«Imia Karatkieviča — instrumient u brudnych rukach, dubina ŭ palityčnych bojkach». Što prapahanda adkazała nakont zaniadbanaha doma siamji kłasika
Draŭlany dom u Rahačovie, dzie byvaŭ kłasik biełaruskaj litaratury Uładzimir Karatkievič, staić zakinutym. Ułady ŭžo siem hadoŭ jak abiacali tam muziej. Biełaruska Julija, jakaja niadaŭna pabyvała tam, była ŭražanaja zaniadbanaściu doma. Ale dziaŭčyna dakładna nie čakała, što paśla hetaha pasta trapić pad kambajn dziaržaŭnaj prapahandy.
Post Julii pahladzieli bolš za paŭmiljona razoŭ, pad im 1,5 tysiačy kamientaroŭ, bolšaść — aburanych.
Adkazvać usim im pryznačyli Irynu Pałubiec, byłuju hałoŭnuju redaktarku buda-kašaloŭskaj rajonnaj haziety «Avanhard», a ciapier karespandentku abłasnoj dziaržaŭnaj haziety «Homielskaja praŭda», uładalnicu premij «Załatoje piaro» i «Załataja Liciera».
Pałubiec jak daśviedčany prapahandyst pačała z hałoŭnaha. «Što staić za skandałam vakoł doma ŭ Rahačovie, u jakim lubiŭ pahaściavać Karatkievič» — tak azahałoviła jana materyjał. Maŭlaŭ tut «padniali chvalu» — «jość usie padstavy mierkavać, što puścili jaje nie vypadkova».
«Raźbiarom u detalach, kamu i navošta heta treba», — abiacaje razabracca jana.
«Na pieršy pohlad heta radavaja historyja pra zachavańnie kulturnaj spadčyny, ale niešta padkazvaje: pierad nami spłanavanaja kampanija z palityčnym padtekstam», — razabrałasia jana.
Pałubiec raskazvaje, što rezanansny post źjaviŭsia ŭ «mamskim» błohu ŭ instahramie — «nie zusim typovy dla padobnaj aŭdytoryi post», — namiakaje jana.
«Minčanka, u jakoj bolš za adzinaccać tysiač padpisčykaŭ, raźmiaściła videa doma ŭ Rahačovie, u jakim lubiŭ haściavać Uładzimir Karatkievič, aburyłasia zapuścieńniem i vykazała zaniepakojenaść tym, što budynak razburajecca, a šmathadovyja sproby miascovych žycharoŭ dabicca stvareńnia muzieja nie prynosiać vyniku. Byccam by ŭsio pravilna. Balić duša ŭ dobraha čałavieka za Ajčynu. Prosta kryk nieabyjakavaj žančyny, — raskazvaje Pałubiec i adkryvaje inšy bok: —
ale historyja akazałasia z palityčnym duškom».
Akazałasia, što pakul dziaržaŭnyja miedyja maŭčali pra zaniadbany dom kłasika, užo na nastupny dzień niezaležnyja ŚMI rastyražavali post.
Situacyja aburyła ludziej. Abureńnie ludziej aburyła Pałubiec.
«Uśled za hetym rušyŭ razhon infarmacyjnaj chvali ŭ kamientaryjach z kardynalnaj padmienaj paradku dnia. I voś užo abmiarkoŭvajuć nie dom, a «złačynny režym», nie kłasika ŭspaminajuć, a sprabujuć ubić klin pamiž brackimi narodami. Zazirnicie ŭ kamientaryi. Heta ŭžo nie dyskusii pra zachavańnie spadčyny. Heta adkryty farš. Praklony ŭ adras dziaržavy, jakaja nibyta metanakiravana źniščaje biełaruskuju historyju, rusafobskija vykazvańni, moŭnaje pytańnie, jenki pra toje, što zanadta šmat u nas pomnikaŭ Vialikaj Ajčynnaj vajnie», — šakavanaja Pałubiec «hetym adkrytym faršam».
«Straści ŭ kamientaryjach kipiać takija, byccam havorka idzie pra pieradzieł śfier upłyvu za Armuzski praliŭ. Ułasna, tak jano i jość. Tolki vajujuć nie za naftu, nie za haz, nie za łahistyčnyja kalidory — vajujuć za rozumy», — demanstruje Pałubiec, što nie darma avałodała «Załatoj Litaraj».
Pałubiec prychodzić da adnaznačnaj vysnovy, što «imia Karatkieviča tut tolki instrumient u čyichści brudnych rukach, dubina ŭ palityčnych bojkach».
Jana piša, što «kłasika ŭ hetym sensie škada». «I dom škada. I rahačoŭcaŭ taksama škada, bo jany marać pra muziej. Marać i nie bačać, što płot pakasiŭsia».
A voś dziaŭčynu, što nie prajšła cichieńka moŭčki mima zaniadbanaha doma piśmieńnika, Pałubiec nie škada.
«A što datyčycca hetaj błohierki, to tut sama vinavata. Post «vystraliŭ» nieadnaznačna. Jak kažuć, sardečna zaprašajem u śviet infarmacyjnych vojnaŭ, mamačka», — piša buda-kašaloŭskaje załatoje piaro.
Reziumuje Pałubiec historyju zusim niečakana, ale pa-majstersku.
«Dyk kamu vyhadnaja hetaja śvistaplaska? Adkaz, jak zaŭsiody, lažyć na pavierchni. Tym, chto nie zacikaŭleny ŭ mocnaj, suvierennaj Biełarusi, chto nie choča, kab biełarusy i ruskija pamiatali, kolki ahulnaj kryvi pralita za hetuju ziamlu. Tym, chto śpić i bačyć, jak by raskačać situacyju, pierafarmatavać histaryčnuju pamiać cełaha naroda, zamianiŭšy jaje surahatam miascovych kryŭd», — pierakananaja jana.
Kamientary