Michalevič: Mianie padazravali, što ja ahient zamiežnych raźviedak

Kandydat u prezidenty daŭ pieršaje intervju paśla atrymańnia palityčnaha prytułku ŭ Čechii.

Jeŭraradyjo: Ci płanavali vy vyjezd adrazu, jak vyjšli z KDB ci rašeńnie było pryniata raptoŭna?

Michalevič: «Nie, ja adrazu nie płanavaŭ vyjezdu. Rašeńnie było pryniata raptoŭna. Pakolki ja atrymaŭ novuju infarmacyju pra toje, što jość vialikaja vierahodnaść, što ja budu aryštavany. Ź inšaha boku, ja viedaŭ, što Kamitet dziaržaŭnaj biaśpieki choča rabić usio mahčymaje, kab ja admoviŭsia ad papiarednie zroblenych zajaŭ pra katavańni. I mienavita tamu ja pryniaŭ rašeńnie, što samaje aptymalnaje — heta prosta kab mianie nie było ŭ krainie».

Jeŭraradyjo: Kali vy raspaviali pra katavańni ci adrazu nie ŭźnikała dumka, što pryjdziecca źjechać?

Michalevič: «Uźnikała, zrazumieła, takaja dumka, što kali čałaviek vychodzić z turmy, z tymi pieražyvańniami, z tym bahažom, jaki byŭ u mianie. Pieršaja dumka była adpačyć, a pakolki ja byŭ pad padpiskaj ab niavyjeździe, pakolki ja dalej zastavaŭsia abvinavačanym, to prosta było zrazumieła, što narmalna adpačyć u Biełarusi mnie nichto nie daść. Pieršaja dumka była, naturalna, źjechać, ale vielmi chutka ja pryniaŭ rašeńnie, što zastanusia, što ja nie chaču davać uładam takoha dobraha kozyra — ja zajaviŭ pra heta za miažoj abo ja zajaviŭ — i adrazu źjechaŭ».

Jeŭraradyjo: Jak vy dabiralisia da Čechii, jak vyhladaŭ vaš vyjezd ź Biełarusi?

Michalevič: «Tak atrymałasia, što ŭ mianie byŭ stary pašpart, jaki kaliści atrymaŭ, dziakujučy tamu, što ŭ im zastavałasia jašče sapraŭdnaja viza adnoj ź jeŭrapiejskich krain. Niekali napisaŭ aficyjna zajavu ŭ milicyju, što chaču, kab hety pašpart zastaŭsia ŭ mianie ŭ suviazi z tym, što tam sapraŭdnaja viza. I pašpart pakinuli. Nijakich štampaŭ, što jon niesapraŭdny, nie pastavili. Heta byŭ toj pašpart, pa jakim mnie ŭdałosia vyjechać. Ja vyjechaŭ praz Rasiju va Ukrainu, i ŭžo z Kijeva niepasredna vylecieŭ češskimi avijalinijami. Darečy, vielmi cikava, što na adnym z rasijskich infarmacyjnych resursaŭ źjaviłasia vielmi dakładnaja infarmacyja, u jakuju noč ja pierasiakaŭ miažu Biełarusi i Rasii, kali ja pierasiakaŭ miažu Rasii i Ukrainy i na jakuju hadzinu dakładna ja zarehistravaŭsia na češskija avijalinii, kab vylecieć u Prahu. Heta ŭsia infarmacyja była dakładnaja, ja ažno ździviŭsia nakolki ŭ siońniašni viek, infarmacyjnaha hramadstva, chutka dachodzić infarmacyja, navat kali ja nie chacieŭ, kab hetaja infarmacyja raspaŭsiudziłasia».

Jeŭraradyjo: Čamu vy abrali Čechiju?

Michalevič: Ciažka skazać. Heta Čechija mianie abrała. Ja bieh ź Biełarusi, nie majučy šenhienskaj vizy. Kali znachodziŭsia ŭ Kijevie, ja patelefanavaŭ roznym znajomym i zapytaŭsia, nakolki chutka i realna zrabić vizu i vyjechać. Ja razumieju, što Ukraina na siońnia nie źjaŭlajecca vielmi biaśpiečnaj. Tamu ja chacieŭ maksimalna chutka źjechać z Ukrainy. Taja kraina, dzie była mažlivaść najchutčej atrymać vizu, była Čechija. Ja vielmi udziačny Češskaj Respublicy. Jana dla mianie ciapier stała druhoj ajčynaj.

Jeŭraradyjo: Ci vy nie baiciesia, što budzie cisk na vašu siamju?

