Jak dypłamavany juryst zavioŭ dojny statak i staŭ papularnym sielskim błohieram

«Usim dobry viečar! Z vami Edvard i maja rodnaja vioska Soły» — tak pačynajucca mnohija pasty błohiera sa Smarhonskaha rajona Edvarda Łukianca. Jaho druhoje pa liku videa sabrała miljon prahladaŭ. BiełTA pabyvała ŭ jaho ŭ haściach i daviedałasia, čamu vypusknik jurfaka pierajechaŭ z horada ŭ viosku i jakija mahčymaści jość na vioscy ŭ taho, chto nie baicca pracy i adkaznaści.

«U vioscy raduje litaralna ŭsio»

— Pryznajusia, žyć u horadzie nikoli nie lubiŭ. Ad takich padarožžaŭ i ciapier mocna stamlajusia. Pajezdka ŭ Minsk — naohuł katastrofa. Praściej vahony razhružać, — pryznaŭsia surazmoŭca i ŭdakładniŭ: — Mianie zaŭsiody ciahnuła ŭ viosku. Maryŭ zavieści svaju haspadarku i žyć u babulinaj chacie, dzie ja, ułasna, naradziŭsia i vyras — tam prajšło majo dziacinstva. Ciapier voś zrabiŭ tak, jak i płanavaŭ…

Tak skłałasia, što, navat pierajechaŭšy z baćkami ŭ Smarhoń, chłopčyk usie kanikuły pravodziŭ u babuli Ludviki Janaŭny. Jaje padvorak byŭ nie toje kab vialikim, ale vielmi kłapotnym i patrabavaŭ uvahi: karova, śvinki i kury. Jašče sad z aharodam dy sotki pad bulbu. Tamu Ludvika Janaŭna z samaj ranicy i da poźniaha viečara zajmałasia haspadarkaj. Spačatku juny Edvard byŭ nie boh viedaje jakim pamočnikam. Ale kali padros, babula raz-poraz vydavała jamu ŭsio bolš «zakaz-naradaŭ»: «Dapamažy, unučak, pierabrać bulbu», «A ci nie pakarmiŭ by ty kuračak?» i h.d. Prośby babuli dla ŭnuka nie byli ciažaram. Jon jaje lubiŭ, zrešty, jak i prosty viaskovy ŭkład, i pavolnaje žyćcio ŭ vioscy. Choć, viadoma, maryŭ bolš pravodzić času z ravieśnikami, na hulni ź jakimi taksama znachodziŭsia čas. Možna skazać, što asnova dla viartańnia ŭ viosku ŭ našaha hieroja, jaki skončyŭ Hrodzienski dziaržaŭny ŭniviersitet imia Janki Kupały i całkam zdolny stać choć prakuroram, sudździoj abo advakatam, była zakładziena amal na hiennym uzroŭni.

Pavialičyć

Žonka Edvarda Alona ŭspaminaje, jak jaje muž spačatku jeździŭ u Soły adzin. Razumieła, što jaho mocna ciahnuła da vytokaŭ — u ramantyku viaskovych budniaŭ. Potym stali pryjazdžać tudy ŭsioj siamjoj: mama, tata i dvoje dziaciej — starejšaja dačka Jula i syn Kirył. Chutka muž i žonka Łukianiec i zusim pierabralisia ŭ Soły na PMŽ — usioj siamjoj. I stali žyć u babulinaj chacie.

Siońnia ŭ pary Łukianiec užo troje dziaciej. Małodšańkaja Jeva naradziłasia ŭ vioscy. Zaradzić luboŭju da małoj radzimy Edvardu Viktaraviču ŭdałosia nie tolki dušu žonki, ale i dziaciej. Ad žyćcia ŭ Sołach u zachapleńni ŭsie.

