Apostalski Nuncyj Hudžeroci: Dziakuj cudoŭnamu biełaruskamu narodu

25 śniežnia, na Božaje Naradžeńnie, u minskim archikatedralnym kaściole Imia Najśviaciejšaj Panny Maryi adbyłasia ŭračystaja śviataja Imša. Jaje ŭznačaliŭ Apostalski Nuncyj u Biełarusi arcybiskup Kłaŭdyjo Hudžeroci.

Na pačatku Imšy ŭsich pryvitaŭ Mitrapalit Minska-Mahiloŭski arcybiskup Tadevuš Kandrusievič. «Chrystos naradziŭsia — Boh abjaviŭsia», — abvieściŭ Mitrapalit, vinšujučy ŭsich sa śviatam Naradžeńnia Pana, a taksama z nastupajučym Novym hodam, i žadajučy, «kab jon byŭ hodam, jaki my pražyviem razam z Boham», «hodam, u jakim Boh kožny dzień budzie razam z nami, budzie naradžacca ŭ našych sercach i našych dušach». «Jon staić kala dźviarej našaha serca i stukaje! Treba ich adčynić», — dadaŭ ijerarch. 

Arcypastyr pavinšavaŭ sa śviatam i Apostalskaha Nuncyja. «Z Vašym prybyćciom u Biełaruś mnohaje źmianiłasia, — adznačyŭ Mitrapalit. — Źmianilisia adnosiny ŭ Kaściole, adnosiny pamiž Biełaruśsiu i Vatykanam».

Arcybiskup uzhadaŭ taksama słovy Papy Franciška, skazanyja ŭčora padčas Imšy pasterki, ab tym, što ŭciełaŭleńnie Božaha Syna — heta aśviatleńnie historyi čałaviectva. 

Apostalski Nuncyj sardečna padziakavaŭ Mitrapalitu za słovy pryvitańnia.

«Dziakuj za toje, što zaprasili mianie, kab ja ŭznačaliŭ hetuju Eŭcharystyju, — dadaŭ pradstaŭnik Śviatoha Ajca. — Dziakuj Vam za tuju pracu, jakuju ździejśnili my ŭ hetym hodzie razam z Vami — hetuju vielmi ciažkuju pracu. I kali siońnia my ŭśmichajemsia, dyk tamu, što atrymali ad Pana Boha asablivyja łaski, jakija stalisia Jahonym znakam lubovi, jakuju Jon maje da hetaha Kaścioła. Dziakuj Vam za Vašu niastomnuju i ciažkuju pracu. Dziakuj Bohu, Vy atrymali ad Jaho dobraje zdaroŭje, tamu što Vy pracujecie za traich». «Dziakuj taksama hetamu cudoŭnamu biełaruskamu narodu, jaki maliŭsia za nas i dziakujučy malitvam jakoha my atrymali ad Pana Boha toje, što Jon pažadaŭ nam dać. Dziakuj taksama vam za toje, što vy prysutničajecie siońnia tut i moliciesia z usich siłaŭ padčas hetaj uračystaj śviatoj Imšy», — skazaŭ arcybiskup, źviartajučysia da ŭsich viernikaŭ. 

«Jak sumna vyhladajuć niabiosy, kali jany pakryty chmarami i kali na niebie niama sonca! — praciahvaŭ Apostalski Nuncyj. — Boha nichto nikoli nie bačyŭ, — kaža siońniašniaje Jevanhielle. Jezus razarvaŭ hetyja tumany, kab zaźziać, jak sonca, kab dać nam ubačyć Božaje abličča na ziamli. Taksama i ŭ pryrodzie siońnia Boh pažadaŭ raźjaśnić niabiosy i dać nam ubačyć sonca». «I kali budziecie vychodzić, pahladzicie na nieba, na sonca, — zaachvociŭ arcybiskup viernikaŭ. — Padziakujcie Bohu za hetaje sonca, ale pieradusim padziakujcie Jamu za toje sapraŭdnaje Sonca, jakim źjaŭlajecca Jahony Syn, za Jahonuju luboŭ — luboŭ, viernuju ažno da śmierci». 

Pa słovach pradstaŭnika Papy, «Boh razarvaŭ chmary našaj abyjakavaści», «našaj depresii, bieznadziejnaści, źjaviŭ nam ciepłyniu Božaj lubovi — lubovi Ajca da nas, takich, jakimi my jość», i hetaja luboŭ «zaziraje svaimi vačyma nam prosta ŭ vočy i kaža nam: «Ja stvaryŭ ciabie, i Ja ščaślivy bačyć ciabie takim, jakim ty jość»». 

«Chaču źviarnucca pieradusim da tych, chto ličyć siabie viernikam tolki ŭ pieryjad Božaha Naradžeńnia, chto adčuvaje patrebu pryjści siudy, kab pahladzieć u vočy Boha, tolki raz u hod, — adznačyŭ arcybiskup Kłaŭdyjo Hudžeroci.