Michalevič: «Dumaju, što niejki cisk užo adbyvajecca. Vy viedajecie, što da majoj siastry prychodziŭ supracoŭnik Kamiteta dziaržaŭnaj biaśpieki, sprabavaŭ ź joj damovicca nakont mianie: kab ja maksimalna chutka adhuknuŭsia i viarnuŭsia. Ale maja žonka i maja siastra — heta darosłyja ludzi, jakija sami dla siabie prymajuć rašeńni, ci chočuć jany źjazdžać ci nie chočuć, ci hatovyja jany hety cisk vytrymlivać.

Jeŭraradyjo: Čym vy płanujecie zajmacca ŭ Čechii?

Michalevič: «Pakul što tolki pieršyja dni, kali ja pačaŭ surjozna dumać, čym dalej płanuju zajmacca, tamu dakładna jašče nie sfarmulavaŭ. Ale chaču zrabić usio mahčymaje, kab katavańni ŭ Biełarusi spynilisia. Maksimalna ŭdzielničać u mižnarodnych pracesach, kab usie palityčnyja viaźni vyjšli na svabodu».

Jeŭraradyjo: Ci vy źbirajeciesia atrymoŭvać češskaje hramadzianstva, dzie vy zaraz žyviacie?

Michalevič: «Nie źbirajusia atrymlivać češskaje hramadzianstva. Ja vielmi ŭdziačny Čechii, što jany pazityŭna vyrašyli majo pytańnie pra palityčny prytułak. Heta nie jość hramadzianstva, ja atrymaŭ dakumient, jaki dazvalaje žyć u Čechii i heta dla mianie vielmi važna. Ale ja dalej zastajusia biełaruskim hramadzianinam. U kožnym vypadku paśla źmienaŭ ja viarnusia ŭ Biełaruś dakładna».

Jeŭraradyjo: Ci dała Čechija vam niejkuju dapamohu?

Michalevič: Niama jurydyčnych dadatkovych miechanizmaŭ dla eks-kandydataŭ. Ja admoviŭsia ad usich prahram pa vyvučeńni movy, bo ŭžo viedaju češskuju movu dastatkova niabłaha i, spadziajusia, udaskanalić jaje jašče lepš. Ja ŭpeŭnieny, što maju dastatkovyja mahčymaści, kab samastojna zarablać sabie na žyćcio, tamu ad prahramy sacyjalnaj adaptacyi ŭ Češskaj Respublicy admoviŭsia. Samaje hałoŭnaje, što ja chacieŭ, atrymaŭ — maju prava žyć u Češskaj Respublicy, padarožničać pa terytoryi Jeŭrapiejskaha Sajuza, dla mianie heta vielmi važnaj. Ja źjaŭlajusia zvyčajnym palityčnym uciekačom, jakich u Čechii dastatkova šmat. Na siońnia ja karystajusia miedycynskaj strachoŭkaj na niekalki miesiacaŭ. Spadziajusia, jana budzie padoŭžana nadalej. Na siońnia maju prava aficyjna pracavać, znachodzicca ŭ krainie lehalna. Heta dla mianie samaje važnaje.

Jeŭraradyjo: Ci možacie apisać svoj učorašni dzień?

Michalevič: Pakul što ja jechaŭ z łahiera dla ŭciekačoŭ. U hetym łahiery žyćcio vyhladała pa rasparadku: try razy na dzień charčavańnie, jakoje ja atrymlivaŭ u stałovaj, mahčymaść naviedvać biblijateku i trenažornuju zalu, mahčymaść kamunikavać ź ludźmi. Siońnia pieršy dzień, kali ja sustrakajusia ź ludźmi, maju mabilny telefon. Jakraz hety dzień prypaŭ na 25 Sakavika, mnie vielmi pryjemna. Ciapier žyvu ŭ maich znajomych. Ja nie atrymlivaŭ ad češskich uładaŭ miesca dla žycharstva. Heta doŭhaja prahrama, jakaja zajmaje vielmi vialiki čas. Na siońniašni dzień ja maju mahčymaść vybaru: albo žyć u łahiery ŭciekačoŭ, što dla mianie nie vielmi vyhodna, bo ŭsie hetyja łahiery znachodziacca daloka ad Prahi, daloka ad asnoŭnaha centru palityčnaha žyćcia. Tamu spyniŭsia ŭ svaich znajomych u Prazie.

Jeŭraradyjo: Aleś, kolki hrošaj u vas ciapier u kašalku?

Michalevič: «Kala 3 ci 4 tysiač češskich kron. Heta pryhoža hučyć. Ale kurs krony — kala 17 za adzin dołar. Značyć, u mianie ciapier bolš za 200 dołaraŭ u kašalku.

Jeŭraradyjo: Ci ŭ vas uźnikajuć dumki, kali i paśla čaho vy viernieciesia ŭ Biełaruś?

Michalevič: «Pahladzim, vielmi ciažka sfarmulavać niejkuju dumku, kali znachodzišsia va ŭmovach abmiežavanaj infarmacyi. Ale ŭ kožnym vypadku, ja razhladaju takuju mahčymaść, kab viarnucca ŭ Biełaruś».