— Mianie, čałavieka, jaki nie lubić vialiki horad, u vioscy raduje litaralna ŭsio. Voźmiem pačatak dnia. Ranicaj z kubkam kavy spuskajusia z hanka ŭ dvor — padychać śviežym pavietram, pahutaryć z sabakam, pahulać ź im. Vy možacie sabie ŭjavić toj stan dušy, jaki ja adčuvaju pry hetym? — usklikaje błohier Edvard Łukianiec, pryznajučysia, što ź pieršych dzion viartańnia ŭ viosku nie ŭjaŭlaŭ svoj padvorak biez najaŭnaści ŭsiakaj roznaj žyŭnaści. Voś i prapanavaŭ žoncy zavieści dźviuch miłych vjetnamskich śvinak dy niekalki kuračak. Jana zhadziłasia. Choć spačatku da idei Edvarda Viktaraviča pryśviacić žyćcio sielskaj haspadarcy pastaviłasia z aściarožnaściu: a moža, pieradumaje? U chutkim časie muž i žonka pierajšli ad vjetnamskich śvinak da tradycyjnych — bujnych parod śviniej. Kupili karovu, potym — druhuju. Tak pastupova asabistaja sialanskaja haspadarka dla pary Łukianiec stała losavyznačalnym vybaram.

— Viadoma, spačatku było ciažka, dy i ciapier niaprosta, — pryznajecca błohier. — Mianie zrazumiejuć tyja, chto viedaje, što takoje sielskaja haspadarka nie pa čutkach, a taksama toje, što byvajuć momanty, kali ty nie ŭ lepšaj formie i nastroi, ale jość słova «treba». I ty idzieš i robiš usio, što patrabujecca.

Rabočy dzień Edvarda Viktaraviča i Alony Anatoljeŭny, jak i va ŭsich žycharoŭ vioski, pačynajecca rana.

— U šeść ranicy ŭžo na nahach. Dadomu viartajusia ŭ pałovie dziasiataha viečara, paśla viačerniaj dojki, — raskazvaje subiasiednik.

«Niamała dobrych parad ad vučonych atrymaŭ»

Nie mahli nie spytać u muža i žonki: jak da pierajezdu ŭ viosku pastavilisia siabry, znajomyja? Nie papiaredžvali, što praca na ziamli — sprava časta ryzykoŭnaja, niepradkazalnaja?

— Biezumoŭna, sielskaja haspadarka — heta čarada pastajannych ryzyk. Nieviadoma, jakimi buduć nadvorje i ŭradžaj, kolki taja ci inšaja karova daść małaka, jakim budzie zdaroŭje śvinoha i karovinaha pahałoŭja. Ale my pra heta viedali i sami, — zhadžajecca Edvard Viktaravič. — Tak, niechta mianie asudžaŭ i pradaŭžaje heta rabić i ciapier — ad hetaha nikudy nie dzieniešsia. Jak kažuć u narodzie, nikomu jazyk nie zaviažaš… Ale bolšaść tych, z kim majem stasunki, padtrymlivajuć naš vybar, heta značyć staviacca da mianie i Alony dobra, z razumieńniem.

Darečy, błohier pryznaŭsia, što vučyŭsia vieści haspadarku, vykarystoŭvajučy vopyt prafiesijanałaŭ — vieterynaraŭ, zaatechnikaŭ, ahranomaŭ, jakija zaŭsiody byli hatovy dapamahčy sielaninu-pačatkoŭcu słovam i spravaj.

— Niamała dobrych parad ad ich, a taksama ad vučonych atrymaŭ u sacyjalnych sietkach. Jany časta padkazvajuć, kali ŭźnikaje niejkaja prablema z vobłaści zaatechniki, vieterynaryi. Inšymi słovami, atrymać dobruju paradu nie prablema: było b žadańnie arhanizavać paśpiachovuju haspadarku, — śćviardžaje subiasiednik.

Ad publiki z tyktoku jon i sam nie ŭtojvaje taho, jak viadzie svaju nievialikuju spravu, dzielicca receptami miasnych dalikatesaŭ sa śvininy. Voś, naprykład, recept pryhatavańnia jaho fiermierskaha sała suchoj zasołki:

— Biaru damašniaje smolenaje sała, zasolvaju jaho pa recepcie dziaduli i babuli. Potym ukručvaju ŭ pałatnianuju tkaninu i składvaju ŭ draŭlanuju skryniu. Tam pradukt u vyniku i daśpiavaje. Sała atrymlivajecca što treba — litaralna rastaje ŭ rocie!

Darečy, u płanie receptaŭ Edvardu Viktaraviču dapamahajuć i jaho kalehi — błohiery. Naprykład, ich ideja ab vykarystańni marynavanych pamidoraŭ pry padrychtoŭcy šašłykoŭ akazałasia prosta bambičnaj!

