Baksior Karniejeŭ: «U našym zale padychod taki: my mocnyja! Tak bolš nichto nie moža! Napierad!» 

Pryzior čempijanatu śvietu i adzin z najiarčejšych našych bajcoŭ dzielicca mierkavańniem pra biełarusaŭ i našaje «aby było ŭsio cicha».

U minułym hodzie baksior-supierciaž Siarhiej Karniejeŭ pieramoh dvuchrazovaha čempijona śvietu i dvuchrazovaha pryziora Alimpijadaŭ Klemiente Rusa. A niadaŭna, u vieraśni, uziaŭ załaty miedal na pieršynstvie śvietu siarod studentaŭ.

Niahledziačy na pośpiechi, niekatoryja spabornictvy z udziełam Karniejeva zakančvajucca fanackim abureńniem. Nahadajem, što na Alimpijadzie-2012 jaho nieprychavana zasudzili (što ŭžo dalikatničać, nazaviem čornaje čornym). Na čempijanacie Jeŭropy-2013 nie addali pieramohu ŭ roŭnym dvuboi z rasijaninam, choć spabornictvy prachodzili ŭ Minsku. Na pieršynstvie śvietu ŭ Kazachstanie jaho ruku znoŭku nie padniali ŭ bai z ruskim, dzie Siarhiej davoli ŭpeŭniena adpracavaŭ pieršym numaram.

— Tak, tady dumki pra sychod byli. Ale tolki na haračuju hałavu, adrazu paśla skančeńnia startaŭ, — uspaminaje Siarhiej Karniejeŭ. — Dzień-dva pachodziš, pažyvieš, z prablemaj hetaj pieranačuješ i praciahvaješ rabić spravu. Žyćcio ŭsio roŭna praciahvajecca. Dy i kali čałaviek łamajecca — značyć, jon słaby. Tamu ŭ vyniku robiš vysnovy i pracuješ nad pamyłkami. Mianiać prafiesiju mnie taksama pakul nie chočacca. Lepš rabić toje, što ty ŭmieješ, być śpiecyjalistam. Tamu da Alimpijady ŭ Rya-de-Žaniejra ja ŭ alimpijskim boksie dakładna zastajusia.

— Viedajem, što ty pajšoŭ u Akademiju kiravańnia na jurysta. Dumali, moža, rychtuješ hlebu dla sychodu sa sportu…

— Maja adukacyja Biełaruskaha dziaržaŭnaha ŭniviersiteta fizičnaj kultury navat u Jeŭropie cenicca. Dypłom sapraŭdy šmat dzie pryznajecca. Ale mnie zdałosia, što ŭ nas ja ź im daloka nie dajedu. Tamu atrymlivaju dadatkovuju śpiecyjalnaść na fakultecie dziaržaŭnaha kiravańnia i prava. Prosta pamiž vystupleńniami ŭ mianie byvaje volny čas. Čamu b nie vykarystać jaho na navuku.

— Kali tak, to što rabić suprać sudździaŭ, jakija, byvaje, svajoj nieabjektyŭnaściu prosta źnievažajuć biełarusaŭ?

— Žyćcio — niespraviadlivaja reč. Spakojna treba da hetaha stavicca, — uśmichajecca Siarhiej. — Usio vyrašaje palityka. A taksama finansy, čaho ŭ nas najčaściej niama. Adbyvajecca heta i praz naš charaktar: aby było ŭsio cicha, aby było mirnaje nieba nad hałavoj i biez kryku. Kali chočaš pieramahać, to, jak kažuć, niama miru biez vajny. Tamu treba i zuby dzieści pakazvać…

Tak stałasia, što maniera Siarhieja Karniejeva pryjšłasia da dušy ŭkraincam, dzie boks źjaŭlajecca adnym z samych papularnych vidaŭ sportu. Biełarusa zaprasili pieršym numaram ŭ kłub «Ukrainskija atamany», jaki vystupaje ŭ tak zvanaj lizie WSB. Praz hetyja spabornictvy Siarhiej moža atrymać dla našaj krainy žadanuju alimpijskuju licenziju.

— Tvaje fanstaronki ŭ sacyjalnych sietkach — ukrainskija. Ci adroźnivajecca ich narod ad našaha?

— Nacyja vielmi patryjatyčnaja. Jość, kaniečnie, i minusy. Ale jak narod ukraincy mnie padabajucca: u pavodzinach, u kamunikacyi. Pa duchu jany nam blizkija. Dziakujučy papularnaści boksu za mianie tam bolš zaŭziejuć. U nas samymi papularnymi vidami sportu zastajucca chakiej i futboł. U nas uvahu na bajca źviartajuć chiba svajaki i znajomyja. A va Ukrainie ciabie paznajuć u kaviarniach i na dvare, prosiać sfatahrafavacca.

— Kožny tvoj pajadynak — pakuta dla sapiernika. Nie pryhadaju nivodnaha vypadku ŭ apošnija hady, kab Karniejeŭ davaŭ zadniuju pieradaču. Pracuješ pieršym numaram i niaspynna teraryzuješ apanientaŭ. Praŭda, časam zaŭziatary paprakajuć, što nie tak časta zakančvaješ pajadynki nakaŭtami. Zrazumieła, što ŭ alimpijskim boksie pajadynki bolš karotkija i heta rabić niaprosta…

— Ja zaŭsiody byŭ tempavym baksioram. Tamu zaraz treba papracavać na mahutnaść udaru. Hetym my i zajmajemsia ŭ zale. Uzrovień raście, i budzie mahčymaść usio na spravie pravieryć.

— Jakim čynam?

— Vyjdziem u rynh i pahladzim, što adbudziecca ź ludźmi.

— Biełaruski sport u cełym davoli mocny, ale byvaje, što našy chłopcy i dziaŭčaty ŭ niepatrebny momant zdźmuvajucca. Zdarajecca, pačynajuć žvava, a ŭ kancy bajavy duch padaje, prajhrajuć. Niby skončyŭsia bienzin. Asabliva heta zaŭvažna pa niekatorych hulniavych vidach sportu. Jak pieramahčy hetuju chibu?

— Tut, liču, vahu maje taktyka-piedahahičnaja trenierskaja rabota. U hetym frahmiencie vielmi važna pastaracca, moža być, pierahledzieć padychody. Heta toje, što adbyvajecca ŭ našaj zale. «MY MOŽAM, MY MOCNYJA, NAPIERAD, TAK, JAK MY, NICHTO NIE MOŽA, i NAPIERAD, NAPIERAD, NAPIERAD», — voś jakim čynam nas natchniaje trenier. I heta spracoŭvaje.

Što ž, padychod našaha bajca da spravy dadaje viery ŭ lepšaje. Hałoŭnyja starty dla Siarhieja raspačnucca paśla Novaha hoda. Ź nieciarplivaściu i cikaŭnaściu budziem ich čakać.

«Bajcoŭski hien» — prajekt kampanii «Budźma biełarusami!», meta jakoha — paznajomić hramadstva z našymi vybitnymi spartoŭcami! Časta ich lepš viedajuć za miažoj, čym doma. A našy hieroi zazvyčaj majuć unikalnyja losy, vartyja ŭvasableńnia ŭ filmach, knihach, pieśniach dy prymaŭkach. Jany — nośbity biełaruskaha bajcoŭskaha hienu — hatovyja zaciata bicca za honar krainy i kožnaha biełarusa. Znajomciesia bližej, hanaryciesia imi, zaŭziejcie za našych!

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0