Pastyrski list kardynała Kazimira Śviontka na Vialikdzień 2009 hoda

«Ja — uvaskrasieńnie i žyćcio».
Jan 11, 25

Nie vieryć u źmiortvychpaŭstańnie Chrysta — heta značyć žyć tak, jak byccam kryž źjaŭlajecca kancom usiaho, byccam žyćcio Chrysta i Jaho kryžovaja achviara byli bieznadziejnym kracham, daremnym i absurdnym paražeńniem. Tak žyć — heta značyć «nie pavieryć u źmiortvychpaŭstańnie». Heta značyć «zastavacca ŭ mahile» ŭžo tut, u hetym žyćci, nie ŭvachodziačy ŭ paŭnatu žyćcia, jakoje Chrystus adkryŭ svajoju pieramohaju nad śmierciu.

Sama hetaja padzieja adbyvajecca niabačnym čynam, bieź śviedkaŭ — u paschalnym himnie Exsultet śpiavajecca, što tolki noč «była hodnaju viedać čas i hadzinu», — ale padzieja hetaja pavinna prysutničać u historyi praź śviedčańnie tych, chto bačyŭ uvaskrosłaha Chrysta i razmaŭlaŭ ź Im.

Daru, bolšaha za dar viery ŭ źmiortvychpaŭstańnie, Boh, chiba što, nie daść nam u našym ziamnym žyćci.

Pustaja hrabnica, a pieradusim abjaŭleńni Chrysta, stanoviacca pierakanaŭčymi dokazami ŭvaskrasieńnia. I nie važna, jak heta adbyłosia z punktu hledžańnia samoha pracesu, bo našmat važniejšaja naša viera ŭ realnaść uvaskrasieńnia. Dla apostałaŭ i vučniaŭ Jezusa heta było nastolki vidavočna, što taja padzieja pieramianiła ŭsio ich žyćcio, ažno da mučanickaj śmierci.

Vučni Jezusa, kažučy pra toje, što źjaŭlajucca śviedkami Uvaskrosłaha, zusim nie śćviardžali, što bačyli, jak Jon žyvym vyjšaŭ z hrabnicy, u jakoj spačyvała Jaho ŭkryžavanaje try dni tamu cieła. Jany tolki śviedčyli, što paśla hetych trahičnych padziejaŭ šmat razoŭ bačyli Jaho, napoŭnienaha paŭnatoju žyćcia. Tamu, u adpaviednaści z faktami, nazyvali siabie śviedkami Uvaskrosłaha, a nie ŭvaskrasieńnia.

Jezus zastaŭsia saboju, niahledziačy na niezvyčajnaje pieramianieńnie, jakoje adbyłosia ŭ Im paśla ŭvaskrasieńnia, i zastaniecca takim navieki.

Śviaty Ajciec Benedykt XVI padčas hienieralnaj aŭdyjencyi na Vialikdzień minułaha hoda vielmi źmiastoŭna havoryć pra ŭvaskrasieńnie Chrysta jak pra zaŭsiody žyvuju padzieju: ««Et resurrexit tertia die, secundum Scripturas — na treci dzień uvaskros pavodle Pisańnia« — kožnuju niadzielu ŭ simvale viery my paŭtarajem našaje vyznańnie viery ŭ źmiortvychpaŭstańnie Chrysta, nievierahodnuju padzieju, jakaja źjaŭlajecca centralnym punktam chryścijanstva.

U Kaściole ŭsio možna zrazumieć, kali sychodzić z hetaj vialikaj tajamnicy, jakaja źmianiła chadu historyi i stanovicca aktualnaju ŭ kožnaj eŭcharystyčnaj celebracyi.