— Tak zamarynavanyja šašłyki atrymlivajucca prosta cudoŭnymi! — pryznajecca Edvard Łukianiec i ŭdakładniaje: — Darečy, hetu stravu pa novaj receptury pa zasłuhach užo acanili mnohija našy klijenty.

Tak, handal idzie paśpiachova. Fiermierskaja pradukcyja, pa pryznańni Edvarda Viktaraviča, razychodzicca ŭ momant:

— Pakolki sała i miasnyja dalikatesy robim sa svajoj ułasnaj syraviny.

Što datyčycca małaka ad 12 karoŭ, jakija znachodziacca na novym, druhim padvorku ŭ vioscy Bialuny, to jaho Łukiancy zdajuć na «Smarhonskija małočnyja pradukty» filijała Lidskaha małočna-kansiervavaha kambinata.

Za adnu bazavuju — dača abo startavaja placoŭka dla haspadarki

Darečy, vioska Bialuny pryjšłasia mužu i žoncy daspadoby pa šerahu pryčyn.

— Nam vielmi spadabałasia heta cichaje, dobraje miesca — i my kupili tam dom za adnu bazavuju! — raskazvaje ab druhoj pramysłova-dačnaj placoŭcy siamji Edvard Viktaravič, udakładniajučy pry hetym, što da doma naležaŭ jaščia i ŭčastak ziamli.

Paźniej viaskoŭcu ŭ arendu było dadziena jašče 5 ha — dla vypasu karoŭ.

— Toje, što dziaržava daje mahčymaść vykuplać pustujučyja damy za simvaličnuju płatu — heta vielmi vialiki plus. Tak, pry minimalnym układańni srodkaŭ u ramont jość mahčymaść ich vykarystoŭvać u jakaści dačy abo startavaj placoŭki dla arhanizacyi haspadarki, — jak heta zrabili my.

U Białunach muž i žonka Łukianiec utrymlivajuć svaich karoŭ — kormiać, pojać, dojać ich dvojčy na dzień. Małočnuju temu para maje namier raźvivać i dalej.

Pavialičyć

— Pakolki kupić dobruju karovu na baku prablematyčna, dy i doraha, a našy karovy vysokapradukcyjnyja, zdarovyja, tamu budziem pakidać ciałušak, jakija naradzilisia ad ich. Liču taki šlach ekanamičnaha rostu haspadarki najbolš razumnym, — upeŭnieny subiasiednik.

Darečy, nabyty dom u Bialunach volaj-niavolaj staŭ miescam prykładańnia tvorčaha natchnieńnia našaha subiasiednika. Tut užo arhanizavali zonu adpačynku — z łaźniaj i inšym charastvom sielskaha žyćcia.

— U hetym siezonie ŭładkavali adzin z pakojaŭ, — havoryć Edvard Viktaravič, jaki ideju stylizacyi interjera pad daŭninu, darečy, zapazyčyŭ u adnaho z błohieraŭ u internecie, jaki raskazaŭ, jak upryhožyć žyllo, vykarystoŭvajučy niedarahuju nieabraznuju došku. — Na karyść takoj idei i ścipły biudžet prajekta. Atrymałasia pryhoža, tanna i nadziejna — taki interjer pasłužyć jašče i našym dzieciam.

Druhoje videa — 1 miljon prahladaŭ

Raspytali Edvarda, čamu jon raptam staŭ błohieram.

— Ja z tych, chto addaje pieravahu sinicy ŭ ruce, čym žuraŭlu ŭ niebie, tamu chacieŭ pakazać na svaim prykładzie, što ludzi mohuć žyć u vioscy, pracujučy dastojna, u ramkach zakonu, i pry hetym ni ŭ čym nie majučy patreby. Kab vykanać hetu prostuju zadaču, ja zdymaŭ na videa svoj chleŭ, dzie vyroščvajem našych śvinak, pakazvaŭ, jak hadujecca adno pahałoŭje, potym jamu na źmienu prychodzić novaje. Heta značyć z «miasa i sała», jakoje my vyroščvajem, u vyniku atrymlivajecca damašni, naturalny, smačny pradukt.

Užo druhoje videa Edvarda Viktaraviča, u jakim jon pakazaŭ, jak pracuje jaho viandlarnia, nabrała 1 młn prahladaŭ.

