«У калоніі высаджвала васількі»: першае інтэрв'ю Кацярыны Барысевіч на волі
Сёння раніцай вызвалілі нашу калегу Кацярыну Барысевіч — агулам за кратамі яна правяла паўгода. З гомельскай калоніі, дзе Каця знаходзілася апошнія тры дні, яна выйшла ў добрым настроі. Недалёка ад будынка яе сустракалі некалькі сяброў і калегаў. Родныя чакаюць Кацю дома — у Мінску. Першай Каця патэлефанавала дачцэ Дашы і папрасіла ў яе прыгатаваць любімыя сырнікі, а маме замовіла катлеты. На вуліцы моцны дождж, але, кажуць, гэта добрая прыкмета, піша Tut.by.
— Белы бэз, якое ўсё зялёнае, — не стрымлівае эмоцый Каця, гледзячы па баках.
У гомельскую калонію нашу калегу прывезлі тры дні таму. Гэтай ноччу, кажа Каця, яна ўпершыню выспалася, хоць прачнулася, вядома, рана — вельмі чакала вызвалення.
— Мяне загадзя папярэдзілі, што сёння раніцай я выйду, таму з 4-5 раніцы я чакала, калі мяне паклічуць — і ўсё, выйду на волю, — бадзёрым голасам распавядае Каця. — Я да гэтага перахварэла, але займалася спортам, гадзіну ў дзень, як належыць, дыхала свежым паветрам.
— Чаго зараз хочацца больш за ўсё?
— Абняць блізкіх і родных, з'есці маміных сырнікаў і баршчу. А яшчэ больш за ўсё хочацца паехаць у сваю вёску і вырошчваць кветкі. Дарэчы, у калоніі я папрасіла сабе хоць нейкую працу. Мне далі высаджваць календулы і васількі. Атрымала неверагоднае задавальненне.
На тры дні Каці выдалі спецыяльную форму — сімпатычную сукенку ў кветачкі, пінжак, касынку і ватоўку, на выпадак, калі будзе холадна.
Пасля вызвалення Каці журналісты адразу адзначылі, што справа на майцы ў дзяўчыны жоўтая нашыўка з яе прозвішчам.
— Гэта значыць, што ты палітвязень? — спыталі мы.
— Гэта значыць толькі тое, што я была ў калоніі, — патлумачыла журналістка. — Я яе [жоўтую бірку] сама прышывала.
Калі Кацю этапавалі з Жодзіна ў Магілёў, а потым з Магілёва ў Гомель, яе перавозілі кайданках. Але пры гэтым супрацоўнікі былі максімальна карэктныя.
Не магу сказаць, што да мяне было нейкае асаблівае стаўленне, — адказала Каця. — Але ў мяне была карычневая картка, як у чалавека, схільнага да экстрэмізму. Усіх такіх зняволеных перавозяць гэтым чынам. Са мной былі дзве жанчыны, якія асуджаныя за забойства. У іх тэрміны 9-10 гадоў. Яны жартавалі, што ехалі проста, спакойна, а як экстрэміст (або схільная да экстрэмізму) ехала ў кайданках.
Каментары