Трэці лішні

Падкрэсленая Малочная вайна можа быць часткай гульні Лукашэнкі па штурханні Мядзведзева да канфлікту з Пуціным.

Незадоўга да падзеяў вакол маскоўскага саміта АДКБ некаторыя расійскія палітолагі выказвалі думку, што Аляксандр Лукашэнка гуляе ў разрэз паміж Пуціным і Мядзведзевым – спрабуе, так бы мовіць, разбурыць «тандэмакратыю». Што ж, калі перад тым расійскі прэм’ер Пуцін і міністр фінансаў Кудрын сапраўды гулялі ў Мінску ў добрага і злога следчых, як пра тое многія пісалі, чаму б Лукашэнку было не згуляць у тую ж самую гульню? Толькі паводле сваіх правілаў і з больш высокімі стаўкамі.

Прэзідэнту Мядзведзеву ў гэтай гульні адводзіцца роля «добрага хлопца», а Пуціну – «кепскага». Нездарма ж Лукашэнка запрашаў Мядзведзева на 65‑годдзе вызвалення Беларусі ад нямецка‑фашысцкіх захопнікаў.

Праўда,

як лічаць некаторыя палітолагі, гульня ў кіраўніка РБ не ўдалася, бо прэзідэнт РФ адназначна выступіў у абарону Кудрына, а пасля дэмаршу беларускіх уладаў у адносінах да АДКБ выказаў асабістую крыўду на Лукашэнку. Але гэта гледзячы пра якую гульню весці размову. Як даў зразумець ён сам, гульня пайшла па‑буйному. І не ў добрага і злога следчых, але, хутчэй, у «трэці лішні».

Калі задумацца, цяперашні расійскі‑канфлікт дэстабілізуе сітуацыю не столькі ў Беларусі, колькі ў Расіі. У Беларусі ўлада кансалідаваная. А ў Расіі апошнім часам мы назіраем на фоне эканамічнага крызісу ўсё больш зацятую барацьбу «тандэмакратаў» паміж сабой за ўладу. Напрыклад, выязное пасяджэнне Рады бяспекі пад старшынствам Мядзведзева ў Дагестане стала беспрэцэдэнтнай падзеяй. Прэзідэнт, фактычна, упершыню зайшоў на «каўказскую тэрыторыю» якая заўсёды лічылася «тэрыторыяй» Пуціна і яго сілавікоў. Пуцін жа ў сваіх інтэрвью усё больш яўна крытыкуе палітыку свайго былога стаўленніка.

Крызіс у адносінах з галоўным і, бадай, апошнім хаўруснікам на постсавецкай прасторы фактычна азначае ўнутрыпалітычны крызіс Расіі. Нехта за яго павінен адказаць.

трэцім лішнім у рызыкоўнай гульні можа быць прызначаны адзін з кіраўнікоў Расіі, а можа – кіраўнік саюзнай дзяржавы. Калі тандэмакраты хоць бы з пачуцця самазахавання дамовяцца паміж сабой дзейнічаць супраць упартага суседа сумесна, не выбіраючы сродкаў і метадаў псіхалагічнай дый не толькі псіхалагічнай вайны.

Цяжка прагназаваць вынікі гульні, якая вядзецца пад коўдрай, ды яшчэ без правілаў. Ясна адно – партыя ўваходзіць у стадыю эндшпіля, і хутка мы пабачым развязку. Шкада толькі, што беларусы, як заўсёды, застаюцца ў ролі маўклівых гледачоў.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0