— Było šmat stanoŭčych vodzyvaŭ, źjaviłasia mahčymaść novych karysnych anłajn-znajomstvaŭ. Ja rady tamu, što moj błoh akazaŭsia niekamu karysnym, jak, zrešty, i mnie samomu. U mianie źjaviłasia šmat dobrych, adekvatnych znajomych, jakija zajmajucca padobnaj da majoj rabotaj. Upeŭnieny na ŭsie 100 pracentaŭ, što karyści ad prostych čałaviečych stasunkaŭ, u tym liku anłajn, značna bolš, čym ad niearhumientavanaj krytyki chiejtaraŭ. Tak-tak, ja taksama atrymaŭ niamała niehatyŭnych kamientaryjaŭ, — havoryć błohier. — Pryznajusia, jany mianie krychu prytarmazili, ale, pryhledzieŭšysia bolš pilna, ja nie zasmuciŭsia i ŭspomniŭ paradu adnaho znajomaha błohiera, jaki havaryŭ: «Nu, nie padabajecca vam niejki kanał, vy ž televizar nie raźbivajecie i nie idziacie ŭ mahazin kuplać novy?» Chacieŭ by skazać svaim chiejtaram: «Budźcie dabrejšyja! Vam nie padabajecca toje, pra što ja raskazvaju, tady prosta hartajcie dalej staronku!» Błohieram, jakija dzielacca vopytam u samych roznych halinach, paraiŭ by nie źviartać uvahi na niehatyŭnyja vodzyvy. Tak jany dapamohuć inšym raźvivacca — u patrebnym dla ich napramku.

«Našy dzieci nie advaročvajuć nos ad ciažkaściej i pachaŭ»

Pośpiech luboj spravy, tym bolš toj, jakaja zaviazana na asabistaj padsobnaj haspadarcy, zaležyć ad kožnaha člena siamji. Takuju prostuju iścinu Edvard Viktaravič i Alona Anatoljeŭna rastłumačyli svaim dzieciam. U vyniku ŭ pracy na padvorku i ŭ domie siamji Łukianiec zadziejničany ŭsie naśledniki. Hałoŭnym tatavym i maminym pamočnikam zastajecca, pa sutnaści, tolki čatyrnaccacihadovy syn Kirył, starejšaja Jula padstaŭlaje plačo tolki na kanikułach — vučycca ŭ Viciebskim dziaržaŭnym miedycynskim univiersitecie na farmaceŭta-pravizara.

Pavialičyć

— Našy dzieci nie advaročvajuć nos ad ciažkaściej i pachaŭ, jakija supravadžajuć małočnuju i miasnuju žyviołahadoŭlu dy i inšyja raboty ŭ vioscy, — havoryć hałava siamji, jaki tut ža adznačaje, što cikavaść syna da sielskaj haspadarki nie mienšaja, čym taja, što była ŭ jaho ŭzroście ŭ jaho samoha.

A kab Kiryłu pracavałasia viesialej, baćka paabiacaŭ da kanca leta kupić mienavita tuju reč, ab jakoj toj doŭha maryŭ. I što ž heta budzie za padarunačak? Baćka žurnalistam nie skazaŭ, ale syn ža dobra viedaje!

Jak budzie dalej z zachapleńniem sielskimi budniami, baćki nie zahadvajuć, ale vielmi spadziajucca, što Kirył pradoŭžyć być aporaj va ŭsich spravach haspadarki, jakaja siońnia raźvivajecca adrazu na dźviuch placoŭkach: u Sołach i Bialunach. Adlehłaść dla mabilnaj siamji Łukianiec nie pieraškoda. Majučy nievialiki bus, muž i žonka niadaŭna nabyli ŭ lizinh «Ładu Łarhus». Edvard Viktaravič maje namier naroščvać pahałoŭje dojnych karoŭ, rabić damašnija syry, vendzić ich.

— Razumieńnie taho, što ty pracuješ na siabie i dla ludziej, daje siły dla pieraadoleńnia samych surjoznych prablem i vyrašeńnia lubych zadač. Hałoŭnaje, kab chapiła zdaroŭja, kab u krainie i śviecie byli paradak i spakoj, — skazaŭ u kancy razmovy Edvard Łukianiec.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0