Новыя ліхтарыкі Георгія Ліхтаровіча

* * *

Хоць сапраўды ўсё бачыцца турмой,

І не злічыць сексотаў і аховы,

Браточкі, не спрачайцеся са мной:

Я ведаю, што кожны ўрад – часовы!

* * *

Няўжо ніводны з іх не ўстане?

Мо сёння?.. Мо на гэты раз!?

Ды фас знаёмы на экране,

І зноў гучыць каманда “фас”!..

* * *

Амерыкі не буду адкрываць –

Аднойчы самі выбралі такога.

А сёння чуем: “Кіраўнік ад Бога!

Навошта вам уладу выбіраць?

* * *

Ну што спяваць народу оду,

Які жыве нібыта ў сне?

Такую вывелі пароду,

Што будзе спаць на баране!

* * *

Мяркую, заслужыў павагу

Мілошавіч, як ледакол:

Праклаў для іншых у Гаагу

Шлях на заслужаны прыкол.

* * *

Учора бачыў сам увачавідкі

Мазгі ў маленькай краме на рагу.

Палітыкі, для вас даб'юся скідкі,

Як трэба – і грашыма памагу!

* * *

Гляджу на чынавенства зграю,

На казнакрадаў ды хапуг,

І наша панства не ўспрымаю –

Нашто народу столькі слуг?

* * *

Зламалася імперская карэта,

Але ізноў гучыць аркестраў медзь.

Расія хоча так усіх “паймець”,

Каб ёй яшчэ і дзяквалі за гэта!

* * *

Учора бачыў я нараду...

Нязменна ўсё з сiвых вякоў:

Каня баяцца трэба ззаду,

А дурня – з чатырох бакоў!

* * *

Жыццёвы ўзровень павышаецца, –

Улада сведчыць нам... Хаця...

Чаму ж няўхільна скарачаецца

Працягласць лепшага жыцця?

* * *

Мо праблема і не ў прэзідэнцтве?..

Каб з пасад не ладзілі кармушак,

Трэба так зрабіць, каб у маленстве

Ўсім хапала лыж, канькоў і клюшак!

* * *

Ляцяць, як касманаўты, да пасад.

Арбіты – замірае дух спачатку!

Астатняе залежыць ад улад:

Якую закамандуюць пасадку?!

* * *

Улада людам “не довольна”...

А што б заенчылі дарадцы,

Калі б народ паклаў супольна...

Заявы аб звальненні з працы?

* * *

Калі абраны паспяхова

Любоўю цешыцца народнай,

Навошта ўзмоцнена ахова

Д Да колькасці неверагоднай?!

* * *

Сучаснай усё роўна ўладзе:

Да ладу вёў ці да бязладдзя,

А колькі год быў на пасадзе –

Лічы, на столькі і пасадзяць!

* * *

Ніхто пераканання не парушыць,

Што шчасна буду жыць ды пажываць.

Заплюшчыў вочы, затыкаю вушы,

А рот – падрыхтаваўся зашываць.

* * *

Па густу – бо такая ўжо парода –

Трымаць прамовы і прымаць парад.

У людзі выйшаў з простага народа,

Таму, хоць рэж, не вернецца назад.

* * *

Адзін начальнік дзеячаў культуры

Ўшчуваў, што ў нас няма літаратуры.

Шкадую – не даўмеліся спытаць,

Ці ўмее ён увогуле чытаць?

* * *

Што люд тутэйшы мог байкатаваць?

Ён ведае спрадвеку моц нагайкі;

I будзе, як заўжды, бай катаваць,

I байбусы закруцяць моцна гайкі.

* * *

Малюе нам улада пастараль,

Але хлусня заўсёды амаральна.

I як ты прадстаўляеш вертыкаль,

Калі ляжыш амаль гарызантальна.

* * *

Замінаюць, як заўжды,

Беларусі дзве бяды...

Ды пытанне назаляе:

А якая ў нас другая?

* * *

У гэтай зале нават публіка –

Працяг бяздарных дэкарацый.

