Kali b žycharka Hrodna viedała, čym skončycca jaje pachod u sałon pryhažości, jana b sto razoŭ padumała, ci treba joj takija paznohci.
Kali b žycharka Hrodna viedała, čym skončycca jaje pachod u sałon pryhažości, jana b sto razoŭ padumała, ci treba joj takija pryhody na paznohci.
Žycharka Hrodna Sofja (imia źmienienaje, bo sud pa spravie nie skončyŭsia) vyrašyła zrabić sabie manikiur. Pa jaje słovach, majstar u sałonie pryhažości «Nadzieja» zrabiła niajakasnuju pracu na siami palcach. Kali ž spažyviec paprasiła knihu skarhaŭ, joj prapanavali alternatyŭnaje rašeńnie. Svojeasablivuju vusnuju damovu — maŭlaŭ, vy nie pišycie skarhu, a my nie voźmiem z vas hrošy, bo praca sapraŭdy nie nadta dobraja. Na tym i parazumielisia.
Ale na nastupny dzień supracoŭniki cyrulni adšukali jaje pa telefonie i skazali: «My pieradumali — prychodźcie i płacicie». Sofja nie pajšła ŭ sałon, a praź niekalki dzion joj patelefanavali ź milicyi. Akazvajecca, dyrektarka sałona, Taćciana, vyrašyła atrymać hrošy praz sud. Spažyviec atrymaŭsia vinavatym. Sofja ŭsio ž napisała skarhu na cyrulnikaŭ. U adkazie dyrektarka pryznała siabie vinavataj, a paśla admoviłasia i ad pazovu.
— Ale ciapier ja padała pazoŭ i patrabuju maralnaj kampiensacyi.
Apošni miesiac ja navat nie mahła schadzić u inšy sałon i narešcie zrabić sabie manikiur, bo jany ličylisia «rečyŭnym dokazam, — kaža Sofja.
«Naša Niva» vyrašyła dać słova i druhoj udzielnicy kanfliktu. Na žal, dyrektarka sałona ad kamientaroŭ admoviłasia:
— Ja nie liču patrebnym štości kazać. U mianie jość bolš važnyja spravy, — adkazała Taćciana.
U Hrodzienskim tavarystvie abarony pravoŭ spažyŭcoŭ, kudy źviarnułasia Sofja, raźviali rukami — akazvajecca, u
Biełarusi niama ekśpiertaŭ, jakija mahli b dać zaklučeńnie, ci jakasna akazanyja cyrulnickija pasłuhi!
Infarmacyju paćviardžajuć i va Upraŭleńni abarony pravoŭ spažyŭcoŭ i kantrolu za rekłamaj Ministerstva handlu: «Licenzii na ekśpiertnyja pasłuhi mohuć vydavacca, ale tak atrymałasia, što nivodnaha ekśpierta ŭ krainie niama. Tamu my prapanujem spažyŭcam źviartacca ŭ lubuju inšuju cyrulniu, dzie majstar najvyšejšaj katehoryi moža acanić, ci jakasna była zroblena pasłuha. Pryčym estetyka aceńvacca nie budzie. Kali cyrulnik niapravilna zrazumieŭ, jak vy chacieli pastryhčysia, ale vykanaŭ svaju pracu akuratna, jurydyčnych pretenzij da jaho być nie moža».
«Jana daŭnavata ŭ Biełarusi». Baćka Anžaliki Mielnikavaj pryznaŭsia, što jana žyvaja i zdarovaja90
Kamientary