40‑гадовы Яўген Шыпуль меў ментальны разлад і краў рэчы ў суседзяў па камеры.
Летам 2022 года ў гродзенскай турме забілі 40‑гадовага зняволенага Яўгена Шыпуля. У прагулачным дворыку яго збілі суседзі ў камеры, а адміністрацыя, хоць і бачыла, што сітуацыя ідзе да крывавай развязкі, не зрабіла нічога.
Пра гэту гісторыю расказаў у новым выпуску свайго ютуб-каналу былы палітвязень і блогер Мікалай Дзядок. Падрабязнасці сітуацыі «Нашай Ніве» распавёў былы палітвязень Павел Вінаградаў, інфармацыю дапоўніў Belpol.
Шыпуль нарадзіўся ў 1982 годзе ў Лідскім раёне, жыў у Лідзе. Нідзе не працаваў. У 2005 годзе яму прысудзілі 20 гадоў зняволення за разбой з забойствам. З цягам часу Шыпуль трапіў у магілёўскую турму, дзе яму прысудзілі дадатковы год за непадпарадкаванне адміністрацыі. У выніку ён трапіў у гродзенскую турму.
Важны момант: у Шыпуля быў моцны ментальны разлад. Як кажа Вінаградаў, у яго было адразу некалькі «асобаў» — і крымінальны аўтарытэт, і нейкая прыгажуня, і яшчэ нешта. Натуральна, гэта стварала пастаянныя праблемы ў камунікацыі з іншымі вязнямі, таму Шыпуль у выніку атрымаў «нізкі статус».
Праз свой псіхічны стан Шыпуль мог браць чужыя рэчы або ежу, што станавілася прычынай канфліктаў і пастаяннага збіцця. У такой сітуацыі яго павінны былі перавесці ў адзіночную камеру, але, як тлумачыць Вінаградаў, адміністрацыя не хацела так рабіць: лягчэй абавязаць суседзяў па камеры прыглядаць за ім.
Дзядок адзначае, што адміністрацыя ведала, што таго збіваюць.
«Ён з падбітымі вачыма стаяў на праверцы. Заходзяць мянты, якія правяраюць, корпусныя, опер Сыроваткін. І ім казалі, і Сыроваткіну канкрэтна казалі: «Забярыце яго, бо будзе тут надзвычайнае здарэнне». А Сыроваткін адказваў: «Мне по***»», — цытуе блогер словы відавочцаў.
У выніку пасля чарговага крадзяжу сукамернікі пачалі збіваць Шыпуля ўсёй групай проста ў прагулачным дворыку. Як сцвярджае Дзядок, зняволены атрымаў шматлікія пашкоджанні — у яго адбыўся разрыў селязёнкі і ўтварыліся гематомы ўнутраных органаў, таксама яму адбілі нырку.
Паколькі ў гродзенскай турме, па словах блогера, у любых канфліктах вінаватымі лічаць усіх удзельнікаў, збітага Шыпуля разам з нападнікамі адправілі ў ШІЗА (штрафны ізалятар).
З сур'ёзнымі траўмамі мужчына прабыў у ізалятары пяць сутак. Увесь гэты час адміністрацыя ігнаравала яго стогны і пакуты. Толькі калі сітуацыя стала крытычнай, Шыпуля адвезлі ў бальніцу. Дзядок адзначае, што ў бальніцы па невядомых прычынах мужчыну не зрабілі аперацыю і вярнулі ў турму.
Да сваёй камеры зняволены не дайшоў. Па словах Дзядка, Шыпуль памёр проста ў калідоры («на прадоле»).
Каб схаваць халатнасць і абараніць сваіх агентаў сярод зняволеных, кіраўніцтва турмы (у прыватнасці, супрацоўнік аператыўнага аддзела Сыроваткін і тагачасны начальнік аператыўнага аддзела Аляксей Таран) з усёй групы тых, хто збіваў Шыпуля, абралі аднаго. На яго ўсклалі ўсю віну за забойства, у выніку чаго, па словах Дзядка, мужчына атрымаў 14 гадоў асаблівага рэжыму ў дадатак да свайго асноўнага тэрміну.
«Ледзь не прамым тэкстам яны кажуць: «Чым больш вас памрэ, тым лепш для крымінагеннай абстаноўкі ў Беларусі», — кажа Дзядок пра адміністрацыю гродзенскай турмы.
Каментары
Таксама лукашысты выкарыстоўваюць вязняў-інвалідаў з псіхічнымі захворваннямі ў якасці інструмента ціску і катаванняў палітычных зняволенных альбо арыштантаў, ад якіх патрабуецца прызнанне альбо сведчанні супраць сябе альбо сваякоў, якую тыя маюць канстытуцыйнае права не прадастаўляць следству. У прыватнасці тактыка інструменталізацыі затрыманых інвалідаў ужываецца на Акрэсціна пад кіраўніцтвам лукашысцкага злачынца Шапецькі. Бо бамжы, якіх на Акрэсціна адмыслова падсожваюць у кратна перапоўненныя камеры з палітычнымі (якіх адміністрацыя гэтага канцлагеру называе "кантрольнымі"), ня толькі з'яўляюцца крыніцай антысанітарыі, але ў большасці маюць заўважныя псіхічныя разлады.