Intervju z Kanstancinam Kaplinym — čałaviekam biez ruki, jakoha asudzili za apładysmienty

Haradzienca Kanstancina Kaplina milicyja zatrymała padčas «maŭklivaj» akcyi ŭ Horadni 3 lipienia. Jon byŭ asudžany sudom Leninskaha rajona na 1 miljon 50 tysiač rubloŭ. Śviedka-milicyjant pakazaŭ u sudzie, što jon razam ź inšymi ŭdzielnikami akcyi braŭ udzieł u niesankcyjanavanym šeści i plaskaŭ u dałoni. Kanstancin Kaplin — invalid, u jaho zamiest adnaje ruki — pratez. Sudździu heta nie spyniła.

— Kościa, čamu ty pryjšoŭ na hetuju akcyju?

— Pierš za ŭsio, kab zaśviedčyć svaju hramadzianskuju pazicyju.

Kali 17 hadoŭ adzin čałaviek pry ŭładzie — heta ŭžo katastrofa dla našaje krainy.

— Ty ŭpieršyniu na takoj akcyi?

— Tak.

— I jakija adčuvańni, uražańni…

— Vielmi cikavyja adčuvańni. Šmat ludziej, ja navat nie čakaŭ, a kali ŭsie pačynajuć plaskać u dałoni… I

nas było 100, 200, 300, a 22-ha vyjšła kala 3 tysiač — heta niezabyŭnyja ŭražańni.

— Ja tak razumieju, što ty i pieršy raz trapiŭ u sud?

— Sudy ja viedaju, pakolki sam juryst, pracavaŭ tam da 1998 hoda, ale, nakolki razumieju, z tych časoŭ tam ničoha nie źmianiłasia.

Heta jak miasarubka — z adnaho boku ciabie zasunuli, a z druhoha vykinuli i zabylisia.

— A jak baćki pastavilisia da tvajho zatrymańnia?

— Napačatku nie pavieryli, a kali ŭ paniadziełak pajšli ŭ sud, to tam ubačyli pobač z budynkam kala sotni ludziej, i tady

baćka staŭ razumieć, što tak adbyłosia. Jon zajšoŭ razam sa mnoju da sudździ, siadzieŭ, słuchaŭ, ale kali śviedka-milicyjant pačaŭ kazać, što ja plaskaŭ u dałoni, jon nie vytrymaŭ i nahrubiŭ, sudździa jaho spyniła…

— A jak tvaje baćki staviacca da ciapierašniaj ułady?

— U cełym, ja dumaju, što jany łukašysty, chacia apošnim časam bačać, što adbyvajecca niešta nie toje.

— A jakim było ŭražańnie śviedki-milicyjanta, kali jon zrazumieŭ, što ty nie moh plaskać u dałoni?

— Jon napačatku razhubiŭsia, zrazumieŭ, što niešta nie toje, ale chutka ŭziaŭ siabie ŭ ruki i ŭžo davaŭ pakazańni, što ja biŭ siabie ŭ hrudzi.

Jany, vidać, adčuvajuć biecpakaranaść.

— Kościa, a dzie ty pracuješ?

— Ciapier nidzie nie pracuju, płanuju pastupić na kursy buchhałtaraŭ-ekanamistaŭ. Raniej pracavaŭ u vykankamie, ale tam nie zadavalniaŭ ni zarobak, ni atmaśfiera, u jakoj davodziłasia znachodzicca.

— A invalidnaść u ciabie daŭno?

— Tak, z šaści hadoŭ, mianie ŭdaryła tokam…

— A jakuju piensiju maješ?

— Ciapier z usimi pieralikami — 670 tysiač. Cikaŭlusia kampjutarami, chaču stać prahramistam, lublu fatahrafavać, jašče źbiraju marki.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0