Як часта сустракаецца дыслексія і як выявіць яе раннія прыкметы? Асноўныя маркеры праблемы ў праекце Белта апісала кандыдат псіхалагічных навук, нейрапсіхолаг Настасся Гаўрылюс.
— Гэта парушэнне пісьмовай мовы, не звязанае з парушэннем інтэлекту. Праяўляецца даволі часта, у сучасным жыцці колькасць выпадкаў расце.
Акрамя таго, што дзіця блытае літары, яно іх часам не вельмі добра адрознівае паміж сабой, не трымае радок (яму цяжка арыентавацца на аркушы паперы, калі яно робіць запісы).
Тут важна памятаць пра прастору мовы. Дзіця адчувае цяжкасці не толькі ў разуменні пры чытанні мовы, напрыклад, у літаратуры, яму цяжка разумець і матэматычныя задачы. А далей — тэксты з падручнікаў па геаграфіі, хіміі, фізіцы і іншых разнастайных прадметах.
Адпаведна, на гэта ў яго будзе эмацыйная рэакцыя. Напрыклад, з'явіцца трывожнасць, нават могуць быць дэпрэсіўныя праявы, агрэсіўнасць — злосць на тое, што не ўдаецца, што складана.
Калі дзіця ўсё ж разумее каштоўнасць навучання і хоча засвоіць гэтыя веды, яно будзе вельмі шмат часу траціць на тое, каб выканаць заданні. Адпаведна, хутчэй знясільвацца. І вось гэтае знясіленне таксама выклікае стамляльнасць і розныя іншыя праблемы.
Можна сказаць, што гэта ў цэлым уплывае на самаацэнку. У некаторых выпадках дзеці з парушэннем мовы ўспрымаюць сябе як татальна хворых. Гэта б'е па эмацыйнай сферы, па ўсведамленні самога сябе. То-бок дзіця саматычна здаровае, але лічыць, што хворае.
Карэкцыі гэта паддаецца. Ёсць цэлая сістэма працы, яна даволі складаная і патрабуе цярпення, але дазваляе знізіць праявы.
Каментары