Ва ўзросце 75 гадоў ад анкалагічнай хваробы памёр расійскі журналіст і тэлевядучы Уладзімір Малчанаў. У свой час ён быў культавай постаццю савецкага і расійскага тэлебачання, стаў адным з сімвалаў эпохі гарбачоўскай Перабудовы.
Уладзімір Малчанаў нарадзіўся ў 1950 годзе ў сям'і творчай інтэлігенцыі. Ягоны бацька быў кампазітарам, а маці — актрысай. Скончыў філалагічны факультэт МДУ, па адукацыі — лінгвіст, спецыяліст па нідэрландскай мове. Дыпломная праца была прысвечаная галандскай літаратуры.
Пасля ўніверсітэта працаваў у агенцтве друку «Навіны», у тым ліку быў карэспандэнтам у Нідэрландах. Менавіта жыццё там, паводле слоў самога Малчанава, моцна паўплывала на яго светапогляд і дапамагло па-іншаму паглядзець на савецкую сістэму. У Нідэрландах ён вывучаў заходнюю журналістыку і працаваў перакладчыкам падчас афіцыйных візітаў савецкіх дэлегацый.
На тэлебачаннне ён прыйшоў у 1987 годзе і стаў адным з яго тагачасных зорак. Малчанаў быў адным з вядучых асноўнай савецкай інфармацыйнай праграмы «Время», але сапраўдную славу яму прынесла інфармацыйна-забаўляльная праграма «Да і пасля поўначы». Яна кардынальна адрознівалася ад застылых савецкіх перадач: жывая мова, еўрапейскі стыль, вострыя рэпартажы і забароненая раней музыка. Малчанава называлі «самым элегантным вядучым» савецкага экрана.
У 1991 годзе пасля падзей 13 студзеня ў Вільні Малчанаў адмовіўся весці праграму «Время», бо кіраўніцтва патрабавала не паказваць матэрыялы пра сітуацыю ў Літве. У знак пратэсту ён таксама выйшаў з КПСС.
Пазней ён працаваў на розных расійскіх тэлеканалах, вёў культурныя і грамадска-палітычныя праграмы, ствараў дакументальныя фільмы і радыёперадачы. Асаблівую ўвагу ён надаваў тэмам культуры, гісторыі і чалавечых лёсаў.
Да канца жыцця Малчанаў быў вядомы сярод іншага сваім непрымірымым стаўленнем да савецкага ладу:
«З часам я зразумеў, што паміж фашызмам, нацызмам і сталінізмам стаіць абсалютны знак роўнасці. І ніхто, ніводзін прэзідэнт мяне ў адваротным не пераканае. Сталінізм нават страшнейшы хаця б таму, што ніводзін уладар не знішчыў столькі свайго народа, колькі гэта зрабіў Сталін…»
Каментары
Людзі сталага узросту добра памятаюць і гэтага прыстойнага прыгожага чалавека, і яго тэле-праграмы. Мае спачуванні.