VIERŠY
* * *
Adzinota. Adliha… Napusta
pražyvaju hady i dni
i čarnieju dušoj, niby łusta,
naša łusta ŭ čužym ahni.
Bieź mianie vyrastajuć dočki,
nie sa mnoj maje žonki śpiać,
pobač tolki nianaviść kročyć,
za śpinoju vyžły chrypiać.
Chto ž tam prahnie vieršykaŭ Słavy?
Chto ŭ etery moj łović kryk?
Ja pisaŭ jazykami łavy,
a ŭ adkaz mnie — źmiainy syk…
Što ž, lasy vyzvalenčaj spravy
znoŭ naščadkam z nula ŭzdymać.
Ryštavańniami, jak apravaj,
chaj sprabujuć naš Kraj abniać.
Tam, u Budučyni, mahčyma,
biełym dniom narodzicca jon,
biełaruski hieroj-mužčyna
ź pieramožnym słovam «Rubon!».
* * *
Pamiataješ, kachanaja,
byŭ sad, i koń małady
mokrymi tyckaŭsia chrapami
ŭ kryžyk tvoj załaty.
Jabłyki padali. Viesieła
jeli my śpieły raniet,
paśla ty moŭčki paviesiła
na hronku šypšyny baret.
Pamiataješ, kachanaja,
ty mnie šaptała ŭ dałoń,
kali pa ziamli nieŭzaranaj
pracokaŭ soniečny koń.
* * *
Niaŭžo i pra ciabie, o Sandvika*,
ja napišu, jak niekali pra Vilniu:
ź luboŭju i žalboj, pryhoža, stylna,
i, što hałoŭnaje, — kiryličnaju hrafikaj?
O Sandvika! Tvoj kraj taki ž pryhožy,
jak Baćkaŭščyna biełaja maja.
Mahčyma, siońnia ty mnie dapamožaš,
a zaŭtra ja spłaču tabie spaŭna.
Jak doŭha ja čakaŭ, što na Radzimie
narešcie pojdzie sporny śviežy doždž,
a jon išoŭ nad Sandvikaj hadzinu,
a potym blisnuŭ žoŭty sonca hroš.
I papłyli nad fjordami abłoki,
praciatyja pramieńniami śviatła,
i skalny moch tysiačahodździaŭ toki
asłabaniŭ z kamiennaha žytła.
* Sandvika — miastečka na ŭschodzie Narvehii.
Ciapier čytajuć
Mižnarodny kryminalny sud pačaŭ rasśledavańnie złačynstvaŭ, ździejśnienych režymam Łukašenki15
Kamientary