Naš adkaz JUNESKO

Na zakliki redakcyi «Našaj Nivy» ŭłučyć vydańnie ŭ śpis suśvietnych kulturnych pomnikaŭ JUNESKO dziaržava pavinna reahavać adekvatna. Feljeton Lolika Uškina.

Naprykład, pasprabavać zasunuć u tuju kunstkameru svaje artefakty.

Perspektyva źjaŭleńnia «NN» u hierbaryi JUNESKO, biezumoŭna, nie niasie lubimamu režymu ničoha dobraha.

Ciapier kožny turyst, jaki pryjedzie ŭ Miensk, zachoča nabyć asobnik lehiendarnaj hazety, zabiaśpiečyŭšy joj biesprablemnaje isnavańnie.

Dziaržava musić lakalizavać inicyjatyvu admarozkaŭ jašče ŭ embryjanalnym stanie: prapanavać JUNESKO svaje varyjanty niemateryjalnych kulturnych šedeŭraŭ. List moža być doŭhi i cikavy. Hałoŭnaje tut — pajadnać hetkija farmaty, jak nadčasovaść i asablivaści palityčnaha momantu.

Naprykład, abvieścić niemateryjalnaj spadčynaj čałaviectva biełaruskija zarobki, jakija u pravincyi nie vychodziać za pamier sta zialonych tuhrykaŭ. Na fonie siarednich akładaŭ u susiednich krainach — Litva (500), Polšča (700) — hetki mizer budzie vyhladać superekskluzivam i jak śled pryciahnie ŭ siniavokuju akijan turystaŭ. Kamu nie cikava pahladzieć, jak ža možna pražyć na takija hrošy.

Paralelna heta dazvolić mandarynam mieć žaleznuju admazku ŭ tym razie, kali plebs pačnie ŭzbuchać nakont nizkich akładaŭ. «Daražeńkija vy maje, — skaža rabotnikam rovarnaha zavodu Sidorski, — ci čuli vy dzie, kab Sykstynskuju kapelu ci jaki Notr- Dam madernizavali tolki cieraz toje, što kamuś tam niaŭtulna praz adsutnaść kandycyjaneraŭ? Naturalna, nie! Heta ž pomniki čałaviectva! Toje ž samaje i vašyja zarobki. Jakimi jany buduć pomnikami, kali my ich padvysim abo vypłacim ich zhodna z hrafikam».

Abo, naprykład, u archiŭ čałaviectva mahła b uvajści praktyka preventyŭnych aryštaŭ apazycyjaneraŭ za niecenzurnuju łajanku. Heta moža być padniesiena jak niejki kulturny rytuał. Ujaŭlajecie turystyčny praspekt niedzie na Zachadzie: «Uvaha! Palavańnie na apazycyjaneraŭ. Niezabyvalnyja ŭražańni: adskanavać dysydenta ŭ natoŭpie, schapić i zavieźci ŭ administracyjny sud. Dazvalajecca bić i krucić ruki. Licenzija na «vint» adnaho apazycyjanera — 4000 baksaŭ». Miarkuju, zachodniamu biurhieru takoje safary budzie kudy cikaviejšaje, čym, naviedaŭšysia ŭ «NN», razmaŭlać z Akudovičam pra toje, što «jaho niama».

Adnak, naturalna, najlepšym kulturnym abjektam, jaki aficyjny Miensk moža prapanavać na status pamiatki JUNESKO, moh by być Jon. «Apošni dyktatar Eŭropy» — chiba heta nie ekzatyčna? Chieŭry turystaŭ buduć pryjaždžać da nas, kab pahladzieć na taki cud. Naturalna, heta budzie vymahać ad jaho inšaha etykietu, bolš aryjentavanaha na čakańni natoŭpu, — standartnyja pozy, złosnyja miny tvaru, ahresiŭny leksykon.

Tak, budzie ciažka. Adnak isnuje jašče adzin arhument za toje, kab nadać jamu status pamiatki: heta ž harantyja ad usialakich naskokaŭ apazycyi. Apošnija buduć pryroŭnienyja da talibaŭ, jakija bambardavali statui Budy. Jak kazaŭ adziny viadomy kinapersanaž: «Chto ž jaho pasadzić? Jon ža pomnik».

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0