У ноч пасля вызвалення журналістка занатавала галоўнае, што яна зразумела для сябе ў часе зняволення.
У ноч пасля вызвалення журналістка занатавала галоўнае, што яна зразумела для сябе ў часе зняволення.
У турме разумееш тое, што цяжка зразумець на свабодзе — што ты за чалавек.Можна мець якое заўгодна ўяўленне аб сабе, можна здзейсніць масу ўчынкаў, але калі гэта адбылося ў штодзённым жыцці, у шуме праспектаў і трамваяў, калі потым ты вяртаешся дадому да бацькоў, сяброў, мужа або жонкі — гэта не тое.
Ты можаш быць тысячу разоў адважным журналістам з вострым пяром, столькі ж раз ты можаш быць бясстрашным бунтаром, які выказвае свой пратэст у адкрытую або ў Інтэрнэце. Калі ты не апынуўся ў турме, табе значна цяжэй зразумець, хто ты на самай справе.
Я правяла за кратамі амаль 40 дзён. Гэта не так шмат, улічваючы, колькі людзей там яшчэ засталося. Кожны дзень я прыслухоўвалася: што я даведалася пра сябе, якія якасці набыла.
Першае, што я зразумела — нельга шкадаваць сябе. Ніколі і ні пры якіх абставінах.Непрадуктыўна.
Другое — нічога не прымаць на свой рахунак, што б ні адбывалася —гэта не адносіцца асабіста да цябе, гэта ніяк не звязана асабіста з табой. Ёсць статут і рэжым. Нічога больш.
Трэцяе — жыць адным днём.Нават гадзінай, а, можа, імгненнем. Хто яго ведае, што будзе праз
Чацвёртае і, на мой погляд, галоўнае — прыняцце рашэнняў.Раней мне гэта давалася лёгка. А там — не. Цяжка. Праз слёзы. З думкай аб ненароджаных дзецях і хворай маці. Нічога. Прыняла. Дапамаглі малітвы. І паштоўка з выявай ката, які вісіць з перапалоханым выглядам і вылупленымі вачыма на электраправадах, а побач надпіс — «Трымайся! Мы з табой!».
Як і некаторым мужчынам, мне таксама было страшна.Але, дзякуй Богу, я зразумела, што яшчэ страшней — быць здраднікам. Такая я не патрэбна нікому і перш за ўсё — сабе.
Маім вызваленнем не варта цешыць сябе. Гэта называецца — змена меры стрымання пад падпіску аб нявыездзе. Я не маю права знаходзіцца ў Менску, і паеду па месцы рэгістрацыі — у родны Кобрын. Там я буду жыць падчас следства. Як той казаў, сардэчна запрашаем з маленькай турмы ў вялікую.
Дарагія мае чытачы, я прачытала вашыя каментары (на жаль, лістоў не атрымала). Няма герояў. Ёсць мы з вамі — людзі, якія думаюць, разумеюць, спачуваюць і падтрымліваюць адзін аднаго. І толькі ад нас залежыць, што будзе далей.
Я выйшла на свабоду толькі дзякуючы вам.Дзякуючы кожнаму праваабаронцу, палітыку ці журналісту, які падтрымаў мяне хоць словам, дзякуючы вашай падтрымцы і вашым малітвам. Не я нейкі былінны герой, вы ўсе — велізарная несакрушальная сіла, здольная ўплываць на падзеі.
І толькі дзякуючы нашай салідарнасці, падтрымцы і выразным, дзейсным мерам усяго свету, можна дамагчыся свабоды. Перш за ўсё, для людзей, якія яшчэ там. Я ведаю, як моцна мы патрэбныя ім. Раней я толькі пісала пра палітвязняў. А
цяпер ведаю, як гэта — маліцца, каб пра цябе памяталі і не забывалі.
-
«Большая частка сядзіць сумленна, але ціха». Павел Вінаградаў пра палітвязняў, чые прозвішчы невядомыя
-
Польскі дыпламат расказаў, як Лукашэнка ўмее «ачароўваць суразмоўцаў» і хто робіцца ягонымі ахвярамі
-
«Дык што вам яшчэ трэба, шаноўныя кіраўнікі ЕГУ?» Севярынец заклікаў беларусізаваць універсітэт, пакуль не позна
Цяпер чытаюць
Героя тэлефонных зліваў палкоўніка Кісяля, які заклікаў калечыць дэманстрантаў, раптоўна апусцілі на раённы ўзровень10
Каментары