— Toj, chto adčuvaje luboŭ, žadaje, kab hetaja luboŭ praciahvałasia viečna (…) I hetuju luboŭ, jakuju my pieražyvajem siońnia, my žadajem adčuvać kožny dzień, kab adčuvać podych Boha, jaki prychodzić da nas u naša žyćcio».

Pa słovach Apostalskaha Nuncyja, «heta tajamnica, jakaja abjaŭlajecca dla kožnaha čałavieka tak, jak jon jaje adčuvaje ŭ svaim sercy, jaje navat niemahčyma rastłumačyć inšamu», ale «śviatło aśviatlaje serca, a sahretaje serca žadaje ŭsim raspavieści pra toje, jak dobra jano siabie adčuvaje, žadaje ŭsim adkryć hetuju ciepłyniu, jakaja jość u im». «Tamu kožny z nas stanovicca nibyta stražnikam, jaki staić na varcie, uhladajučysia, kab adrazu raspavieści inšym, pra toje, što jon bačyć, — dadaŭ arcybiskup. — Siońnia my źjaŭlajemsia stražnikami Boha, jakija stajać na varcie, i, uhladajučysia ŭ dalečyniu, my, biezumoŭna, ubačym śviatło». «Vierniemsia ž da ludziej, vierniemsia tudy, dzie my žyviem, kab raspavieści im pra toje śviatło i tuju ciepłyniu, jakija my adčuvajem, — zaklikaŭ pradstaŭnik Papy. — Kab raskazać našamu biełaruskamu narodu: pahladzi, ja ŭbačyŭ śviatło, ja ŭbačyŭ nadzieju, ja ŭbačyŭ budučyniu, jakaja jość».

«Heta Božaje abiacańnie — a Boh zaŭsiody zastajecca viernym svajmu abiacańniu, — padkreśliŭ ijerarch. — Niaŭžo ž vy dumajecie, što i dla biełaruskaha naroda Boh nie padrychtavaŭ svaim naradžeńniem śpiecyjalnaha, asablivaha miesca? Niaŭžo vy nie dumacie, što ŭvieś toj ciažar vyprabavańniaŭ, jakimi vy žyli na praciahu minułych dziesiacihodździaŭ, prypadabniaje vas da samoha Chrysta, jaki nios ciažar kryža, idučy na Kalvaryju? I ci vy dumajecie, što Boh, hledziačy ź nieba na viernaść i ciarpieńni svajho Syna, nie daść Jamu budučyniu ŭvaskrasieńnia — taksama i vašamu narodu?»

«Boh, jaki naradžajecca, naradžajecca siońnia dla taho, kab być z nami, kab pamierci za nas, kab my mieli žyćcio praź Jaho, — zaŭvažyŭ arcybiskup. — Tamu ad imia Papy Franciška, jaki prynosić nam luboŭ z samaha serca Łacinskaj Amieryki, adkul jon pachodzić, ja kažu vam: nie bojciesia, nie pałochajciesia, nie rasčaroŭvajciesia, viercie ŭ toje, što Jon siarod nas».

«Sonca, jakoje źziaje siońnia na niabiosach, Dzicia, jakoje siońnia naradžajecca, — heta nie iluzija, heta nie miraž; heta sens usioj našaj historyi, — padkreśliŭ Apostalski Nuncyj. — I nichto nie moža zabrać Jaho ad nas, tamu što heta nie pryvatnaja ŭłasnaść kahości adnaho.

Tamu chaču vam siońnia skłaści pažadańni, kab u vašym žyćci vy zaŭsiody adčuvali ciepłyniu Sonca, jakim źjaŭlajecca Boh, jaki vas lubić. Nie dazvolcie nikomu nikoli pahasić hetaje Sonca. Heta našaje bahaćcie, jakoje padaryŭ nam ukryžavany Boh. Usim, chto šukaje adkazy na składanyja pytańni žyćcia, usim, chto pierakanaŭsia, što adkazy na hetyja pytańni nie isnujuć, i ŭžo zakryŭsia, — usim im vy, jakija prysutničacie siońnia na hetaj Imšy, abviaścicie, što radaść jość, što jość nadzieja, što jość hetaje Sonca, jakoje źziaje dla ŭsich, što da Jaho kožny moža pryjści». 

«I kali siońnia my žadajem adzin adnamu dobrych Kaladaŭ, vinšujem adzin adnaho sa śviatami Božaha Naradžeńnia, — heta nie značyć, što my tolki vykazvajem hetyja pažadańni: heta značyć, što my abviaščajem, što heta ŭžo jość, što jano zaŭsiody budzie z nami, hetaje dobraje Božaje Naradžeńnie, — źviarnuŭ uvahu arcybiskup Kłaŭdyjo Hudžeroci. — Papa Francišak abdymaje kožnaha z vas, kožnaha z vas asabista, hledziačy prosta ŭ vočy, i kaža: «Ščaślivaha Božaha Naradžeńnia!»

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0