Aśviačeńnie kaścioła adbyłosia ŭ Bielicy

Addańnie ŭ vyklučnuju ŭłasnaść Bohu

Aśviačeńnie kaścioła — heta nie tolki źniešni akt, jaki zaviaršaje doŭhija pracy pa jaho budaŭnictvie. Heta vielmi važny liturhičny akt, praź jaki biskup jak pastyr miascovaha Kaścioła ŭ dyjacezii publična i ŭračysta pryznačaje ŭźviedzieny viernikami budynak być śviatyniaj Boha, kab u joj źbirałasia miascovaja supolnaść chryścijan.

Na pačatku biskup Alaksandr Kaškievič błahasłaviŭ vadu i akrapiŭ joju viernikaŭ, jakija ŭtvarajuć duchoŭnuju śviatyniu, a taksama ścieny kaścioła i ałtar. Paśla śpiavańnia Litanii da Usich śviatych ijerarch pramoviŭ malitvu aśviačeńnia. Nastała chvilina namaščeńnia śviatym alejem ałtara. Biskup Antoni Dziamjanka namaściŭ taksama ścieny kaścioła. Namaščeńnie ścien śviatyni — heta znak taho, što Kaścioł dasiahaje ŭsich kutkoŭ śvietu, a taksama kožnaha čałavieka. Hetyja miescy adznačanyja tak zvanymi «zakchejkami» — čatyrma kryžami na pamiać pra hetuju ŭračystaść.

Pavialičyć

Potym biskup akadziŭ ałtar, a biskup Juzaf Stanieŭski — unutranaje pamiaškańnie śviatyni i viernikaŭ. Ałtar byŭ nakryty biełym abrusam, i na im adbyłasia śviataja Imša, jakaja źjaŭlajecca najvažniejšaj častkaj abradu.

Pavialičyć

Bahataja i ciažkaja historyja

U hamilii biskup Kaškievič adznačyŭ, što kaścioł u Bielicy — znak Božaj lubovi, dabryni i łaskavaści da ŭsich ludziej, žycharoŭ hetaj ziamli, jakaja šmatrazova pieražyvała źmieny.

Ijerarch uzhadaŭ pačatki parafii ŭ Bielicy, jakija źviazany z asobaj karala Kazimira Jahiełončyka, što ŭ 1486 h. ufundavaŭ tut pieršy kaścioł u honar sv. Juryja, mučanika.

Jon uzhadaŭ taksama siemji Radziviłaŭ i Sapiehaŭ, jakija ščodra padtrymlivali miascovuju parafiju, ajcoŭ daminikanaŭ, jakija tut pražyvali, finansavali ich parafijalnuju škołu pry kaściole i inšyja pabožnyja spravy. Śviatynia niekalki razoŭ pierabudoŭvałasia, jaje pavialičvali i staralisia nadać joj kožny raz bolš pryhožy i hodny vyhlad.

Pastyr Kaścioła na Hrodzienščynie adznačyŭ, što nie było niedachopu ŭ historyi parafii i ŭ ciažkich, balučych staronkach. U XIX st. klaštar daminikanaŭ u Jelni byŭ začynieny, ich manaskaja rezidencyja likvidavana, a kaścioł adabrany i pieratvorany ŭ pravasłaŭnuju carkvu. Paśla Pieršaj suśvietnaj vajny kaścioł viarnuli katolikam, ale radaść ad atrymańnia śviatyni praciahvałasia niadoŭha.

Pačałasia Druhaja suśvietnaja vajna. Kali probašča ks. Stefana Dabravolskaha rasstralali hitleraŭcy, parafija asiracieła. Paśla vajny kaścioł adabrali ŭ parafijan i začynili.

Potym u im zrabili spartyŭnuju zału miascovaj škoły, zusim nie kłapacilisia pra stan budynka, i, kali jon pierastaŭ być prydatnym dla dalejšaha vykarystańnia, jaho całkam źniščyli.

Tamu ŭźnikła patreba ŭźviadzieńnia novaj śviatyni, jakaja siońnia raduje voka i schilaje serca prasłaŭlać Boha.

Achviaravać najpryhažejšaje

«Kožnaja śviatynia — heta znak taho, što ŭ dadzienaj miascovaści žyvuć vierniki, katoliki i vyznaŭcy Jezusa Chrysta. Heta znak taho, što nasieńnie Jevanhiella, pasiejanaje stahodździami tamu na našych ziemlach i ŭ sercach našych prodkaŭ, usio jašče žyvie, praciahvaje raści i daje bahatyja ŭradžai»,

— skazaŭ biskup Kaškievič.

Jon dadaŭ, što kožnaja śviatynia — heta taksama śviedčańnie taho, što tyja, chto pabudavaŭ jaje, žyvuć nie tolki chlebam, što duchoŭnyja kaštoŭnaści dla ich važnyja, što pavodle staražytnaj tradycyi, jak rabili ich prodki, jany zdolnyja achviaravać Panu Bohu ŭsio toje, što samaje lepšaje i pryhažejšaje.

Ijerarch padziakavaŭ probašču ks. Valancinu Chvieduku i viernikam za pracu ŭźviadzieńnia hetaj śviatyni, što źjaŭlajecca śviedčańniem ich lubovi da Chrysta i Jaho Kaścioła.

U słovie na zakančeńnie, spałučanym z padziakami, probašč parafii padkreśliŭ, što dzień aśviačeńnia ŭpisvajecca załatymi litarami ŭ historyju parafii. Taksama ks. Chviaduk padziakavaŭ usim, chto pryčyniŭsia da ŭźviadzieńnia śviatyni, za ich malitvu i materyjalnuju padtrymku.

Pavialičyć

Pavialičyć

Pavialičyć

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0