераехала да яго ў Брэст19

Былыя зняволеныя журналісткі сустрэліся ў Варшаве1

«Я пажартаваў». Коўл пракаментаваў словы, што не ведаў, дзе Беларусь7

У Іране патлумачылі знікненне новага вярхоўнага лідара1

Беларускі хакеіст стаў найгоршым па карыснасці ў НХЛ2

Там, дзе стагоддзе таму гучала беларуская мова, сёння пануе польская. Што засталося ад беларускіх гаворак у Літве22

Доўгія пазногці больш не ў модзе. А якія цяпер у модзе?1

больш чытаных навін
больш лайканых навін

Вынеслі прысуд Паліне Зыль — блогерцы, якая стала нулявым пацыентам справы Гаюна, бо ў яе знайшлі тую самую спасылку ад Матолькі15

Вынеслі прысуд Паліне Зыль — блогерцы, якая стала нулявым пацыентам справы Гаюна, бо ў яе знайшлі тую самую спасылку ад Матолькі

Галоўнае
Усе навіны →

Заўвага:

 

 

 

 

Закрыць Паведаміць