Беларускі Нацыянальны архіў разам з архівам КДБ, а таксама Інстытутам расійскай гісторыі РАН і расійскім фондам «Гістарычная памяць» да гадавіны знішчэння Хатыні выдалі кнігу. Дакладней, кнігу выдавалі расіяне, беларускі бок абмежаваўся прадастаўленнем дакументаў. Назву яны далі такую: «Убийцы Хатыни. 118-й украинский батальон охранной палиции в Белоруссии, 1943—1944».
Варта адзначыць, што ў нямецкіх дакументах 118-ы батальён не значыўся «ўкраінскім».
Мы спыталіся ў беларускага гісторыка і архівіста Вячаслава Селяменева, які браў удзел у складанні кнігі, ці няма тут некарэктнасці.
«Чаму ён не быў украінскім? Афіцыйна можа [такой назвы] і не было… Але гэта быў чыста ўкраінскі батальён! — кажа Селяменеў. — Мы не даем афіцыйную назву, а робім, каб было ясна, пра што ідзе гаворка. Зрэшты, у дакументах партызанскіх напісана, што ён быў украінскім. Там украінцы складалі аснову батальёна — каго гвалтам загналі туды, а хто добраахвотна. І падчас допытаў казалі яны наўпрост казалі, што батальён украінскі быў. У нямецкіх дакументах, дарэчы, сустракаецца такая назва таксама — ён там і так і так. Таму я не думаю, што гэта ўбівае клін паміж сённяшнімі народами. А наконт «Белоруссіі»… Гэта расіяне выдавалі, не ўзгаднілі з намі, у іх чамусьці манія ўвесь час называць Беларусь «Белоруссіей», — сказаў Вячаслаў Селяменеў.
Гістарычныя дакументы сведчаць, што Хатынь знішчылі эсэсаўцы з каманды Дырлівангера. Ім дапамагаў 118-ы батальён ахоўнай паліцыі, складзены з палонных чырвонаармейцаў, якія трапілі ў Кіеўскі кацёл і пасля пад страхам галоднай смерці былі завербаваныя на службу немцам. У савецкі час пра ўдзел савецкіх грамадзян у знішчэнні Хатыні гаварыць было не прынята. Лічылася, што гэта можа зашкодзіць дружбе народаў СССР. Цяпер у Расіі ўпалі ў іншую крайнасць.
Каментары