Volha Ŭlevič, ułasnaja karespandentka hazety "Komsomolskaja pravda v Biełoruśsii": Maja babula z Zachodniaj Biełarusi. Da 1939 h. butelku harełki tam nabyvali raz na paŭhodu. I pjanstva nacyjanalnaj rysaj dakładna nie było. Potym utvaryli kałhas, uviali raźlikovuju adzinku pracadzień, a paźniej - i plašku. Z uschodu išła moda napivacca. Pastupova adnosiny da harełki źmianilisia. Biełarusy pačali pić.
Viktar Sukačoŭ, staršynia prafkamu zavodu "Kryštal": Ja tolki apošnija dziesiać hadoŭ u Biełarusi žyvu. Pryjechaŭ z Zachodniaj Ukrainy. U Lvovie, naprykład, tak nia pjuć, jak tut. Roźnica vielmi vialikaja. Heta adrazu zaŭvažna. Stolki pjanych užo z ranicy, jak u Miensku, ja nikoli ŭ žyćci raniej nia bačyŭ. Mabyć, usio ž taki heta nia rysa charaktaru, a sacyjalnyja ŭmovy składanyja vymušajuć. Ale z druhoha boku: za niešta ž pjuć i hrošy niedzie znachodziać...
Pit Paŭłaŭ, rok-śpiavak: Hetaja zvyčka pryjšła da nas z Rasiei. Apošnim časam pjuć, zrazumieła, šmat. Ale heta źviazana z uźniknieńniem užo novaj tradycyi: zalivać hora harełkaj. Ad bieznadziejnaści dy rospačy. Dy potym, u nas samaja tannaja harełka ŭ śviecie. Idzie baraćba z narkotykami, a samy strašny ź ich u našaj krainie amal biaspłatny.
Pavał Sieviaryniec, staršynia "Maładoha frontu": Ni ŭ jakim razie. U luboj nacyi jość instynkt samazachavańnia. U tym liku i ŭ biełarusaŭ. Pjanstva jaho razburaje. Praha da alkaholu źjaŭlajecca tolki ŭ tych, chto trapiŭ pad akupacyju, dyktaturu ci inšyja ciažkija vyprabavańni. Ale heta mienavita praha, a nie luboŭ. Maje znajomyja, jakija ŭžyvajuć alkahol, pjuć jaho zusim nie ź lubovi, a chutčej ź nianaviści.
Andrej Bastuniec, juryst BAŽ: Nie, nie źjaŭlajecca. Heta tolki reakcyja na siońniašniuju sytuacyju ŭ krainie. Na adsutnaść perspektyvy dy na ciažkija ŭmovy žyćcia. Pjanstva nijak nie źviazanaje ni z našymi tradycyjami, ni z nacyjanalnym charaktaram. Źmienicca žyćcio ŭ lepšy bok - źniknie i luboŭ da harełki.
Jury Chaščavacki, kinarežyser: Mnie zdajecca, heta nacyjanalnaja rysa nia tolki biełarusaŭ, ale i rasiejcaŭ, i habrejaŭ, i palakaŭ, jakija žyvuć u Biełarusi. U Amerycy, a byvaju ja tam padoŭhu, mnie čamuści absalutna nia chočacca vypić. A ŭ nas niešta ŭ pavietry jość takoje: ci to nadvorje, ci to aŭra niejkaja... Tak što nie ŭ narodzie, a ŭ terytoryi, mabyć, sprava. Praŭda, aŭra hetaja i ŭ inšych krainach, jakija raniej u Rasiejskuju imperyju ŭvachodzili, abaviazkova prysutničaje.
Uładzisłaŭ Viaroŭkin-Šaluta, sudździa vyvodny "Zhurtavańnia biełaruskaj šlachty": Chutčej nie, bo pjuć užo nia tak šmat, jak nam usim zdajecca. Nia dumaju, što nam niechta naviazaŭ pjanstva, ale i spradvieku tradycyi napivacca ŭ Biełarusi nie było. Dyj pjuć usiudy: i ŭ nas, i ŭ susiedziaŭ.
Viktar Nieściaronak, načalnik mienskaha miedvyćviareźniku: Ničoha ŭ charaktary biełarusaŭ takoha niama. Dy ni ŭ jakaha narodu niama. Viedajecie hałoŭny arhument tych, chto da nas traplaje? "A što mnie rabić, atrymaŭšy maje kapiejki? Tolki pajści dy napicca za ich". Tak što ekanomika vinavataja.
Usievaład Rahojša, dacent BDU: A niama ŭ nas nijakaj lubovi da pjanstva! Pjuć nasamreč šmat, ale staŭleńnie hramadztva da hetaha vielmi nietalerantnaje. Heta chutčej pakaźnik indyvidualizmu biełarusaŭ. Maŭlaŭ, asabistaja sprava kožnaha - pić ci nie. Ale kali čałaviek śpivajecca, dyk hramadztva ad jaho advaročvajecca i stasunki ź im adrazu psujucca.
Apytvała Volha Ancypovič
U Biełarusi znajšli kopiju šviejcarskich Alpaŭ — ale turystaŭ tam nie čakajuć2
Kamientary