Askiepki vialikaha malunku

Arkuš Aleś. Askiepki vialikaha malunku. – Miensk: Łohvinaŭ, 2007. – 136 s.

«Kniaź pravincyi» Aleś Arkuš vydaŭ čarhovuju knihu, na hety raz nie paetyčnuju, a eseistyčnuju. Pad vokładkaj knihi, jakuju ŭpryhožvaje frahment karciny «Znakapis na mapie majho losu» Arkušavaj žonki mastački Taciany Kozik, sabranyja asnoŭnyja ese i artykuły Alesia Arkuša, jakija drukavalisia ŭ peryjodycy za roznyja hady.

U pieršym ese ŭ knizie Arkuš piša pra horad, u jakim jon naradziŭsia, pražyŭ ładnuju častku svajho žyćcia, paśla čaho trapiŭ u Połacak. Toj horad – Žodzina. Niahledziačy na toje, što Arkuš daŭno pazycyjanuje siabie, jak pałačanin, u jaho zastaŭsia značny santyment da horada svajho malenstva. Jon nazyvaje Žodzina najbolš ambitnym biełaruskim horadam, jaki musić jašče zaniać svajo miesca ŭ biełaruskaj kultury.

«Azijacki peryjad» svajho žyćcia Arkuš apisvaje ŭ ese «Hiese, viarbludy i vojska». Tut idzie havorka pra dalokuju i zahadkavuju Manholiju, kudy Alaksandar Kozik byŭ zakinuty volaju losu ŭ zusim jašče małym uzroście, potym była jašče druhaja pabyŭka, ale heta ŭžo ŭ śviadomym vieku. Azija znajšła siaržanta Kozika ŭ vojsku, bo bolšaja častka žaŭnieraŭ jahonaj roty byli vyšłyja z krainaŭ Siaredniaj Azii i Kaŭkazu, spravicca ź jakimi nie było zusim lohkaj zadačaj.

Pra pieršyja kroki ŭ litaratury, pra nieviadomyja staronki ź bijahrafii «Tutejšych» Arkuš piša ŭ ese «Viartańnie ŭ «Tutejšyja». Najbolš aŭtar zasiarodžvajecca na kanflikcie kancepcyjaŭ, što isnavaŭ tady ŭ «Tutejšych» pamiž hrupoŭkami Adama Hlobusa i Anatola Sysa.

Jość u knizie nievialičkaje ese, pryśviečanaje samvydavieckamu prajektu «Kseraks biełaruski», jaki redahavaŭ Arkuš. Siońnia padšyŭku taho vydańnia sprabuje atrymać u svaje archivy bremenskaja biblijateka. Arkuš vahajecca, ci addavać, b ŭ jaho zastałosia ŭsiaho try kamplekty. Mabyć, spadziajecca, što niekali jany jašče spatrebiacca na Radzimie.

Jość dva histaryčnyja artykuły, pryśviečanyja litaraturnamu žyćciu Połaččyny ŭ 20-ja hady, a taksama pra «Sajuz vyzvaleńnia Biełarusi» i nacyjanał-kamunistaŭ.

Jašče ŭ adnym ese Arkuš sprabuje znajści adkaz na pytańnie: dzie pachavany pieršy biełaruski śviaty Torvald Vandroŭnik.

Kniha nie mahła nie źmiaścić chrestamatyjnaje ese Arkuša «Askiepki vialikaha malunku», jakaja ŭłasna i dała nazvu knizie. U im Arkuš u nienaviaźlivaj formie pryznajecca ŭ kachańni da svajho lubimaha na ziamli miesta – Połacku.

Cikavy fakt, što ŭ vychodnych źviestkach napisana, što «Askiepki...» vyjšli ŭ 2007 hodzie. Redkaja źjava: kniha apieradžvaje svoj čas.

fota z sajtu music.fromby.net

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0