Аднак, якая ў нас Рэспубліка,

Такія святы і палацы.

* * *

Я чую ад партыйных летуценнікаў,

Што ўсё залежыць ад шматлікіх чыннікаў,

Таму баюся што станоўчых вынікаў

Не дачакацца і да новых венікаў.

* * *

Чаму наш народ не шануе мазгі?

Ды хто ні кіруе дзяржавай –

Залежыць усё ў нас ад левай нагі,

Як вольнасць бывае ад правай.

* * *

Ніяк не кінем нашы спробы

Спяваць з партыйнай партытуры,

А ў гэтых нотах – культ асобы,

Ды без асобы і культуры.

* * *

Што б грамада ні гаманіла,

Ды ўсё-ткі клёку не хапіла:

Замест халвы купілі мыла,

Вось і ядзім, хоць і не міла.

* * *

Размовай шчырай ратавалі душы…

Ён моўчкі налягаў на пірагі,

Бо чуў здаўна, што сцены маюць вушы,

Але не знаў – ці ёсць у іх мазгі?

* * *

Святары нам даводзяць, што ўлада ад Бога.

Ды, мяркую, не трэба яго абражаць:

Выбіраем і самі, бывае, такога –

Ні сабе паглядзець, ні людзям паказаць!

* * *

На выбарах цяпер усё культурна,

А як інакш, калі ў двухмоўным свеце

Па-руску – галасы збірае “урна”,

Па-беларуску ў ёй ці прах, ці смецце.

* * *

Кідай, палітык, дакараць,

Што мы не ўмеем выбіраць.

Калі ты гол нібы сакол,

Не дапаможа экзытпол.

* * *

Абяцанкі-цацанкі па густу народу.

Слухаць – слухай, ды толькі сабе не мані:

Аніхто не атрымліваў зверху свабоду –

Едзе панская ласка на дохлым кані.

* * *

Кіньце сённяшні электарат дакараць…

Шлях найменшага супраціўлення

Электрычнасць і тая гатова абраць.

Што ж у вас выклікае здзіўленне?

* * *

Падумаў мужык і дайшло,

Чаму забалела чало:

Уцяміў, што ў кожным сяле

Начальнік стаіць на чале.

* * *

Шмат было чыноўнікаў і чыннікаў.

Мы змянялі нават і багоў...

Ды ўсё мерзнуць шыі без ашыйнікаў

І няўтульна нам без ланцугоў.

* * *

Расейская папса араваю

На нашы святы налятае,

Але тутэйшы people хавае

І з асалодаю глытае.

* * *

Шлях да шчасця зноў прамы,

Ды гаворка ўсё пра “мы”.

Як забудземся пра “я” мы –

Скрозь калдобіны ды ямы!

* * *

Куды ні глянеш – пералескі.

Па ўсёй зямлі лясы сякуць,

Ды толькі ў нас чамусьці трэскі

Заўсёды ад людзей лятуць.

* * *

Здзіўляем цэлы свет сваім пачынам –

Уласны дом будуем дзіўным чынам:

У нашым доме толькі тры сцяны.

Няўтульна. Дзьме... Ды газ – за чвэрць цаны!

* * *

Штодзённа мы чуем і злева, і справа:

“Спадарства, палітыка – брудная справа!”–

Крычаць ад уладнай кармушкі клікушы.

Саміх ад яе не адцягнеш за вушы.

* * *

Мне здаецца, што нешта праспалі мы,

Калі ў будучынь ладзілі гаць:

Нашы ўлады на Лініі Сталіна

Сталі й будуць да смерці стаяць!

* * *

Няўжо ў нас запануе немата

І хутка нават мяўкнуць будзе цяжка?

На кожнага свабоднага ката –

Свабодныя і кат і каталажка.

* * *

Люд лёгка даруе любую хлусню –

Выснова даступная нават каню.

А вось, калі праўду паможаш убачыць,

Ніколі ў жыцці наш народ не прабачыць!

Георгій Ліхтаровіч

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0