«Беларусы, у адрозненне ад расейцаў, не прэтэндуюць быць першымі ў свеце. Ім гэта пофіг»
У новым выпуску ток-шоу «Жыццё-маліна» перакладчык і літаратар Сяргей Шупа расказаў, чым адрозніваюцца беларусы ад расейцаў.
На погляд Сяргея Шупы, у беларусаў іншае уяўленне пра свет.
«Расеец адчувае (і не можа не адчуваць) сябе прадстаўніком самай вялікай, самай моцнай краіны свету, якую, умоўна кажучы, усе мусяць баяцца. Гэта веліч. А беларусам гэта збольшага пофіг», — лічыць літаратар і згадвае вынікі апытання расіян, якое было праведзена гадоў шэсць-сем назад, аб тым, якія праблемы іх найбольш хвалююць:
«У расейцаў недзе ў першай тройцы было «А што там у нас у Сірыі адбываецца?» Я не ўяўляю сабе ўзровень абсурду, чаму гэта мусіць чалавека з Саратава ці Варонежа цікавіць. Беларусы, я думаю, такімі катэгорыямі ніколі не мысляць. Ім пофіг, што там адбываецца. Беларусь да гэтага ні мае ніякага дачынення. А Расія — «што там нашы хлопцы ў Сірыі?» А што там вашы хлопцы робяць?
Гэта такое геапалітычнае самаадчуванне сябе ў свеце. Расія — гэта вялікая краіна, якая прэтэндуе быць першай шмат у чым. А беларусы не прэтэндуюць. Ім вось, каб іх не чапалі, каб ім давалі рабіць, зарабляць, жыць нармальна. Гэта я пра звычайных людзей кажу, якія не маюць ніякіх амбіцый. А для гэтага ім не трэба ні быць першымі ў космасе, ні ў Сірыі праводзіць нейкія разборкі, ні змагацца за першынство з Амерыкай. Навошта гэта трэба? Жыць для сябе, а не для нейкай ілюзорнай велічы. І гэта галоўнае і істотнае адрозненне».
Сяргей Шупа таксама лічыць праблемай тое, што беларусы не размаўляюць на беларускай мове. Ён тлумачыць:
«Прыязджае беларус за мяжу адпачываць. Яго прымаюць за расейца. Спачатку гэта не праблема. Але пазней ён адчувае нейкую няўтульнасць. Калі яго не толькі мясцовыя прымаюць за расейца, але і самі расейцы, якія ездзяць туды адпачываць. І ўзнікаюць усякія сітуацыі. І беларус адчувае: «Не, я не хачу, я не такі». А гаварыў бы ты па-беларуску, то натуральна б усё адразу стала на месцы, і не было ніякіх нюансаў».
Цяпер чытаюць
Галіна Дзербыш казала пракурору: «Як памру, буду да ўсіх вас ноччу прыходзіць». І жыццё ўжо дагнала яе суддзю і сведак. Гісторыя пенсіянеркі, якой далі 20 гадоў калоніі1616
Каментары