Jeŭraradyjo: A siońnia vy majecie dostup da internetu?

Michalevič: Pakul što praz telefon. Zrazumieła, što ja bieh ź Biełarusi biez kampjutara. Jon znachodzicca ŭ Kamitecie dziaržaŭnaj biaśpieki. Pakul maju mahčymaść sačyć za padziejami praz telefon. Pakul čytaju, sprabuju zrazumieć što adbyvajecca ŭ infarmacyjnaj śfiery, što adbyvajecca.

Jeŭraradyjo: Ciapier za miažoj možaš bolš raspavieści pra katavańni?

Michalevič: «Pra katavańni ja raspavioŭ praktyčna ŭsio, što ja viedaŭ. Niejkaj novaj, dadatkovaj infarmacyi nie budzie. Zrazumieła, što jość dadatkovaja infarmacyja pra toje, chto sa mnoj razmaŭlaŭ, pra toje, jakim čynam i ŭ čym mianie padazravali. Jość šmat padrabiaznaściaŭ, jakija ja nie moh raspaviadać, bo možna było paličyć, što ja raskryvaju tajamnicu śledstva. Na siońniašni dzień, zrazumieła, ja zmahu pra heta ŭsio raspavieści».

Jeŭraradyjo: Jakija pytańni zadavalisia nakont Płoščy, što prapanoŭvali i na što cisnuli padčas dopytu?

Michalevič: «Ščyra skažu, što sa mnoj, pierš za ŭsio, vialisia razmovy pra zamiežža, mianie padazravali ŭ tym, što ja źjaŭlajusia ahientam zamiežnych raźviedak, tolki nie było zrazumieła, jakoj kankretna. Vidać, padazravali adrazu, što ja ahient roznych raźviedak. Što datyčycca Płoščy, vielmi chutka, kali ja ŭžo pahadziŭsia, kali mianie zmusili davać pakazańni, to ŭ Kamiteta dziaržaŭnaj biaśpieki była dakładnaja karcina, chto za što adkazvaŭ, chto i što rabiŭ. Jany viedali, što ja nijakim čynam nie byŭ zaanhažavany ŭ padrychtoŭku Płoščy, što ja nie prysutničaŭ na sustrečach pa padrychtoŭcy hetaj Płoščy, što ja nie prysutničaŭ na naradach kandydataŭ, tamu, faktyčna, da mianie hetych pytańniaŭ i nie było. Adzin raz pramilhnuła takaja fraza z boku majho śledčaha, kali ja skazaŭ, što ja sapraŭdy nie viedaju, u kaho jakaja rola była, mnie było skazana: „Daviadziecca ŭzhadać“. Ale ja tak ničoha nie ŭzhadaŭ, bo ja ničoha nie viedaŭ»

Jeŭraradyjo: Kali vy admovilisia vystupić pa «BT», niejkaje staŭleńnie da vas źmianiłasia ŭ SIZA KDB?

Michalevič: «Ja dumaju, mianie zabrali ŭ Kamitet dziaržaŭnaj biaśpieki z poŭnaj upeŭnienaściu, što ja začytaju toj tekst, jaki mnie daduć. Dla ich, chiba što, było vialikaj niečakanaściu, bo było takoje čakańnie: kali kandydat najbolš miakki, kali jon nie krytykavaŭ Łukašenku, to jon adrazu abvinavacić usich inšych. Ja pakazaŭ, što na mianie takim čynam cisnuć niemahčyma».

Jeŭraradyjo: A što było ŭ hetym tekście — ci na kahoś z kandydataŭ uskładałasia bolšaja adkaznaść, niejak prysudy zaraz možna prahnazavać?

Michalevič: «Faktyčna heta byŭ toj tekst, jaki začytvaŭ spadar Ramančuk. Mnie prapanoŭvałasia skazać pra toje, što jość tyja kandydaty, jakija vinavatyja ŭ hetym usim. Kazałasia, byli frazy pra žonku Sańnikava Irynu Chalip».

Jeŭraradyjo: Kali vas zatrymlivali ŭ noč z 19 na 20 śniežnia, vy dumali, što heta budzie na niekalki hadzinaŭ, ci na bolš doŭhi termin?

Michalevič: Ščyra skažu, što ja byŭ tak stomleny vybarčaj kampanijaj, što nie dumaŭ — jak nadoŭha heta ŭsio budzie. Było cikava zajechać i pahladzieć na budynak Kamiteta dziaržaŭnaj biaśpieki znutry. Bo nikoli ŭ im nie byŭ. Za toj čas, što tam byŭ, daviałosia dobra paznajomicca z unutranymi kalidorami. Tak što, nijakich dumak nakont taho, nakolki heta doŭha, nie było. Ale nie było nijakich iluzij, što kali ja nie vinavaty, to mianie adpuściać. Ja viedaju, što ŭ biełaruskaj pravavoj sistemie, na žal, vinavaty ty ci nie vinavaty — vialikaha značeńnia nie maje. Kali jość zamova, kab ty siadzieŭ u turmie, to budzieš siadzieć, niezaležna ad stupieni viny.

