Łukašenka zahadaŭ, kab haradskaja miedycyna była dastupnaja žycharam rehijonaŭ
Alaksandr Łukašenka daručyŭ raspracavać sistemu, kab staličnaja miedycyna była dastupnaja i dla žycharoŭ rehijonaŭ. Pra heta jon zajaviŭ na adkryćci ŭ Minsku novaj 42‑j haradskoj palikliniki, paviedamlaje BiełTA.
«Tut buduć słužyć samyja prasunutyja, samyja lepšyja miedyki. Nie tamu, što dzie-niebudź u Mścisłavie, Chocimsku, Lidzie, Stoŭbcach i inšych haradach našy miedrabotniki horš. A tamu, što minskija miedyki mohuć raniej za inšych dakranucca da samych sučasnych technałohij i avałodać imi, — skazaŭ jon — Uładzimir Jaŭhienavič (staršynia Minharvykankama Kucharaŭ), chto-chto, a ty viedaješ, kolki my srodkaŭ układvajem u Minsk. My tut stvarajem vielmi surjoznuju bazu».
Alaksandr Łukašenka źviarnuŭ uvahu, što jakasnaje sučasnaje miedycynskaje absłuhoŭvańnie pavinna być dastupnaje nie tolki minčanam, ale i žycharam samych addalenych rehijonaŭ. Jon daručyŭ kiraŭnictvu horada, uradu i staršyni Savieta Respubliki Natalli Kačanavaj jak upaŭnavažanamu pradstaŭniku ŭ Minsku raspracavać adpaviednyja padychody.
«Treba zrabić tak, kab tyja, chto žyvie dalej ad Minska, taksama mahli atrymać tut dapamohu. Viadoma, heta my robim dla Minska. Tam my robim dla inšych rajonaŭ, rehijonaŭ. Ale tut bolš prasunutyja technałohii. Nielha zrabić tak, kab na ŭskrainach našaj krainy, dalej ad Minska, ludzi adchilali minčan. Raźvivajučy Minsk, ja rablu ŭsio, kab nie było hetaha kantrastu. Kab nie było supraćpastaŭleńniaŭ u našaj krainie. Kraina pavinna być adzinaj, manalitnaj. I ad našych krokaŭ pa zabieśpiačeńni zdaroŭja našych ludziej budzie zaležać vielmi šmat. Treba nad hetym padumać», — padkreśliŭ jon.
Kamientary