У Нью-Ёрку Святлана Ціханоўская ўзнагародзіла беларускага спевака і журналіста Данчыка (Багдана Андрусішына) медалём Францішка Скарыны — за шматгадовы ўнёсак у развіццё беларускай культуры, мовы і свабоды слова
Цырымонія адбылася ў прадстаўніцтве ЕС у Нью-Ёрку на палях Генеральнай асамблеі ААН, паведаміла Радыё Свабода са спасылкай на прэс-службу Святланы Ціханоўскай.
«Данчык сваёй музыкай заразіў Беларуссю тысячы людзей. Для многіх менавіта праз яго песні беларуская мова стала бліжэйшай, а беларуская культура — сваёй», — адзначыла Святлана Ціханоўская.
Данчык (Багдан Андрусішын) нарадзіўся ў 1958 годзе ў Нью-Ёрку. Яго бацька Паўло — украінец, а маці Юлія — беларуска. З дзяцінства Данчык ведаў беларускую і ўкраінскую мовы. У 1981 годзе скончыў Універсітэт Нью-Ёрка са ступенню бакалаўра журналістыкі. Калі яму было 16 год, трапіў на канцэрт «Песняроў» — ансамбль гастраляваў у Амерыцы. А ўжо праз год Данчык запісаў свой першы альбом «Беларусачка», які стаў першым беларускім дыскам у ЗША. Пазней выйшлі альбомы «Мы адной табе належым», «Я ад вас далёка» і «Калядныя песні».
У 1989 годзе наведаў Беларусь, дзе выступіў з канцэртамі. Другі раз наведаў з канцэртамі Беларусь у 1996-м. У 1997‑м заявіў, што спыняе сваю музычную кар’еру і перайшоў у журналістыку. Шмат гадоў працаваў у Беларускай службе Радыё Свабода, у тым ліку намеснікам дырэктара.
Цяпер чытаюць
У расійскай арміі беларускага наёмніка павесілі на дрэве ўніз галавой і білі палкай па геніталіях1
Каментары
Нам у школе ўдзёўбвалі ў мазгі думку, што беларуская эміграцыя - гэта здраднікі, якія здрадзілі Беларусі, як сваёй Радзіме і жывуць недзе за акіянам. Але ўсё гэта рабілася на мове іншай краіны ды іншага народа - менавіта на расійскай мове мяне выхоўвалі сям'я і школа, на расійскай мове адбывалася ўсё жыццё ў Беларусі і на расійскай нам распавядалі пра "здраднікаў-эмігрантаў". І тут у радыё, якое днямі лапатала бязглуздзіцу, вісячы на сцяне на кухні, з'яўляецца "здраднік" - праўнук у трэцім пакаленні тых эмігрантаў, што праз камуністычны тэрор мусілі пакінуць Беларусь у пачатку стагоддзя. І ён не толькі гаворыць па-беларуску лепей чым мы - "не здраднікі" мясцовыя, ён яшчэ і гэтак цудоўна па-беларуску спявае! А мы, значыцца, не здраднікі - тут, у Беларусі, абрасііліся і фактычна згубілі любыя прыкметы, паводле якіх у нас можна было б пазнаць беларусаў! У мяне быў проста нейкі светапоглядны выбух, які стаў першым і самым магутным штуршком да майго пераходу на беларускую мову і да фармавання маіх цяперашніх поглядаў і каштоўнасцяў.
Дзякую, спадару Багдане, за вашую адданасць беларушчыне, за вашую дзівосную творчасць і за тое, што вы застаяцеся сабою!