Z Pažežyna

Na siadzibie

U kanavie na vadzie — zahinułaja dzikaja kačka — sielech, na druhi bok mosta z žaburyńnia vysunuła hołaŭ andatra, a pierad mostam pa darozie da pasadak ścišyłasia paračka — kurapatka i kurapat, — šukajuć miesca dla kubłovaha prytułku.

Fiładelfavać

Pryśniŭsia nadoječy son, byccam by ja zaihryvaju ź niejkaju čarniavaju žančynaju. A jana, nie ździŭlajučysia, pryjemna kaža mnie:

— Što ty z mnoju fiładelfuješ?!

A ja niešta ničoha nie skazaŭ, ździŭlony pajšoŭ ubok.

* * *

Na kamiani siadzieć nielha

Źbirajusia pieradać kolki numaroŭ «Našaj Nivy» paetu Ivanu Arabiejku, jaki žyvie ciapieraka ŭ vioscy la Žabinki i jakomu jak nikoli chočacca jak maha bolej viedać, što tvorycca ŭ małym i vialikim śviecie. To bok jašče raz pierahladaju numary z metaju nie prapuścić niešta važnaje dla svaje pracy. Druhi raz pieračytvaju «Znaki prypynku» Uładzimira Niaklajeva ŭ «NN» ad 17 sakavika 2010 hoda. U adnym z zapisaŭ piśmieńnik raskazvaje pra svaju babulu, jakaja lubiła siadzieć na vałunie, a vałun byŭ taki vializny, što, kab na jaho ŭźleźci, tre było prystaŭlać leśvicu. Usio heta mnie katory raz nahadała, što maje prodki anikoli nie sadzilisia na vałun ci na zvyčajny kamień, asabliva heta tyčyłasia dziaŭčataŭ ci žančyn, bo i sapraŭdy na kamni nielha siadzieć: źvierchu jon moža być ciepłavatym, a spadnizu zaŭsiody chałodny. U majoj vioscy žyła niepadalok siamja — Saŭka z Saŭčychaj. Historyja ci pamiać navat nie zachavali imia haspadyni. Dyk voś, u dziacinstvie maim heta było, kali ja čuŭ ad maci majho siabruka Žeńki, chata jakoha pobač z chataju Saŭki, što Saŭčycha paśviła čarhu i tam za skacinaju pasiadzieła na kamni, nieŭzabavie zachvareła pa žanočamu i pa časie pamierła z hetaha.

Uspaminajecca i druhaja historyja. U niablizkim ad nas Kamianieckim lesie była krynica, nazyvaŭsia kałodziež Śvienty Vody. Chto ni jechaŭ la lasnoha boru, kožny spyniaŭsia la krynicy, kab papić vady. Ad brata mienšaha, jaki pracuje majstram u laśnictvie, čuju, što krynica źnikła. Pytajusia ŭ jaho — čamu? Akazvajecca, vada vyciakała z-pad vialikaha kamnia, jaki napałovu byŭ u ziamli. Leśniku Piatru Mosiku (mianuška) zachaciełasia zazirnuć pad kamień — a što tam je? Kali kamień vykapali ź ziamli, krynicy nie stała. Ja dobra viedaŭ dziadźku Piatra, my ź jahonaju starejšaju dačkoju adnakłaśniki, chacieŭ u dziadźki raspytać, jak i što adnosna Śvientych Vodaŭ, ale nie paśpieŭ…

* * *

Amieryka

— Uładzia, pajšli da mianie na chvilinu, pamožaš akacyju pierarezać na taparyšča, — źviartajecca da mianie susied, brat pa kasie Vałodzia Ryžy. — Pačaŭ rezać nažoŭkaju, ale dušyć akacyja pałatno, ćviordaje dreva.

My ŭdvuch z Vałodziem ručnoju piłoju «Družba-2» pierarezvajem kavałak akacyi jakraz na dźvie raŭniutkija pałaviny. Vałodzia, kažu, a piłka vašaja vostraja, razvod charošy.-To jašče baćkava. U nas i amieryka była, što rezać les na dyli, dy ziać uziaŭ zhłumiŭ, na niešta parezaŭ pałatno. Žaleza nie chapaje, chaj by była amieryka, baćkava pamiać.

Vałodzia hladzić na ździŭlenaha mianie i kaža:

— A chiba ty nie viedaŭ, što takaja piła nazyvajecca amieryka?

Nie, nie viedaŭ, Vałodzia, nie viedaŭ.

Pasypalisia kury…

— Ciotka Hanna, ci jość u vas na prodaž kurynyja jajki?

— Niama, ciapier jajek zusim mała, pasypalisia kury…

Ciotka Hanna łović majo ździŭleńnie i dadaje: — Pierastali nieścisia.

* * *

Najlepšaja navina

Pazvaniŭ u abłbalnicu Loni Fiłatavu, piśmieńniku, spravicca, jak jon tam, paśla apieracyi, paabiacaŭšy padjechać.

— Vałodzia, mnie lahčej, nie jedź, i charčoŭ chapaje, dačuška prychodziła.

Lonia, kažu, učora chacieŭ ciabie adviedać, nie atrymałasia, jeździŭ u viosku da maci.

— Małajčyna, što źjeździŭ, heta najlepšaja dla mianie navina.

* * *

Ćvituć krokusy

Pažežynski ziać Miša Turyč zrabiŭ nievialički samarobny młynok. Z bratam Tolikam mielem u Mišy Turyča jačmień, a levaruč ad nas za štakietnikam ćvituć krokusy — pieršyja viesnavyja kvietki.

Małarycki rajon, v. Pažežyn

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0