Udava Mikity Miełkaziorava ŭpieršyniu publična raskazała pra noč jaho śmierci
«Ja ŭsio jašče nie viedaju pryčyn śmierci… Naturalnaja śmierć ci nie? I liču za lepšaje — taksama zrazumieła dla siabie — nie dumać pra heta».
Lina Capava, žonka viadomaha biełaruskaha błohiera i žurnalista Mikity Miełkaziorava, jaki raptoŭna pamior u śniežni 2025 hoda va ŭzroście 37 hadoŭ, upieršyniu padrabiazna raskazała pra noč jaho śmierci. Heta jana zrabiła ŭ sumiesnym padkaście ź inšaj maładoj udavoj — biełaruskaj ajcišnicaj i błohierkaj Dašaj Biełanoŭskaj, u jakoj muž zahinuŭ u DTZ.
Mikita Miełkazioraŭ — zasnavalnik papularnaha jutub-prajekta «Žyćcio-malina», u jakim braŭ intervju ŭ viadomych biełarusaŭ, viadučy prajekta pra biełaruskuju historyju «Zahlanie sonca» i suzasnavalnik prahramy «Mova Nanova» na «Biełsacie».
«Heta było apošniaje fota»
Lina raskazała, što apošni viečar pierad śmierciu muža byŭ «biesturbotnym i pryjemnym» — jany hladzieli kaladnyja filmy i jeli jaho lubimuju ježu:
«U nas byŭ supierbiesturbotny taki viečar, pryjemny… My hladzieli kaladnyja filmy, jeli vielmi šmat kłasnaj, smačnaj ježy. Mianie doŭhi čas supakojvała dumka pra toje, što ŭ hety viečar my rabili vielmi šmat rečaŭ, jakija jon lubiŭ — prosta pa śpisie jeli ježu, jakuju jon lubiŭ, abdymalisia, havaryli adno adnamu niejkija pryjemnaści».
U toj viečar Mikita paśpieŭ zrabić apošniaje sumiesnaje fota:
«Jon navat zdoleŭ zrabić fota. Kaniečnie, nichto nie raźličvaŭ, što jano budzie apošnim našym siamiejnym fota, dzie my lažym u łožku… uśmichajemsia. Jano dahetul zachavana ŭ mianie».
«Ja znajšła jaho doma ŭ vannaj»
Unačy Mikita pamior. Lina raskazała, što mienavita jana znajšła jaho cieła:
«Nu i nočču jon pamior. Ułasna, ja znajšła jaho doma ŭ vannaj».
Jana pryznałasia, što dahetul nie viedaje dakładnaj pryčyny śmierci muža i śviadoma nie zahłyblajecca ŭ hetaje pytańnie:
«Ja ŭsio jašče nie viedaju pryčyn śmierci… Naturalnaja śmierć ci nie? I liču za lepšaje — taksama zrazumieła dla siabie — nie dumać pra heta».
«Śmierć u emihracyi»
Asobnaja častka hutarki — pra toje, jak jana zastałasia sam-nasam ź situacyjaj u Varšavie, dzie pobač nie było ni svajakoŭ, ni blizkich, zdolnych pryjechać adrazu. Pradstaŭniki ekstrannych słužbaŭ, ubačyŭšy jaje biełaruski pašpart, niekalki razoŭ pytalisia, ci jość u jaje tut chtości:
«Jany mnie ŭsie pa čarzie prapanoŭvajuć patelefanavać svajakam: u vas ža jość niechta tut? U vas ža jość niechta tut?»
Lina nazyvaje heta «śmierciu ŭ emihracyi»:
«Śmierć u emihracyi — chešteh. Nikoha ŭ ciabie niama. I nikomu ty nie patelefanuješ, bo navat kali patelefanuješ u 4:00 ranicy, tvaje baćki nie pryjeduć».
«Idzi vyciraj kroŭ, idzi trymaj kropielnicu, čaho ty stała?»
Capava taksama raskazała pra pavodziny adnoj z supracoŭnic chutkaj dapamohi, jakaja, pa jaje słovach, kamientavała jaje stan i addavała zahady, pakul Lina była ŭ šoku.
«Jana prosta ŭvieś čas kamientavała: maŭlaŭ, čaho ty staiš? Heta ž była noč, kala treciaj, naturalna, ja była ŭ majcy dla snu i trusach — ja prosta ratavała muža, mnie było nie da štanoŭ. Jana kazała: «Čaho ty staiš? Apranajsia, zaraz pajedziem u balnicu». Potym prachodzić piać chvilin, jana tam niešta robić, niejkija defibrylatary, i raptam: «Oj, usio ŭžo, kudy ty apranułasia? Usio ŭžo, kudy? Dy ŭžo ŭsio tut užo. Nu što vy?»
Pa jaje słovach, hetaja ž supracoŭnica dała kamandu ŭsioj bryhadzie (na miesca pryjechali dźvie bryhady, razam — try mužčyny) zhortvacca, bo čałaviek užo miortvy, a paśla praciahvała kamientavać kožny ruch Liny:
«Kaža: «Idzi vyciraj kroŭ, idzi trymaj kropielnicu, čaho ty stała?» Ja nie viedaju. Ja prosta staju i dumaju: u mianie takoje samaje pytańnie — što mnie rabić. Ja jaho i zadaju, u mianie niama śloz, prosta žach».
A potym, pa słovach Liny, taja ž miedycynskaja rabotnica sieła za jaje stoł u haścioŭni, jak byccam była ŭ siabie doma, i admoviłasia tłumačyć dalejšyja dziejańni:
«Kaža: «Ja nie viedaju, heta nie maja rabota. Zaraz pryjedzie słužba, tabie ŭsio raskažuć».
«Ciažar udavy Miełkaziorava»
Lina adkryta havoryć pra toje, nakolki ciažka viarnucca da žyćcia, kali tvaja strata — publičnaja, a proźvišča muža viadomaje šyrokaj aŭdytoryi:
«Ty ŭsio roŭna niasieš hety ciažar — udavy Miełkaziorava. Voś, paviesili na mianie hety miedal, jaki ja nie chacieła… I dla hetych ludziej nikoli nie budzie svoječasova, što jana viarnułasia da žyćcia. Dla ich zaŭsiody budzie rana».
Z hetaj ža pryčyny jana pakul nie hatovaja dumać pra novyja adnosiny:
«U mianie inšaja stadyja — stadyja abarony svajoj uraźlivaści… Ja razumieju, nakolki mianie raźniasie, kali jašče i tut nie atrymajecca. Heta značyć — ni čas, ni miesca».
Fraza, jakuju Lina raniej publikavała ŭ svaich storyz i jakaja, pa jaje słovach, najlepš apisvaje adčuvańni maładoj udavy:
«Stać udavoj u maładym uzroście — heta vyvučyć movu, na jakoj jašče nichto z tvajho atačeńnia nie havoryć».
Niahledziačy na ŭsio pieražytaje, u kancy razmovy Lina kaža, što žyćcio paśla straty ŭsio ž isnuje:
«Ci jość žyćcio paśla straty? Tak, jość. I nievierahodnaje žyćcio».
Kamientary