«Uśmichnułasia Džakonda — i źjaviŭsia Leanarda da Vinčy»
Vinšavańnie z 8 Sakavika ad Uładzimira Niaklajeva.
DARYCIE ŬŚMIEŠKI
Pieršaje, što pomnicca, — maci…
Jana nachilajecca nada mnoj, za joju — praz vokny — sonca, załatyja vałasy kazyčuć ščaku, ščabieča ruk jaje radaść łastaŭčynaja: «Chłopčyk moj…»
Śvietła. Śviatočna i daloka.
Za ŭsio — i najpierš za toje, što žyviom, skažam dziakuj našym matulam. Razam z kvietkami padorym im našu samuju śvietłuju, samuju radasnuju ŭśmiešku… Jany pamiatajuć jaje dziciačaj. Nichto nie žadaje bačyć nas ščaślivymi tak, jak jany.
Padaravaŭšy śviet, žančyny dorać nam kachańnie. Kab my źviedali, dziela čaho i navošta isnujem, adkryli samaje patajemnaje ŭ žyćci, zrazumieli jaho najvialikšy sens. I choć u paraŭnańni z hetkimi darami ŭsie našy padarunki mała čaho vartyja, razam z kvietkami padorym svaim lubym uśmiešku pieršych sustreč… Jany pamiatajuć jaje zakachanaj. Biez hetaj uśmieški ŭsie našy dni byli b tłumnymi, usie pieramohi — marnymi.
Znajšła na rostaniach suśvietu
Maja duša
Tvaju dušu…
Ja nie prašu kachać za heta.
Ja litaści tvajoj prašu.
Narešcie, padaravaŭšy žyćcio i kachańnie, žančyny dorać nam dziaciej. I my stanovimsia bieśśmiarotnymi, da nas prychodzić pačućcio biaskoncaści losu, viekaviečnaści jahonaha kruhazvarotu.
Takija padarunki mohuć rabić chiba što bahini… I za heta aničoha nie patrabujuć jany, akramia ŭśmieški.
Padorym im jaje. Jana nie zdasca im lišniaj.
Rabicie ŭsio, kab žančyny ŭśmichalisia… Bo ŭśmichnułasia Džakonda — i źjaviŭsia Leanarda da Vinčy.
Łukašenka pieraabuŭsia: Pozna ŭviečary Minsk pahruzili ŭ ciemru. Navošta? Ja ž ad vas hetaha nie patrabavaŭ20
Kamientary