Uładzimier Niaklajeŭ. Dva ŭ adnym

Biełaruś sa źjaŭleńniem najmienšaha syna Łukašenki i Rasieja sa źjaŭleńniem najlepšaha siabra Pucina — źjavy adnaho kštałtu. U padmurku ich — poŭnaja i kančatkovaja pieramoha nad marallu, dasiahnutaja pad kiraŭnictvam hałoŭnakamandujučych abiedźviuch dziaržavaŭ. Piša Ŭładzimier Niaklajeŭ.

Ničoha inšaha nie mahło stacca choć by z toj pryčyny, što abodva hałoŭnakamandujučyja pryjšli da mety (ułady), skarystoŭvajučy amaralnyja srodki. Pucin — vajnu i kroŭ u Čačenii. U Łukašenki realnaj vajny pad rukoj nie było, tamu jon abjaviŭ vajnu karupcyjnuju. Abodva abiacali «mačyć» i stralać. Biez sudu i śledztva. Adzin — złodziejaŭ‑čačencaŭ, druhi — prajdziśvietaŭ‑karupcyjaneraŭ, byłych, nienavisnych narodu, partyjna‑savieckich aparatčykaŭ. U vyniku — čačencaŭ pamienieła. A złodziejaŭ, prajdziśvietaŭ i karupcyjaneraŭ stała stolki, kolki ich nie było ŭ Rasiei, a tym bolš u Biełarusi, nikoli.

Rakiroŭka Pucin — Miadźviedzieŭ — heta nie adno demanstracyja karupcyi na samaj viaršyni ŭłady. Heta śviedčańnie poŭnaj pieramohi amaralnaści nad marallu, bo ŭ «vojsku», ź jakim ruchaŭsia Pucin da svajoj «pieramohi», było i rasiejskaje čynavienstva, i duchavienstva, uvieś siońniašni rasiejski isteblišment. Uklučna z tymi (ź niaznačnymi vyniatkami), chto nazyvaje siabie ruskaj intelihiencyjaj.

Mahčymaja rakiroŭka Łukašenka‑baćka — Łukašenka‑syn (najmaładziejšy ci siarednie‑starejšy) — heta nie adno demanstracyja toj ža, što ŭ Rasiei, ci navat jašče bolšaj karupcyi: ažno da ŭstalavańnia ŭłady dynastyčnaj. Heta znoŭ ža, jak i ŭ Rasiei, śviedčańnie poŭnaj pieramohi amaralnaści nad marallu. Bo ŭvieś, jaki jon ni jość, biełaruski «isteblišment», usio hetaje «paciešnaje vojska» Łukašenki, jahonyja ministry, deputaty, senatary i h. d. ź liślivaj udziačnaściu źjadajuć luby kavałak, jaki jon im hrebliva kidaje. I bačać ža, što imi hrebujuć, a prosiać jašče i jašče. Ni honaru ŭ sercy, ni sumleńnia ŭ dušy, niby na miescy sumleńnia nasamreč vyras niejki inšy orhan, pra jaki skazaŭ niekali sam Łukašenka. I kali dźvie traciny z hetych ludziej rastuć sabie na tym, što im kidajuć, jak trava raście, dyk jak žyvuć astatnija, jakija zdolnyja myślić, a značyć, reflektavać, dla mianie pytańnie. Najpierš maralnaje.

Za čas kiravańnia Łukašenki ŭnutry jahonaj vertykali vybudavałasia jašče adna vertykal, pazbaŭlenaja ŭžo nia tolki marali, ale, jak jano ni dziŭna, moža być, hučyć, navat amaralnaści. Tam, dzie podłaść ličycca hodnaściu (nu choć by ŭ źniavazie nacyjanalnaj movy i kultury), maralnyja katehoryi prosta nie prysutničajuć. Ni z dadatnym, ni z admoŭnym znakam).

Jašče pytańnie: čamu takimi doŭhaterminovymi, u miežach žyćcia, prajektami (prezentacyja junaha pierajemnika, budaŭnictva AES) Łukašenka z hetkim impetam zaniaŭsia pa viartańni z Sočy, dzie na pačatku lutaha sustreŭsia z «sałodkaj paračkaj» Pucin‑Miadźviedzieŭ? Jak pa ŭsim vyhladaje, jon atrymaŭ ad ich błasłavieńnie na viečnaje caravańnie. Kart‑blanš na pažyćciovuju ŭładu. A značyć, i na lubyja prajekty ŭ miežach žyćcia — i navat pa‑za imi.

Ciapier pytańnie pra canu damoŭlenaści… Za što takija ščadroty? Čym moža «baćka» adździačyć «bratanam»?

Adkaz, miarkuju, voś u čym.

«Z słovaŭ ministra abarony RF, abjadnańnie patencyjałaŭ Rasiei i Biełarusi ŭ abaronnaj sfery źjaŭlajecca najvažniejšym faktaram neŭtralizacyi lubych ahresiŭnych vyklikaŭ i pahroz… Pašyreńnie NATA, plany stvareńnia amerykanskaj systemy supraćrakietnaj abarony ŭ Čechii i Polščy, abvastreńnie sytuacyi na Bližnim Uschodzie patrabujuć jašče bolš ciesnaj kaardynacyi pamiž abaronnymi viedamstvami Biełarusi i Rasiei». (BiełTA).

