U Polščy źmianili padychod da vydačy ŭciakactva dla adnoj hrupy biełarusaŭ
Upraŭleńnie pa spravach zamiežnikaŭ u Polščy pryznała biełaruskich niezaležnych žurnalistaŭ «asablivaj sacyjalnaj hrupaj», što daje im mahčymaść atrymlivać status uciekača mienavita ŭ suviazi sa svajoj prafiesijnaj dziejnaściu.
Na hety momant heta adzinaja prafiesija, jakuju razhladajuć jak asobnuju ŭraźlivuju hrupu naroŭni z publičnymi palitykami ź biełaruskaj apazicyi.
«Niezaležnyja žurnalisty i raniej atrymlivali jak status uciekača, tak i dadatkovuju abaronu. Ale doŭhi čas ich spravy aceńvalisia najpierš praz pryzmu byłych zatrymańniaŭ, palityčnych pohladaŭ, publičnaści i «ŭzroŭniu viadomaści», — udakładniaje jurystka Volha Dabravolskaja. «Viadoma, žurnalistam usio roŭna treba budzie dakazvać ryzyku abo fakt pieraśledu ŭ suviazi z prafiesijnaj dziejnaściu, ale ciapier jany mohuć heta rabić na padstavie samoha fakta svajoj dziejnaści. To bok, upraŭleńnie pryznała, što jość takaja hrupa, što jana ŭraźlivaja i što heta źviazana ź indyvidualnym pieraśledam».
Volha dapamahaje roznym biełarusam u vyhnańni voś užo šeść hadoŭ, pry hetym uvieś hety čas jaje klijentam hałoŭnym čynam vydavali dadatkovuju abaronu, a nie status uciekača — navat u vypadkach, kali ludzi całkam padpadali pad vyznačeńnie ŭciekača pavodle Ženieŭskaj kanviencyi.
Ale niadaŭna atrymanyja rašeńni pa žurnalisckich kiejsach — važny pavarot dla ŭsioj žurnalisckaj supolnaści ŭ Polščy. Pradstaŭniki inšych prafiesij, naprykład, advakaty, takoj pryvilehii na dadzieny momant nie majuć.
«Zaŭsiody prychodziłasia abskardžvać kožnaje rašeńnie. Raniej tolki praz publičnaść davali status uciekača. A voś užo ŭ troch apošnich spravach klijentam dali status uciekača čysta za prafiesijnuju hrupu — niezaležnyja žurnalisty. Pry hetym zajaŭniki nie byli publičnymi piersonami».
Ciapier čytajuć
«Ženia pahadziŭsia na budoŭlu, a nie vajavać. I tolki kali vyjdzie z zapoju!»: jak pradali ŭ rasijskuju armiju žychara Lozna. Achviara nie adna6
Kamientary