Juraś Paciupa. Na viežy

***
Ty klaštar moj, i vieža, i turma —
bieź vieku ja zatočany ŭ tabie
štodnia hadać, u čym maja vina.
Minaje dzień. Druhi. Hadzina bje.

Nad lampaju biassonnaju majoj
žyvych pialostkaŭ ścielecca imža,
ściažyny ŭsie pabralisia travoj,
zamki uhrampavała mnie irža.

A ty śpiašajsia kraski ŭ łuzie rvać
i śviet sukienkaj žoŭtaju dražnić
nad prorvaju darožnaha irva,
pad prorvaju niabiosnaju u žy-

cie. Pju naša prahorkłaje vino!
Za radaść ci za bol? A! Ŭsio adno…

***
Ty rečka maja, i tamu nie spyniajsia nikoli,
vaźmu ciabie źlohku ŭ dałoni, niby ŭ bierahi —
mnie tak daspadoby i ŭpartyja słovy tvaje,
i svavola,
i viecier sukienki tvajoj, što zabłytaŭsia ŭ chvalach tuhich.

Ja staŭ nievidzimkaj, hladzi, ŭžo mianie
achinaje prazrystaść,
mnie viečna ciabie dahaniać i nie pomnić siabie —
to biełym aleniem lacieć, to vaŭkom
bosym ryskać,
a mo załatym akuniom u viry tvaje padać
hłybiej i hłybiej.

***
Ty son. I daždžy za aknom, jak mana.
Zasnu, ty mianie prychinieš nieprytomnaj
rukoju.
Zaleva hrymić. A son ja hladžu davidna,
dyj potym, napeŭna, užo nie pračnusia
nikoli.

Usie zakachanaści — krochi małyja z adnoha
stała,
dzie viečnaje śviata, dzie pjuć za ciabie kavalery,
dzie mudryja słovy ściakajuć, jak miod, spakvala,
dzie słava tvaja šumić praź viaki,
jak zaleva.

Chałodnyja słovy viasnovaha złoha
daždžu — jany nie pra nas, dyj słavy tvajoj
nie pamnožać… Ja prosa ŭ abdymkach ad słoty
ciabie aščadžu,
ja vočy zaplušču, kab vieryć, što ty
zastałasia ź imnoju.

***
Ja dahetul ciabie nie zabyŭsia,
i za hod mnie nie stała lahčej,
bo tvaich zavušnic listapadam,
bo zialonym, jak viecier, pahladam,
zapavolenym rucham plačej
ja dahetul usmak nie napiŭsia.

Ty idzi. Ja ciabie pryčakaju.
Ci hulaj. Ci ŭ kachańni zharaj.
Mnie nie treba ni łaska, ni litaść —
niby ćvik, ty mnie ŭ serca zabita.
Voś klučy. Jany ŭ piekła i ŭ raj.
…Tvaje palcy ŭ dałoni prymaju.

***
Tryvožna dychaje akno,
matyl spałochany ŭlataje,
harbata stynie, i za mnoj,
jak šklanka, noč staić pustaja.

Ci ja pryśniŭ? Ci tak było?
Skakali koniki ŭ dałoni,
azioraŭ płaviłasia škło,
i biehli biełych chvalaŭ koni,

što navat siońnia mnie čuvać
najmienšy šołach henaj nočy,
i ź cišyni ŭ dušu hladziać
tvaje jehipieckija vočy.

***
Ja los čytaŭ z tvaich tajemnych runaŭ,
jak byccam by miełodyju cišy,
kali jazyk kranaŭ vilhotnych strunaŭ,
to recha jaje čułasia ŭ dušy.
Ci nam piatnaccać? Ci krychu za sorak?
Voś cieły prosta pierajšli na «ty»,
i ty narešcie zabyvaješ soram,
haračyja vuhli hłytajuć rty.
Ty byccam pješ, zakidavaješ hołaŭ,
maim śviatłom praniataja naskroź,
jak tolki što narodžanaja, hołaja,
i ŭłońnie praciała ziamnaja voś.
I ciełam zacałovanym, jak chvoraja,
biareš da dna, da samych horkich śloz —
nam dušy ŭsich žanok śpiavajuć choram,
i čas prapaŭ, kiruje śvietam los.

***
Kachanaja, jak choraša zhareć
I ŭžo zusim nikomu nie naležać!
Pialostkami ziamlu ŭściłaje śmierć
I ličyć zory na vysokaj viežy.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0