raspaviała jahonaja žonka Volha:
«Było pieršaje telefanavańnie, i pieršy raz jon schadziŭ u turemnuju kramu, «atavaryŭsia». Listy dachodziać usie, ale vielmi dziŭna — pačkami. Vosiem dzion nie było maich listoŭ, a potym adrazu pieradali 5 listoŭ. Jon piša: «Adčuvaju, što budzie niejkaja padlanka, i voś kali zdaryłasia takoje z Sańnikavym i Daškievičam, nie rassłablajusia i niečaha z tryvohaj čakaju».
Z telefanavańniaŭ i listoŭ Źmitra Bandarenki vynikaje, što viaźni dobra infarmavanyja pra padziei ŭ krainie i pra toje, što adbyvajecca ź inšymi palitźniavolenymi, śviedčyć Volha Bandarenka:
«Čytaje «Narodnuju volu», «Našu Nivu», «Biełhazietu», «Biełarusy i rynak», «Sovietskuju Biełoruśsiju». Televizar narešcie ŭ ich adramantavali, tak što ciapier jość televizar. U «Kamsamołcy» Źmicier pračytaŭ pra vykazvańni Łukašenki, što nijakaha kryzisu ŭ krainie niama, dalar padaje, usio dobra, takoje aptymistyčnaje intervju, što navat vyrazali z «Sovietskoj Biełoruśsii». Infarmacyja dla Źmitra — heta ŭsio, jon zaŭsiody ŭ kursie».
Ciapier čytajuć
«Jana daŭnavata ŭ Biełarusi». Baćka Anžaliki Mielnikavaj pryznaŭsia, što jana žyvaja i zdarovaja90
Kamientary