«Rasiejski ministar taksama adznačyŭ, što, zhodna z acenkami Maskvy, plan dvuchbakovaha vajennaha supracoŭnictva pamiž Biełaruśsiu i Rasiejaj vykonvajecca dastatkova efektyŭna i z apiaredžańniem». («Interfaks»).

Kali b ZŠA ŭ adkaz na dyplamatyčnuju ahresiju źlikvidavali svajo pasolstva ŭ Miensku, dyk dyvizijon rasiejskich rakiet pad Smurhoniami my b mieli ŭžo siońnia.

Kožnamu chočacca hulacca. Ci ź niečym, ci ŭ niešta. Va ŭsiakim razie, praz vajskovyja hulni va ŭładaroŭ śvietu albo praz pretenzii na heta, zrazumiełymi stanoviacca hulni, tak by mović, dyplamatyčnyja. U tym liku niadaŭni, i pakul nie pieraadoleny, kryzis u biełaruska‑amerykanskich stasunkach. Miarkuju, što, kali b ZŠA ŭ adkaz na dyplamatyčnuju ahresiju Biełarusi (vidavočna padahretuju Rasiejaj) źlikvidavali svajo pasolstva ŭ Miensku i začynili biełaruskaje pasolstva ŭ Vašynhtonie, dyk dyvizijon rasiejskich rakiet dzie‑niebudź pad Smurhoniami my b mieli ŭžo siońnia. A praz toje — vializny mižnarodny skandał z urehulavańniem i tarhami vakoł jaho, što tak darečy pakłałasia b na pačatak prezydenctva čałavieka, jakoha Łukašenka publična nazyvaje nie Miadźviedzieŭ, a Miedźviadzioŭ. Publična i pabłažliva nazyvaje, bo kart‑blanš na viečnuju ŭładu nie ŭ taho. I heta (jak i jaŭleńnie junaha pierajemnika, i pasłańnie biełaruskamu narodu i Nacyjanalnamu schodu) znoŭ ža demanstracyja: z tym, chto nasamreč kiruje i budzie kiravać Rasiejaj, my ciapier «korieša», tamu damovilisia adzin adnamu nie zaminać, zhadziŭšysia na niejki čas na niejkaha Miadźviadziova.

I apošniaje.

Na miescy Alaksandra Ryhoryviča (a tym bolš na miescy Ŭładzimira Ŭładzimiraviča) ja nia byŭ by takim pabłažlivym u adnosinach da Dźmitryja Anatoljeviča. Jak mnie ŭjaŭlajecca, u hetym «niejkim Miedźviadziovie» zatojena niejkaja vialikaja pahroza. Va ŭsiakim razie, značna bolšaja za tuju, jakaja bačycca ministru abarony RF u pašyreńni NATA. Pucin abkłaŭ svajho pryznačenca na pasadu prezydenta z usich bakoŭ tak, što tamu samastojna nibyta i nie zvaruchnucca. Ale adno — być abkładzienym na podstupach da ŭłady, i zusim inšaje — zajmieŭšy jaje. Kali ty, niachaj farmalna, jaje najvyšejšy nośbit. Hledziačy na zusim nia prościeńkaha, ź vidavočnymi psychalahičnymi pradońniami novaha prezydenta Rasiei, ja dumaju, što sproby vyrvacca za čyrvonyja ściažki nia zmusiać siabie doŭha čakać — i tady šmat što moža afarbavacca čyrvonym. Nie praź niejkuju tam vialikuju ideju, a praz ambicyi. Dy jašče praz toje, što hrošy nia tak padzielenyja.

Zrešty, nielha skidvać z rachunkaŭ i vialikuju ideju. Voś jana.

«Uvažajemyj Vładimir Vładimirovič! Mienia zovut Michajłov Sierhiej, ja iz Vładivostoka. Ja lično sčitaju Biełoruśsiju i vieś Krym «čisto» rośsijskoj tierritorijej! Ja dažie na svojom hłobusie eti hranicy pomietił! U mienia takoj vopros k vam: budut li eti narisovannyje mnoju hranicy na hłobusie riealny chotia by v bližajšije let 5? Ja očień nadiejuś, čto eto staniet połnosťju riealnosťju, vied́ eti tierritorii po pravu prienadležat k našiej vielikoj stranie! Zaranieje spasibo!» (Z pytańniaŭ hramadzianaŭ RF prezydentu Rasiejskaj Federacyi).

Moža zdacca, što hetaje pytańnie zadaŭ svajmu hałoŭnakamandujučamu i zaadno prezydentu jaki‑niebudź adstaŭny vajaka. Ale nie. Siarhieju Michajłavu z Uładzivastoku (dzie toj Uładzivastok — i dzie Krym ź Biełaruśsiu, i što b jamu, zdavałasia, da ich?) 17 hadoŭ. Jon naradziŭsia, vyras i vychavaŭsia ŭžo ŭ novaj, jak lubić kazać Pucin i ŭsia jahonaja rać, Rasiei. Što ž tady ŭ joj, novaj, novaha?.. I kali ja dumaju pra heta, dyk nie‑nie dyj pamalusia za Biełaruś i Rasieju, dzie rodnyja maje i kreŭnyja: «Hospadzi, zratuj i zachavaj…»

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0