«Stamiŭsia žyć u ZŠA i pracavać na masonaŭ». Praŭnuk Brežnieva viarnuŭsia ŭ Rasiju i trapiŭ va ŭkrainski pałon padčas pieršaha bajavoha zadańnia

Anton Miłajeŭ naradziŭsia ŭ Maskvie ŭ 1980 hodzie ŭ cyrkavoj dynastyi, zasnavalnikam jakoj byŭ jaho dzied — viadomy saviecki cyrkavy artyst Jaŭhien Miłajeŭ, pieršy ziać Leanida Brežnieva.

Halina Brežnieva nie tolki vyjšła za ekvilibrysta, jaki byŭ na 19 hadoŭ starejšy za jaje, ale i pryniała jaho dziaciej-bliźniat. Ich maci pamierła pry rodach. Niahledziačy na toje, što šlub praz 10 hadoŭ raspaŭsia, Halina Brežnieva praciahvała padtrymlivać adnosiny z pasynkam Alaksandram (baćkam Antona) i padčarkaj Natallaj.

Baćkam Antona byŭ Alaksandr Miłajeŭ, a maci — cyrkavaja artystka Iryna Kuźniacova. Kali baćki razyšlisia, Iryna źjechała pracavać spačatku ŭ Partuhaliju, a paśla — u Italiju. Sam Anton zastaŭsia z baćkam.

Jašče školnikam, u 1995 hodzie, Anton razam z baćkam źjechaŭ u ZŠA. Raniej jon raskazvaŭ, što praz pastajannyja repietycyi i cyrkavyja vystupleńni nie moh naležnym čynam naviedvać škołu. U intervju «Chaču žyć» mužčyna raskazvaje, što ŭ ZŠA pracavaŭ na budoŭlach, u taksi, braŭsia za lubuju pracu, jakaja prynosiła dachod.

Pražyŭšy ŭ Złučanych Štatach, pa słovach mužčyny, 19 hadoŭ, jon viarnuŭsia ŭ Rasiju, bo «stamiŭsia tam žyć, stamiŭsia pracavać na masonaŭ».

Miłajeŭ havoryć u intervju prajektu «Chaču žyć», što paśla viartańnia pracavaŭ kiroŭcam u śfiery hruzapieravozak, śćviardžaje, što maje siaredniuju śpiecyjalnuju adukacyju pa śpiecyjalnaści «miechanik».

«Pry Savieckim Sajuzie, choć ja tady byŭ jašče małym, mnie žyłosia lepš, čym ciapier. Ja viedaŭ, što mianie čakaje zaŭtra. Byli pierśpiektyvy. Usio ž taki była kraina, a ciapier — bardak»,

— zaŭvažaje mužčyna i paźniej dadaje:

«Vialikaja Ajčynnaja vajna zhurtavała Saviecki Sajuz». Adnak na pytańnie, navošta rasijskija vajskoŭcy pryjšli sa zbrojaj da ludziej, ź jakimi, pavodle jaho ž słoŭ, kaliści byli adnym narodam, jon adkazaŭ: «Ubačyć nacystaŭ».

«I jak, ubačyli?»

«Nie, nie ŭbačyŭ. Ale heta my daviedalisia tolki, kali ŭžo patrapili siudy (u pałon — NN). Ja dumaju, kab pamianiać mierkavańnie ab hetaj vajnie, treba kožnamu (rasijaninu. — NN) być tut», — davodzić Miłajeŭ i pryznajecca, što sam patrapiŭ na vajnu praz prykładna miljon rasijskich rubloŭ doŭhu. Heta kala $13 tysiač.

Mužčyna śćviardžaje, što padpisaŭ kantrakt u 2025 hodzie ŭ Kastramie, bo mierkavaŭ, što tak budzie bolš šancaŭ słužyć dalej ad pieradavoj. Paśla troch tydniaŭ padrychtoŭki ŭ Łuhanskaj vobłaści jaho nakiravali ŭ Chiersonskuju vobłaść u skład 1‑ha bataljona 331‑ha pałka 98‑j pavietrana-desantnaj dyvizii, dzie jon prasłužyŭ kala dvuch miesiacaŭ.

Jak zhadvaje Anton Miłajeŭ, jaho padraździaleńnie pieravažna zajmałasia budaŭnictvam umacavańniaŭ i haspadarčymi pracami. Padčas pieršaha bajavoha zadańnia ŭ krasaviku 2026 hoda jaho hrupie zahadali znajści padziemnuju parkoŭku, ale, pavodle jaho słoŭ, na miescy jaje nie akazałasia. Tady jon razam z dvuma inšymi vajskoŭcami znajšoŭ nievialikaje ŭkryćcio («kutočak mietr na mietr»), dzie jany praviali amal sutki.

Pa słovach Miłajeva, amal adrazu ich pazicyju vyjavili ŭkrainskija vajskoŭcy, i pad ranak jany patrapili pad udar artyleryi. Jak śćviardžaje Miłajeŭ, usiaho ŭ toj hrupie było vosiem čałaviek, ź jakich paśla abstrełu vyžyli čaćviora. Chto vyžyŭ, razyšlisia ŭ roznyja baki, sprabujučy vybracca. Sam Miłajeŭ rušyŭ u bok raźbitaha mosta, ale apynuŭsia pad nazirańniem ukrainskich dronaŭ i pad kulamiotnym ahniom. Zrazumieŭšy, što mahčymaści ŭciačy niama, jon padniaŭ ruki i zdaŭsia ŭ pałon.

«Straty vialikija. Ja dumaju, što z našaj bryhady, kali ja tam byŭ, zastavałasia čałaviek 20. Tam miasarubka, vyžyć praktyčna niemahčyma», —

davodzić Miłajeŭ i zajaŭlaje, što ciapier nie ličyć hrošy dastatkovaj pryčynaj dla ŭdziełu ŭ vajnie. Pavodle jaho słoŭ, jon addaŭ by ŭsie atrymanyja vypłaty tolki dziela taho, kab nie apynucca znoŭ ni na froncie, ni ŭ pałonie.

Razvažajučy pra budučyniu, mužčyna pryznajecca, što chacieŭ by viarnucca ŭ Rasiju, ale razumieje: paśla abmienu jaho, chutčej za ŭsio, znoŭ adpraviać na front. Tamu jon spadziajecca zastavacca ŭ pałonie da zakančeńnia vajny abo źmieny situacyi. Hałoŭnaj pamyłkaj u svaim žyćci jon nazyvaje nie pałon, a samo padpisańnie kantraktu.

«Viedajecie, jak na pieradavoj ciapier pamirajuć? Ciabie prosta źjadajuć. U ciabie mahiły niama. Sabaki ciabie źjadajuć ci dziki. (…) Usie dobra razumiejuć: kali ty pamreš, ty dadomu nie dajedzieš. I tvaje kości nie dajeduć. Ci źbiaruć miech z usich: dzieści hałava, dzieści ruka. Voś heta pryviazuć. Mahił niama, źbirać niama čaho. Lepš zastacca žyvym, čym zahinuć na Chiersonie, kab ciabie niechta źjeŭ», — davodzić Miłajeŭ.

• 4
• 0
• 12
• 6
• 2
• 1
• 0
• 0