Klijent zaŭsiody... złodziej?

— Pakažycie, što ŭ vašym zaplečniku, — pytaje ŭ mianie kasirka, kali prabivaje pa kasie vybranyja ŭ kramie tavary na 90 tysiač rubloŭ.

— Nie pakažu, — adkazvaju ja i dalej pakuju ŭžo apłačanyja tavary ŭ svoj zaplečnik.

— Pakažycie! — kasirka ździŭlajecca takoj majoj nachabnaści, ale praciahvaje nastojvać na svaim.

— Nie pakažu.

Kasirka bačyć, što dyskusija vyčarpała siabie i kryčyć na ŭsiu handlovuju zału:

— Achooooova!

Prykładna taki dyjałoh u mianie atrymlivajecca kožny raz, kali ja naviedvaju adnu staličnuju kramu-dyskaŭnter. Što ž ja mahu zrabić, kali ŭ mianie pastajanna ŭ zaplečniku znachodzicca šmat kaštoŭnych rečaŭ, jakich davieryć mietaličnaj skryni zachoŭvańnia ŭ kramie mnie nie dazvalaje ćviarozy rozum: to noŭtbuk, to fotaaparat, to dyktafon, to prosta važnyja dakumienty. Voś i razhulvaju pa kramie sa svaim zaplečnikam, a kali padychodžu da kasy, to mianie kožny raz sprabujuć abšukać — ci nie śpior ja baton kiłbasy abo jaki-niebudź pačak piečyva.

I ŭsia prablema navat nie ŭ tym, što mnie ciažka pradjavić pad pilnaje voka kasira źmieściva svajho zaplečnika, a ŭ tym, što mnie prosta niepryjemna, kali va mnie, sumlennym i pastajannym pakupniku, administracyja kramy bačyć pierš za ŭsio złodzieja, a nie pavažanaha klijenta.

Darečy, paśla dyjałohu z kasiram prychodzicca dyskutavać z achoŭnikam:

— Pakažycie, što ŭ vas u zaplečniku, — zahadnym tonam kaža achoŭnik.

— Navošta? — pytaju ja i čakaju, pakul mnie prosta ŭ vočy skažuć, što ja amal što złodziej-recydyvist.

— Nu… Eee. U nas takija praviły, — sprabuje prykrycca biurakratyjaj achoŭnik.

— Heta vašy praviły, a nie maje. Navošta vam hladzieć u moj zaplečnik?

— Eee. Nu… U nas šmat vypadkaŭ, kali kraduć tavar…

— Takim čynam, vy chočacie skazać, što ja niešta ŭkraŭ? — pytaju ŭ achoŭnika i pakazvaju ček. — Voś tut pakupak na 90 tysiač, jak dumajecie, navošta mnie jašče niešta kraści?

Achoŭnik zadumaŭsia i ŭrešcie skazaŭ:

— Ładna, vy nie padobny na złodzieja, idzicie…

Ale taki chepi-end — redkaść. Zvyčajna achoŭniki iduć na barykady da kanca: prapanujuć vyklikać milicyju. Rodnaj milicyi ja nie bajusia, bo ŭ maim zaplečniku sapraŭdy niama ničoha ŭkradzienaha, ale da ich pryjezdu pakul sprava nie dachodziła: ja ŭsio-tki pakazaŭ zaplečnik, ale i zrabiŭ adpaviedny zapis u knihu zaŭ-

vah i prapanoŭ: maŭlaŭ, pavažanaja administracyja, nie treba bačyć u kožnym pakupniku złodzieja.

Mahčyma, vy skažacie, što nie treba stvarać prablemaŭ kasiram i achoŭnikam: paprasili — značyć pakažy i budź zdarovy. Ale mnie padajecca, što nie pakupnik pavinien być dla kramy, a krama dla pakupnika. A voś kali šanoŭnaja achova ŭhledzieła, što ja niešta chavaju ŭ handlovaj zale ŭ zaplečnik ci ŭ kišeni — tady kali łaska, zatrymlivajcie mianie, vyklikajcie milicyju i hetak dalej. Ale taki varyjant nie pracuje, i viedajecie čamu? Bo tady achovie kramy pryjdziecca sapraŭdy pracavać — ukaranić peŭnuju sistemu suprać kradziažoŭ, pastajanna nazirać za handlovaj załaj… Vy što, heta ž ciažka — značna praściej zahadać kasiram praviarać sumki, a samim achoŭnikam stajać kala vychadu i praciahvać tuju spravu.

Ja dla siabie vyrašyŭ, što pačakaju adkazu ad kiraŭnictva dyskaŭn-

tera: kali jany paličać, što praviarać kožnaha pakupnika na vychadzie źjaŭlajecca całkam narmalnaj praktykaj, to pahadžusia — u rajonie mahazinaŭ šmat, mahčyma, siarod ich znojdziecca taki, dzie va mnie buduć bačyć čakanaha klijenta, a nie pužać šyldačkaj na ŭvachodzie: «Za hety čas achovaj kramy było zatrymana N-aja kolkaść zładziejaŭ…».

Pavieł BIERAŚNIEŬ.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0