Źbity ŭ mietro invalid nie moža chadzić i razmaŭlać

Žurnalisty źjeździli ŭ balnicu da źbitaha ŭ mietro invalida i parazmaŭlali ź jaho maci. Žančyna raskazała svaju viersiju taho, što adbyłosia 2 studzienia. U toj viečar jana z synam viartałasia dadomu z kinateatra «Biełaruś». Hladzieli multfilm «Try bahatyry na dalokich bierahach», — kaža jana. Na stancyi «Kastryčnickaj» zajšli ŭ vahon. Maci sieła na volnaje miesca pamiž pasažyrami.

«Synu treba siadzieć tam, dzie možna trymacca, dzie stojka jość. Ja chacieła, kab jon sieŭ na majo miesca, ale jon admoviŭsia», —

— Vaš syn hrubiŭ, kali prasiŭ sastupić miesca?

— Jon skazaŭ: «Možna mnie prysieści».

Pakazaŭ paśviedčańnie, skazaŭ, što invalid I hrupy, što jamu treba sieści.

I zatym hučna i matam pasłaŭ majho syna!

— Vaš syn, sapraŭdy, razdrapaŭ tvar adnamu z chłopcaŭ i nastupiŭ na nahu?

— Jon drenna i niaŭstojliva staić, moh nastupić na nahu. Ale jon stajaŭ la dziaŭčyny, kali b i nastupiŭ, to joj. Nakont padrapać tvar — heta niapraŭda!

Heta ja da jaho lezła i chacieła spynić, dumała, zaraz da vačej daciahnusia, kab jon pierastaŭ bić. Jakaja tam drapina?! Heta kryvioju majho syna jany vypackalisia.

— Kolki chvilin praciahvałasia bojka?

— Adnu chvilinu. Ad stancyi da stancyi. My jechali z «Kastryčnickoj», heta było da «Płoščy Pieramohi».

— Jak reahavali ludzi ŭ vahonie?

— Ludzi kinulisia ŭ baki, tamu što ŭsio ŭ kryvi było. Syn zakryŭ tvar rukami, ja dumała, što jamu voka vybili, kroŭ ručajom liłasia, a jany praciahvali bić… Ja kryčała:

«Ludzi, vykličcie milicyju! Dapamažycie! Što mnie rabić?!»

Žančyna niejkaja stała telefanavać mašynistu, nie viedaju, datelefanavałasia ci nie. Chtości sprabavaŭ hetaha (jaki biŭ — TUT.BY) adšturchnuć. Kali jany vyjšli z vahona, dapamahła maładaja para — pasadzili syna na siadzieńnie, dapamahli ŭstać i vyjści na stancyi «Jakuba Kołasa», adviali nas u dziažurnuju častku i vyklikali chutkuju.

— Jak vaš syn vyhladaje?

— Jon dahledžany, mocny, zdarovy chłopiec z vyhladu, ale nie moža stajać.

— Sastupali jamu miesca ŭ transparcie da hetaha vypadku?

— Zaŭsiody! Asabliva pažyłyja ludzi. Tamu što adrazu vidać, jak jon idzie i jak jon staić. Ale chiba zdarovy čałaviek paprosić sastupić miesca? Heta ž jasna, što niešta nie tak.

Jon zaŭsiody razam sa mnoj. Ja aścierahajucca, kab jon — nie daj Boh — nie paśliznuŭsia, kab nie ŭpaŭ, tamu što jamu nielha atrymlivać traŭmy hałaŭnoha mozhu. A tut bili — na maich vačach i tolki pa hałavie. Jany nahami sprabavali bić, ale tam ludzi stajali — niama dzie było razharnucca.

— Jak vy dumajecie, čamu heta adbyłosia?

— Ja dumaju, jany byli nieadekvatnyja na toj momant i pad uździejańniem čahości. Śpirtnym ad ich byccam by nie pachła. Nie mohuć maładyja ludzi tak źviareć, ja navat heta rastłumačyć nie mahu.

— Jak vaš syn siabie adčuvaje ciapier?

— Jaho stan horšy, čym byŭ da bojki. Jon znoŭ pierastaŭ havaryć i chadzić, ja jaho na kalascy važu.

Doktar paciarpiełaha kamientavać jaho stan admoviŭsia. Adnak u balnicy paćvierdzili, što pacyjent nie razmaŭlaje, pierasoŭvajecca ŭ invalidnaj kalascy, časam ŭstaje z łožka i staić u pałacie. Jakoj-niebudź ahresii ŭ jaho pavodzinach nie zaŭvažyli.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0