Valancin Stefanovič: «Tam było ciažka, ale i tut niaprosta». List biez adkazu da Aleha Hułaka

«Pryvitańnie, Aležka, pryvitańnie, siabra.

Voś užo try miesiacy jak ja na voli. Tak, skončyŭsia narešcie hety, zdavałasia b, biaskoncy siezon sieryjału pad nazvaj «žyćcio». Zastalisia ŭ minułym kazionnyja zialonyja ścieny, zmročna-chałodnyja kamiery ŠIZA, niepryjemna-biezvychodny lazhat zamkoŭ na «tarmazach» dy samotnyja nočy pad «łunoj». Pavandravaŭ ja bahata. Amal usio mnie pakazali: i zonu, i krytuju, i kičy, i bury. Roznaha ja, bracie, pabačyŭ i roznaha pačuŭ. Na ŭsio žyćcio chopić, dy ŭzhadvać nie chaču.

Jon byŭ nialohkim dla mianie, hety siezon. Ale ty viedaješ, žyvu ja spakojna, sumleńnie majo čystaje. Ja ŭsio vytrymaŭ, usio, što vypała na dolu maju, nikoha ni ab čym nie prasiŭ, litaści ni ad kaho nie čakaŭ, nikoha nie zdavaŭ i nie padstaŭlaŭ.

Karaciej, nikomu nie vieryŭ, nikoha nie bajaŭsia, ničoha nie prasiŭ. Usio jak musiła być. Ty ž mianie viedaješ — ja amatar kłasiki.

A zaraz inšaje kino. Tam było ciažka, ale i tut niaprosta. Samaje hałoŭnaje, viedaješ što mianie ciarzaje i zhryzaje, — ci nie darma heta ŭsio było? Ci nie daremna žyli my, ci nie daremna žyli voś tak? Niama adkazu, i ty mnie ŭžo nie adkažaš. A tak usio vydatna: traŭka zialonaja, soniejka jasnaje i polskaje nieba nad hałavoj takoje błakitnaje. Jak doma amal. Usio cudoŭna, tolki mnie čamuści nie viesieła. I viedaješ, u adnu i tuju ž raku dvojčy nie ŭvojdzieš. Heta praŭda. Ciače jana, raka, unosiačysia ŭdaleč za dalahlad. Jana, raka, na nas nie zvažaje, pakidajučy ŭsio dalej i dalej na bierazie tych, kaho my lubili, kaho ŭžo niama z nami pobač i nikoli ŭžo nie budzie.

Tolki zaraz pračytaŭ tvaje słovy na maje 50 hadoŭ. Tady ja ich nie moh pračytać i pačuć — toŭstyja mury Piščałaŭskaha zmročnaha zamku nie prapuskali ich da mianie. Dziakuj, druža! Zaraz heta hučyć asabliva kaštoŭna dla mianie i tak trahična.

Sumna tut bieź ciabie, biez tvaich daścipnych žartaŭ, lohkaści i niepunktualnaści, razvažlivaści i mudraści. Usim nam ciapier tak nie chapaje tvaich dośviedu i viedaŭ. Časam łaŭlu siabie na dumcy, što tak šmat chacieŭ by raspavieści tabie i tak šmat nahodaŭ paśmiajacca ŭ nas było b. Ty viedaješ, tam ja taksama šmat čaho śmiešnaha i absurdnaha bačyŭ. Dy, ty, mabyć, ździvišsia, ale ja zusim nie ŭžyvaju ałkahol. Ale nie ŭsio tak trahična, nie chvalujsia, rok-n-roł ja, jak i raniej, pavažaju i słuchaju. Šmat čaho tut cikavieńkaha źjaviłasia za hetyja piać hadoŭ.

Na hetym budu zaviaršać. Ty tam nie sumuj, pabačymsia jašče. Škada, što tak mała ty pahaściŭ tutaka, z nami. Ale jak jość. Davaj, mnie ŭžo treba iści. Dalej svajo kino zdymać».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0