Žaleźničenka: «Žyvie Biełaruś» — płod chvoraj fantazii

Źmicier Žaleźničenka — adzin z palitrekrutaŭ. Jaho, vydatnika, vyhnali z univiera za palityku i zabryli ŭ sałdaty. U vojsku jon pryncypova havaryŭ pa-biełarusku, adsłužyŭ ad zvanka da zvanka. Paśla vojska pastupiŭ na prahramiera va ŭniviersitet Raterdama (Niderłandy). Mienavita jon staŭ adnym z pratatypaŭ dla pieršaha niezaležnaha mastackaha filma pra sučasnuju Biełaruś. Jon pabačyŭ stužku, kali jaje vykłali ŭ internet. Ale jamu film nie spadabaŭsia. Voś što jon piša.

«Kali Franaka zabirali ŭ vojska, jon spadziavaŭsia, što nad im tam buduć ździekavacca. A jašče lepš — bić. Doŭha, časta, z asałodaj. Ale ž i jon im pakaža! Zapalić ahoń biełaruščyny ŭ kožnym zakarełym sałdackim sercy! A hramadzianskaja supolnaść jaho padtrymaje i zrobić hierojem, jak pavinna była zrabić užo daŭno. Ale čamuści jahonyja spadzievy nia spraŭdzilisia. U vojsku było prosta šera, adnolkava i nijak. Vojska nie vykanała pastaŭlenaj pierad im zadačy. Tamu Franak pakryŭdziŭsia i pa vychadzie źniaŭ pra vojska film. Adpomściŭ im usim za raŭnadušša. Badaj, heta adzinaje razumnaje tłumačeńnie idei filma «Žyvie Biełaruś!». A voś prydumać tłumačeńnie taho, čamu ŭ hetaj stužcy tak šmat lapaŭ i niedarečnaściaŭ, ja nie zdoleŭ, choć i ščyra staraŭsia.

Hetaja stužka nie vyklikaje adčuvańnia, što jana mastackaja. U nas jość dakładna zadadzienyja čas i miesca padziejaŭ, jakija absalutna realnyja, da drobiazi. My biarem hety fon, stavim tudy ŭ centr hałoŭnaha hieroja i pačynajem mucić vakoł jaho nienavukovuju fantastyku. Pry hetym my nie kažam hledaču, što heta fantastyka. Naadvarot, my kažam — zasnavana na realnych padziejach. Adpaviedna, nieabaznany ŭ detalach hladač prymaje ŭsio za čystuju manietu. A kali raźbiraješsia ŭ pytańni, to kožnuju chvilinu bačyš rečy, jakich prosta nie moža adbyvacca. Ale film stavić ramki — usio realna. Adpaviedna, u abaznanych stvarajecca ŭražańnie, što ich padmanvajuć, a ŭ nieabaznanych — što tut kancłahier.

Nie mahu ŭzhadać inšych filmaŭ, u jakich miašałasia b realnaść i vydumka takim čynam, kab nieabaznany ŭ detalach hladač prymaŭ usio za čystuju manietu. Nie chapaje markieraŭ, jakija b adznačali mastackija pierabolšvańni. Razumiejecie, mianie chvaluje, što była abranaja takaja dalikatnaja tema. Nie vojska, u sensie, a apazicyja. Hledačy z-za miažy, dyj šmat chto ź biełarusaŭ, paśla prahladu buduć upeŭnienyja, što ŭ vojsku ŭsio tak, jak apisana. A kali im pakažuć, što ŭsio nie tak, buduć adčuvać siabie padmanutymi. Nielha hetaha dapuskać.

Na žal, u filmie ahułam i ŭ detalach usie pieraviernuta z noh na hałavu. Heta płod chvoraj fantazii. Toje samaje «Žalezam pa škle», tolki sfabrykavanaje ŭ Polščy. Ale dzievačkam z polskich arhanizacyj ŭ padtrymku demakratyčnaj Biełarusi musić spadabacca», — napisaŭ Źmicier Žaleźničenka ŭ svaim Fejsbuku.

Film vyklikaŭ škvał vodhukaŭ. Inšyja vodhuki na film tut i tut.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0