Jeŭraradyjo: Kali viarnuć čas nazad, ci bałatavalisia b vy na vybarach, ci pajšli b na Płošču?

Michalevič: Ja nie liču, što zrabiŭ niešta drennaje, ja nie zrabiŭ ničoha takoha, pra što ja škaduju. Dumaju, što budavaŭ by kampaniju vielmi padobnym čynam. Ja liču, što nacyjanalnaja zhoda mahčymaja, što možna damovicca pa najbolš istotnych punktach. Takich, jak niezaležnaść Biełarusi. Ale siońniašni dośvied pakazvaje, što ni pra što ŭłada damaŭlacca nie budzie i što miakkuju prahramu refarmavańnia ŭsprymajuć vyklučna jak prajavu słabaści.

Jeŭraradyjo: Jak vy sychodzili z Płoščy, jak atrymałasia, što vas tam nie zatrymali?

Michalevič: Ja syšoŭ davoli rana, bo mnie patelefanavaŭ adzin z maich davieranych asobaŭ pra toje, što jaho abkłała milicyja i jamu nie dajuć mahčymaści vyjści z kvatery. Ja sieŭ u mašynu i źbiraŭsia jechać jaho vyzvalać. U mianie było paśviedčańnie kandydata ŭ prezidenty i ja byŭ upeŭnieny, što na milicyju heta padziejničaje. Tamu i syšoŭ. A paśla ŭsich padziejaŭ ja razvoziŭ siabroŭ svajoj kamandy ŭ špital chutkaj dapamohi. Nahladzieŭsia na tych svaich siabroŭ, u kaho hałava raśsiečanaja, ruki pałamanyja. I tady ja navat nie sprabavaŭ znajści niejkaje tłumačeńnie tamu, što adbyłosia, a prosta staraŭsia akazać pieršuju dapamohu.

Jeŭraradyjo: Jakaja vaša viersija taho, što adbyłosia 19 śniežnia?

Michalevič: Z punktu hledzišča palitałohii patłumačyć usio, što adbyłosia, niemahčyma. Niejkich tłumačeńniaŭ u mianie niama. Usio nie na karyść jak siońniašniamu režymu, tak i nie na karyść apazicyi.

Jeŭraradyjo: Padčas svajoj kampanii vy nie zaklikali ludziej na Płošču. A čamu sami pryjšli?

Michalevič: Za try dni da vybaraŭ na maim sajcie źjaviŭsia zaklik da maich prychilnikaŭ — pryjści na Płošču, kab pačuć vyniki vybaraŭ. Ja kazaŭ, što jość dastatkova padstavaŭ kazać, što z-za prymusu hałasavać daterminova rychtujecca falsifikacyja. Tamu, dla mianie było naturalnym toje, što ja budu na Płoščy. Dla mianie było sprečnym: zaklikać prychilnikaŭ pryjści na Płošču ci nie zaklikać. Zrazumieła, bolšaść ludziej, jakija za mianie hałasavali, vystupali za evalucyjny šlach raźvićcia. Maja prahrama nazyvałasia «Evalucyjnaj madernizacyi». Dla takich ludziej vychad na Płošču byŭ vielmi niezvyčajnym dziejańniem. Ale było pryniata takoje rašeńnie, źjaviŭsia na sajcie zaklik, i ja byŭ fizična na Płoščy. Ja nie vystupaŭ z trybuny, mianie nie abirali ni ŭ jakija orhany, jakija abiralisia na Płoščy. Ja byŭ prosta adnym z tych ludziej, jakija pryjšli i znachodzilisia na Płoščy.

Jeŭraradyjo: Padčas dopytaŭ śledčyja źviartali ŭvahu na toje, što ŭ vašym ŽŽ źjaviŭsia zaklik vychodzić na Płošču?

Michalevič: Tak, zrazumieła. Heta było faktyčna adzinym dokazam, što ja niejkim čynam udzielničaŭ u arhanizacyi padziejaŭ na Płoščy. Heta było nie tolki ŭ ŽŽ, a na majoj internet-staroncy taksama.

Jeŭraradyjo: A ci budzie vaša staronka ciapier abnaŭlacca?

Michalevič: Spadziajusia, što tak. Spadziajusia, znajdu čas dastatkova chutka zrabić płanavańnie razam z majoj kamandaj. Šmat ludziej, jakija mianie padtrymlivajuć. Treba zrabić kab ludzi mahli sačyć za majoj dziejnaściu.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0