Biełaruskija knihi niecikavyja?

Kali ja pačaŭ zachaplacca biełaruskaj knižkaj — heta byŭ čas majho nacyjanalnaha «vyśpiavańnia». Tvory Karatkieviča, Bykava, Hileviča… A paśla pa nakatanaj — usia školnaja prahrama, usie sučasnyja litaratary. I siońnia ja nie mahu biez čytańnia. Štodnia dziasiatki staronak prapuskaju praź siabie. Dźvie traciny hetych knižak — na rodnaj movie.

Ja čytaju ŭsio, što vydajuć Juryj Stankievič i Andrej Fiedarenka. Lublu Hłobusa-paeta i pastajanna pieračytvaju paeziju Sysa. Maju santymient da knih Maldzisa dy čakaju praciahu «Kryvavaha pamołu» Sokałava-Vojuša.

Ja nie moh by skazać pra heta, kab nie braŭ u ruki biełaruskija vydańni.

Ja tryvać nie mahu tvorčaść adnaho minskaha vydaŭca-litaratara, chacia pračytaŭ jaho niekalki knih prozy i paezii. I budu čytać nadalej, kali ŭ ruki trapić: nabyvać admysłova nie stanu. Mnie nie padabajecca proza adnaho palityka, ale ź jakoj budu pa mahčymaści znajomicca pry źjaŭleńni čarhovaha tvora.

Ja nie moh by vyznačyć dla siabie vartaść prozy/paezii takich litarataraŭ, kab nie čytaŭ ich.

Čamu my svabodna abmiarkoŭvajem, jakoje łajno novy tvor šviedskaha piśmieńnika albo nachvalvajem čarhovuju knihu amierykanskaj aŭtarki? U kožnaha svaja matyvacyja, kab uziać hetuju knihu ŭ ruki. Tolki ci nie ahulnaja jana ŭ bolšaści — kab pabavić čas. Ale ja nie mahu dla siabie vyvieści matyvacyju nie čytać biełaruskamoŭnuju knihu.

Čym kirujeciesia vy, chto nazyvaje biełaruskuju knihu niecikavaj?

Pomniu, jak adpačyvaŭ u stryječnaha brata na vioscy. Nam było pa 15-16 hadoŭ. I niejak uviečary my zahavaryli pra litaraturu. Ja z zachapleńniem raskazvaŭ pra svaje adkryćci ajčynnych aŭtaraŭ. A brat adrezaŭ: nie čytaju, bo niama cikavych knižak biełaruskamoŭnych. Na ranicu ja pierahladzieŭ nievialikiju — tamoŭ na 50 — jaho chatniuju biblijateku. Ź biełaruskaha ŭ joj byŭ tolki čatyrochtomnik Alesia Adamoviča, zrazumieła, na rasiejskaj movie.

Nie ŭ kožnym rajonnym centry možna adšukać kniharniu. Ale nie ŭ kožnaj kniharni buduć biełaruskija knihi. A časta ich asartymient abmiežavany jakim dziasiatkam vydańniaŭ pa školnaj prahramie. U nas vialikaja kolkaść studentaŭ. I vučacca jany ŭ abłasnych centrach, dzie kniharni ŭkamplektavanyja značna lepš. Doraha nabyvać?

A dzie ž samaachviarnaść: havorka ž nie pra toje, kab štotydzień papaŭniać svaju biblijateku.

A jość ža i publičnyja biblijateki.

Pakazalnym źjaŭlajecca apytańnie, jakoje pravodziłasia adnym ź dziaržkanałaŭ hoda paŭtara tamu. U minčukoŭ zapytalisia, kaho jany viedajuć ź piśmieńnikaŭ. I tolki dźvie kitajskija studentki nazvali Janku Kupału i Jakuba Kołasa. Biełarusy ž — vyklučna rasiejskich kłasikaŭ.

Kab aceńvać biełaruskuju knihu, treba pa mienšaj miery jaje pračytać.

Ja čytaju knižku navat kali jana niecikavaja. Heta tolki nadaje stymuł šukać vydatnaha biełaruskamoŭnaha piśmieńnika.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0