Fight club pa-biełarusku

«Sustreča projdzie ŭ niadzielu a 14:00 na stancyi mietro «Mahiloŭskaja». Pry sabie mieć baksiorskija binty, kapu, vadu, źmiennaje adzieńnie i abutak», – čytaju askietyčny śpis spartovaha invientaru dla bojki ad Ksandziera, hałoŭnaha arhanizatara mienskaha Fight Slub.

Biełaruskija dzieci Tajlera Derdena i da brutalnych paviedamleńniaŭ vyklikali ŭ mianie zaniepakojenaść. Na prośbu sustrecca dla intervju jany prapanavali pryjści prosta na miesca padziej, a potym dadali: «Pačatkoviec pavinien pryniać bojku». Ja zhadziŭsia i adrazu pryhadaŭ, što biŭsia apošni raz hadoŭ piać tamu, kali nie ličyć bojkaj ucioki ad biełaruskich amapaŭcaŭ 19 śniežnia.

«Jany bjucca i nie adčuvajuć, što ŭ ich niešta złamana abo raźbita»

A 14:00 u niadzielu vychodžu na «Mahiloŭskaj». Na płatformie ŭžo stajać 12 chłopcaŭ sa spartovymi torbami. Na pieršy pohlad jany nahadvajuć «nieviadomych u cyvilnym», jakija pracavali na maŭklivych revalucyjach uletku. 23-hadovy inžynier z MAZa Ksandzier vykryvaje moj snabizm: «Prychodzić pieravažna moładź ad 18 da 28 hadoŭ. Bolšaść – studenty i ludzi z vyšejšaj adukacyjaj. Uletku bjucca 10–20 čałaviek, zimoj mienš. Byvaje, zaziraje i praletaryjat, ale biełych kaŭnierykaŭ našmat bolš.

Vychodzim ź mietro. Minajem idyličny vosieński les i zakinuty zavod, dzie chłopcy bjuć adzin adnamu tvary zimoj, dachodzim da futbolnaha pola, jakoje i budzie našaj hładyjatarskaj arenaj. Pakul udzielniki pačynajuć pieraapranacca i namotvać binty na kułaki, cikaŭlusia:

«A da kryvi čaściakom dachodzić?». «Viadoma», –

Na majo pytańnie pra traŭmatyzm u ich niezvyčajnym hurtku intelihientny Ksandzier adkazvaje ŭnikliva: «U chłopca była ščylina asabovaj kostki, u mianie byŭ pierałom nahi, adnojčy kamuści ruku złamali. Bolšaść surjoznych traŭmaŭ u ludziej, jakija daŭno zajmajucca adzinaborstvami. Jany bjucca i nie adčuvajuć, što ŭ ich niešta złamana abo raźbita. Šmat adrenalinu ŭ kryvi, dyj da bolu pryzvyčailisia. U prostych chłopcaŭ usio abmiažoŭvajecca pabitym nosam abo vusnami, siniakami. Naohuł usio indyvidualna: adzin piać chvilin machaje rukami i nivodnaj drapiny, a druhoha varta začapić – adrazu kroŭ rakoj».

«Asnoŭnaja naša ideja – zabić strach»

Pad razmovy pra nažy i vazielin arhanizatary abviaščajuć praviły i raźmiarkoŭvajuć tych, chto pryjšoŭ, pa parach. Bicca budziem adzin na adzin, biez abmiežavańniaŭ pa časie, ale bojku mahčyma pierapynić choć słovam, choć rucham. Vyśvietliŭšy bajcoŭski dośvied i vahu adzin adnaho, raźbivajemsia na prykładna adnolkavyja pa mocy dvojki.

Praviłaŭ amal niama, chiba što rajać «nie vyryvać vočy, nie bić u kadyk i pach».

«vaš hałoŭny vorah – vašyja ŭłasnyja strachi».

