Ci voźmucca za ruki Bieleńki ź Janukievičam?

Nia kłopat supracoŭnika ŚMI davać parady palitykam, i hety tekst — tolki kanstatacyja taho, što, jak padajecca, apazycyja — pa hadzinach — hublaje mahčymaść praduchilić toje, što moža kali nie nazaŭsiody, dyk vielmi nadoŭha pastavić na joj kryž.

…U 1998 hodzie ŭźnikła pahroza, što Dom litaratara budzie ŭ piśmieńnikaŭ zabrany i pieradadzieny Kiraŭnictvu spravaŭ prezydenta. U tyja dni (ja tady žyŭ u Ńju-Jorku) patelefanavaŭ adnamu našamu vydatnamu paetu.

— Paviercie čałavieku, jaki pravioŭ z Łukašenkam čatyry hady ŭ adnoj zali, — kazaŭ ja, — adzinaje, što moža prymusić jaho adstupić — heta niejkaja salidarnaja akcyja. Pryčym akcyja niestandartnaja i vielmi hučnaja, pra jakuju b paviedamili maskoŭskija ŚMI, bo biełaruskija dziaržaŭnyja zmoŭčać. Kali vyjduć i pierakryjuć centralny praspekt, uziaŭšysia za ruki, Janka Bryl, Ryhor Baradulin, Nił Hilevič, Ivan Šamiakin, Ivan Navumienka, Viktar Kaźko, Hienadź Buraŭkin, Uładzimier Arłoŭ i jašče dziasiatki dva litarataraŭ — pierakryjuć choć na piać chvilinaŭ — pra heta paviedamić prahrama «Vriemia», napišuć hazety. I pierad pahrozaj bolšaha skandału (nia varty niejki tam budynak jahonaha imidžu) Łukašenka plunie, machnie rukoj i adčepicca.

Surazmoŭca zasumniavaŭsia, ci «pa statusie» narodnym paetam i piśmieńnikam vychodzić ź pikietam, jak jakim-niebudź apazycyjnym chłopčykam.

U adkaz ja skazaŭ, što ŭ svoj čas i narodnym deputatam nie pa statusie było raspačynać haładoŭku.

Z maim arhumentam surazmoŭca nibyta zhadziŭsia, ale pryvioŭ svoj:

— A ty ŭjaŭlaješ, što za ruki ŭzialisia Ryhor Baradulin i Nił Hilevič?

Viedajučy daŭnija adnosiny dvuch vydatnych paetaŭ, ja sapraŭdy takoha ŭjavić nia moh.

Kanflikt toj piśmieńniki pasprabavali vyrašyć tradycyjna. Da Łukašenki pajšła pradstaŭničaja delehacyja znanych litarataraŭ — u spadziavańni pryvieści arhumenty, pierakanać, dahrukacca da sumleńnia. Litaratary vysłuchali natacyju — z kim z palitykaŭ nia varta siabravać i jak varta pisać.

Los Domu litaratara, Sajuzu piśmieńnikaŭ i statusu samich piśmieńnikaŭ dobra viadomy…

Učorašni zahad Łukašenki «pryciahnuć i dapytać» pradstaŭnikoŭ apazycyi dla mianie čamuści nakładajecca na jahonaje pieradvybarčaje abiacańnie, što praz kolki miesiacaŭ apazycyi ŭvohule nia budzie.

Łukašenka jak zaŭhodna pierakručvaje minuŭščynu, daŭniuju i niadaŭniuju, ale što da budučyni svaich apanentaŭ — tut jahonyja słovy čaściakom złaśliva-prarockija. I kaža ich jon, vidać, nie spantanna.

Viadoma, jak skarystała praŭładnaja prapahanda pabityja dźviery Domu ŭradu, da jakich viaźni «amerykanki» nia mieli nijakaha dačynieńnia. A dvanaccać čałaviečych žyćciaŭ — heta nia vybityja šyby.

Pryhadvajeca, što ŭsie trahičnyja padziei (i nia tolki ŭ samoj Biełarusi) Łukašenka abaročvaŭ na svaju karyść.

I nia treba dumać, što ŭ hetym jon adziny: u specsłužbach pracujuć dziasiatki kvalifikavanych analitykaŭ, admysłoŭcaŭ u halinie psychalohii i masavaj śviadomaści. Pracujuć, jak viadoma, nie na apazycyju. I, kali hladzieć pa vynikach — pracujuć efektyŭna.

Dastatkova presavaj słužbie Hienprakuratury raz na tydzień paviedamlać, što «ŭ prakuraturu ŭ spravie terarystyčnaha aktu byŭ zaprošany staršynia partyi…» (pry tym, što razmova sa śledčym moža abmiažoŭvacca dyjaloham: «Byli u toj momant u metro?» — «Nie» — «Tady ŭsiaho dobraha!»), i ŭ chutkim časie ŭ hramadzkaj śviadomaści sfarmujecca ŭstojlivaje pierakanańnie ab datyčnaści apazycyi da žudasnaj padziei, jakoj jašče nia viedała najnoŭšaja historyja Biełarusi.

A ŭjaŭlajecie, što budzie, kali niechta z zatrymanych u spravie vybuchu raptam skaža, što valizku, u jakoj nieśli «piakielnuju mašynu», jamu pradaŭ nieviadomy čałaviek, jaki razmaŭlaŭ pa-biełarusku?

Vyhladaje, što dla apanentaŭ režymu nastupiŭ momant iściny, pry jakim tradycyjnych zajavaŭ dla presy moža być niedastatkova. Sproba dałučyć (choć jakim bokam) apazycyju da teraktu — nia toj vypadak, kali adkaz moža mieć tradycyjna-anemičny charaktar.

Niemahčyma ŭjavić pobač lideraŭ niekali adzinaha Narodnaha frontu Bieleńkaha i Janukieviča (jakija siońnia adny dla druhich «marhinały» abo «padstaŭnyja»?) Nia ŭbačym pobač lideraŭ niekali słavutaj sacyjał-demakratyčnaj Hramady (jakija adny dla druhich siońnia jak by i nie isnujuć)? Nia možacie ŭjavić razam Kazulina i Milinkieviča?

Ja — nie mahu ŭjavić.

Pamylajusia?

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0