Беларус закрыў свой бізнэс і цяпер аднаўляе свіран у былым маёнтку Незабытоўскіх
Малады чалавек выкупіў былую гаспадарчую пабудову ў вёсцы Баяры Мастоўскага раёна. Каб рэалізаваць праект, яму давялося закрыць уласную справу, укласці ўсе ашчаджанні і праводзіць будаўнічыя працы самастойна.
Выбар аб'екта для Паўла з Нясвіжа быў абумоўлены дзвюма прычынамі: даступнасцю для набыцця і адсутнасцю статусу гісторыка-культурнай каштоўнасці, наяўнасць якога, на яго думку, патрабуе ўзгаднення кожнага рашэння і шматразова павялічвае кошт рэканструкцыі. Як піша партал NewGrodno.by, у выніку ён набыў свіран у вёсцы Баяры Мастоўскага раёна Гродзенскай вобласці.
«Увогуле, і з гэтым будынкам было не ўсё гладка. Бо свіран знаходзіцца за 170 кіламетраў ад майго дома. То-бок кожная паездка да яго — гэта больш за 300 кіламетраў туды-сюды», — згадвае Павел.
Праект падтрымаў бацька, прафесійны будаўнік. «А потым мы вырашылі: калі, як не цяпер, паспрабаваць рэалізаваць мару?!» — дадае малады чалавек.
Працы пачаліся ў лютым 2025 года з расчышчэння сцен ад паўметровага слоя зямлі і смецця, а таксама аднаўлення гістарычных муроў.
«Ездзілі кожныя чатыры дні, як толькі ў бацькі выпадаў выхадны. Праязджаць такія дыстанцыі і пры гэтым яшчэ працаваць — гэта нялёгка…» — кажа ўласнік.
Фінансавыя цяжкасці і закрыццё бізнэсу
Сумяшчаць маштабную рэканструкцыю са штодзённым бізнэсам аказалася складана, што прывяло да выгарання. Выхадам стала кардынальная змена дзейнасці.
«Рашэнне знайшлося. Я закрыў усё да д’ябла і заняўся тым, чым хацеў. Палічыў, што ашчаджанняў хопіць на паўтара года. Таму цалкам паглыбіўся ў працу», — тлумачыць Павел.
Падчас рэканструкцыі ўзніклі непрадбачаныя тэхнічныя праблемы, якія запатрабавалі значных фінансавых уліванняў. З-за недастатковай магутнасці існуючай паветранай лініі электраперадачы ўласніку давялося за ўласныя сродкі набываць і мантаваць трансфарматарную падстанцыю, што павялічыла выдаткі на 10 тысяч даляраў. Таксама ўзніклі цяжкасці з пошукам крыніцы пітнай вады на ўчастку.
Інтэр'ер без спецыялістаў
Абсалютную большасць унутраных работ Павел выканаў разам з бацькам самастойна. Спецыялістаў наймалі толькі для ўстаноўкі вокнаў і залівання чыставой сцяжкі. У дызайне рабіўся акцэнт на максімальнае захаванне аўтэнтычных элементаў.
«Таму вырашыў рабіць штосьці блізкае да класікі, але пры гэтым не ператвараць дом у музей. Галоўным прынцыпам у прадумванні інтэр'еру было жаданне праявіць эстэтыку даўніны. Па дапамогу ў дызайне ні да каго не звяртаўся, а вырашыў зрабіць так, як бачу сам», — адзначае Павел. Дзеля напаўнення інтэр'ера ён штодня маніторыць сайты з аб'явамі ў пошуках вінтажных рэчаў.
Уладальнік прызнае, што праект не з'яўляецца выключна камерцыйным і патрабаваў нерацыянальных з пункту гледжання хуткага прыбытку ўкладанняў.
«Гэта гісторыя дакладна не пра даход: за тыя грошы, што я сюды ўклаў, мог бы збіць тры «каркаснікі» і зарабляць. Але не! У першую чаргу хацеў зрабіць месца для душы, дзе я змагу з задавальненнем праводзіць час. Плюс было жаданне, а хутчэй нават мара, выратаваць хоць адзін са старадаўніх будынкаў, што разбураюцца ў глыбінцы».
На сёння будынак былога свірна гатовы да прыёму гасцей і здачы ў арэнду. Атрыманыя сродкі Павел плануе накіраваць на свой наступны доўгатэрміновы праект — аднаўленне старадаўняга мураванага млына, які знаходзіцца непадалёк.
Каментары
Мне асабіста праект падабаецца. Асабліва адзначу правільнасць рашэння аб наяўнасці печкі-каміна.
Не падабаецца толькі металачарапіца на даху. Павінна была быць звычайная дахоўка, хай і цаментна-пясчаная Керамінаўская.