Sam Ksandzier kaža, što pahladzieŭ znakamity film užo paśla taho, jak pieršy raz pabiŭsia ŭ 2008 hodzie, kali biełaruski fajtkłab tolki stvaraŭsia. Dyj jakich-niebudź palityčnych metaŭ ajčynny brat sparadžeńnia Tajlera Derdena nie maje. «My pa-za palitykaj, relihijaj, nacyjanalnymi kanfliktami. Ličym, što čałaviek pavinien spačatku źmianić siabie i svajo asiarodździe, a ŭžo potym bracca za vialikija spravy», – dzielicca niachitraj žyćciovaj mudraściu Ksandzier.

U centr koła vychodziać Ksandzier dy cybaty pačatkoviec, i pad chvackaje «davaj», «bi zboku» i «trymajsia» pralivajecca pieršaja kroŭ z nosu nieafita. Chłopcy machajuć rukami i nahami, pravodziać zachopy i valajucca ŭ kłubach pyłu, i heta toj samy vypadak, kali padziei, što adbyvajucca, nie prosta nahadvajuć vuličnuju bojku, a hetaj samaj bojkaj i jość. «Chopić!» – kryknuŭ cybaty chłopiec z pabitym nosam, i ŭsie raptam pačali plaskać u dałoni. Taki tut kodeks honaru i takaja fiłasofija: niama nijakich pieramožcaŭ.

«U nas tut nie jak u filmie, – kaža Ksandzier. – My samarazbureńnie nie ličym metaj.

Asnoŭnaja naša ideja – zabić strach. Čałaviek nikoli nie biŭsia, baicca za ŭsio, a ŭ nas tut jon moža pieramahčy svaje kompleksy. Karaciej, ty bješsia z samim saboj».

Pieramahčy svaje strachi i kompleksy ŭ «bajcoŭski kłub» prychodzili i śpiecnazaŭcy, i vedevešniki, i futbolnyja fanaty. Tut radyja ŭsim, kamu daviałosia naradzicca mužčynam i chto maje bolš za 18 hadoŭ. Žanočyja bai ŭ kłubie nie pravodzilisia, chacia achvotnyja byli. «Dziaŭčyny, prafiesijnyja spartsmienki, telefanavali i prasili paŭdzielničać. My suprać hetaha. Dziaŭčyny – dalikatnyja i miłyja istoty. Lepš niachaj stryp-płastykaj zajmajucca. Zdolnaść pryhoža raspranacca daść dziaŭčynie bolš, čym zdolnaść bić u horła», – demanstruje patryjarchalny pohlad na prablemu Ksandzier.

«Ja ŭsich svaich pieršych pamiataju»

Maja bojka – treciaja pa liku. Supiernik – mocny, žylisty chłopiec intelihientnaha vyhladu. Jaho ŭsie viedajuć, z čaho rablu vysnovu, što jon tut časty hość. Pierad bojkaj apanient daje siabroŭskuju paradu: «Ty b raźmiaŭ kości!». «Ja hatovy, nie turbujsia», – chłušu ja.

Spačatku mnie zdavałasia, što budzie składana ŭdaryć nieviadomaha čałavieka, jaki nijak mianie nie pakryŭdziŭ. Ale kali praź dźvie siekundy ja złaviŭ ščakoju jaho kułak, u hałavie hučała ŭžo tolki adna dumka: «Zabju hadzinu!»

Kroŭ idzie z vusnaŭ i nosa. Niahledziačy na heta, dychajecca pryjemna i ŭpeŭniena. Ejfaryjaj moj stan nie nazavieš, ale adrenalinu dastatkova.

…Kampanijaj pabitych, ale zadavolenych chłopcaŭ prachodzim paŭz niejki zahon, u jakim natoŭp babulek tančyć vals. U ich svoj sposab atrymać adrenalin. Moj sparynh-partnior padbadziorvaje mianie i tłumačyć, čamu chodzić na «bajcoŭski kłub» užo hod: «Čałaviek u žyćci imkniecca da spakoju, kab kanapa i televizar, a

kłub dapamahaje ŭzvaruchnucca, zrazumieć, što ty jašče žyvy i jašče mužčyna. Bo što ty možaš viedać pra siabie, kali nikoli nie biŭsia?»

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0