Štohod u «najśviaciejšy tryduum Chrysta ŭkryžavanaha, pamierłaha i ŭvaskrosłaha«, jak nazyvaje jaho śviaty Aŭhustyn, Kaścioł u atmaśfiery malitvy i pakajańnia prachodzić apošnija etapy ziamnoha žyćcia Jezusa: asudžeńnie Jaho na śmierć, kryžovy šlach na Kalvaryju, Jahonuju achviaru dziela našaha zbaŭleńnia, pachavańnie Jaho ŭ hrabnicy. «Na treci dzień« Kaścioł narešcie pieražyvaje Jaho ŭvaskrasieńnie: mienavita heta i jość Pascha — pierachod Jezusa ad śmierci da žyćcia, u jakim całkam spaŭniajucca staražytnyja praroctvy. Usia liturhija Vielikodnaha pieryjadu prasłaŭlaje peŭnaść i radaść uvaskrasieńnia Chrysta.

My pavinny niaspynna adnaŭlać našu jednaść z Chrystom, jaki dziela nas pamior i ŭvaskros: Jaho Pascha — heta taksama i naša Pascha, bo ŭ Chryście ŭvaskrosłym my atrymali ŭpeŭnienaść u našym uvaskrašeńni. Viestka pra Jaho paŭstańnie z pamierłych nie stareje, i Jezus zaŭsiody žyvy, jak žyvoje Jaho Jevanhielle. «Viera chryścijanaŭ, — adnačaje śviaty Aŭhustyn, — heta ŭvaskrasieńnie Chrysta«. Dziei Apostałaŭ vyrazna havorać pra heta: «Boh daŭ peŭnaść usim, uvaskrasiŭšy Jaho ź miortvych« (Dz 17, 31). Adnoj tolki śmierci było niedastatkova dla taho, kab paćvierdzić, što Jezus — sapraŭdy Božy Syn, čakany Miesija.

U historyi było šmat tych, chto pryśviaciŭ svajo žyćcio spraviadlivaj spravie, pamior i zastaŭsia pamierłym. Śmierć Pana źjaŭlajecca dokazam vielizarnaj lubovi, jakoju Jon palubiŭ nas ažno da achviaravańnia siabie samoha za nas, adnak tolki Jaho ŭvaskrasieńnie źjaŭlajecca «peŭnym dokazam«, upeŭnienaściu ŭ tym, što ŭsio, skazanaje Im, — praŭda, jakaja datyčycca taksama i nas, na ŭsie časy. Uvaskrašajučy Chrysta, Ajciec prasłaviŭ Jaho. Śviaty Pavieł piša ŭ Pasłańni da Rymlanaŭ: «Kali ty vusnami svaimi budzieš vyznavać, što Jezus jość Panam, i ŭ sercy svaim vieryć, što Boh uvaskrasiŭ Jaho ź miortvych, budzieš zbaŭleny« (Rym 10, 9)».

Ale toj samy śviaty Pavieł u Pasłańni da Karyncianaŭ kaža: «Kali Chrystus nie ŭvaskros, to marnaje i prapaviedvańnie našaje, i viera vaša marnaja» (1 Kar 15, 14). Ale Jon uvaskros! Viestka, jakuju my niaspynna čujem u hetyja vielikodnyja dni, hučyć mienavita tak: Chrystus uvaskros. I viestka hetaja, što pieradajecca z pakaleńnia ŭ pakaleńnie, dasiahnuła taksama da nas i štohod hučyć na Vialikdzień sa štoraz novaju siłaju.

Darahija maje vierniki Pinskaj dyjacezii! U hetyja radasnyja Vielikodnyja śviaty ja chaču skiravać vam maje pažadańni, što sychodziać z hłybini serca, padmacavanyja pastyrskim błahasłaŭleńniem: niachaj Toj, chto praz svajo źmiortvychpaŭstańnie umacoŭvaje našuju vieru i daje nadzieju na našaje ŭvaskrašeńnie, spašle nam usim ščodryja łaski. Alleluja!

Kardynał Kazimir Śviontek, Apostalski administratar Pinskaj dyjacezii

catholic.by

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0