Піша Сяргей Макарэвіч.
Калі я пачаў захапляцца беларускай кніжкай — гэта быў час майго нацыянальнага «выспявання». Творы Караткевіча, Быкава, Гілевіча… А пасля па накатанай — уся школьная праграма, усе сучасныя літаратары. І сёння я не магу без чытання. Штодня дзясяткі старонак прапускаю праз сябе. Дзве траціны гэтых кніжак — на роднай мове.
Я чытаю ўсё, што выдаюць Юрый Станкевіч і Андрэй Федарэнка. Люблю Глобуса-паэта і пастаянна перачытваю паэзію Сыса. Маю сантымент да кніг Мальдзіса ды чакаю працягу «Крывавага памолу» Сокалава-Воюша.
Я не мог бы сказаць пра гэта, каб не браў у рукі беларускія выданні.
Я трываць не магу творчасць аднаго мінскага выдаўца-літаратара, хаця прачытаў яго некалькі кніг прозы і паэзіі. І буду чытаць надалей, калі ў рукі трапіць: набываць адмыслова не стану. Мне не падабаецца проза аднаго палітыка, але з якой буду па магчымасці знаёміцца пры з’яўленні чарговага твора.
Я не мог бы вызначыць для сябе вартасць прозы/паэзіі такіх літаратараў, каб не чытаў іх.
Чаму мы свабодна абмяркоўваем, якое лайно новы твор шведскага пісьменніка альбо нахвальваем чарговую кнігу амерыканскай аўтаркі? У кожнага свая матывацыя, каб узяць гэтую кнігу ў рукі. Толькі ці не агульная яна ў большасці — каб пабавіць час. Але я не магу для сябе вывесці матывацыю не чытаць беларускамоўную кнігу.
Чым кіруецеся вы, хто называе беларускую кнігу нецікавай?
Помню, як адпачываў у стрыечнага брата на вёсцы. Нам было па 15-16 гадоў. І неяк увечары мы загаварылі пра літаратуру. Я з захапленнем расказваў пра свае адкрыцці айчынных аўтараў. А брат адрэзаў: не чытаю, бо няма цікавых кніжак беларускамоўных. На раніцу я пераглядзеў невялікію — тамоў на 50 — яго хатнюю бібліятэку. З беларускага ў ёй быў толькі чатырохтомнік Алеся Адамовіча, зразумела, на расейскай мове.
Не ў кожным раённым цэнтры можна адшукаць кнігарню. Але не ў кожнай кнігарні будуць беларускія кнігі. А часта іх асартымент абмежаваны якім дзясяткам выданняў па школьнай праграме. У нас вялікая колькасць студэнтаў. І вучацца яны ў абласных цэнтрах, дзе кнігарні ўкамплектаваныя значна лепш. Дорага набываць?
А дзе ж самаахвярнасць: гаворка ж не пра тое, каб штотыдзень папаўняць сваю бібліятэку.
А ёсць жа і публічныя бібліятэкі.
Паказальным з’яўляецца апытанне, якое праводзілася адным з дзяржканалаў года паўтара таму. У мінчукоў запыталіся, каго яны ведаюць з пісьменнікаў. І толькі дзве кітайскія студэнткі назвалі Янку Купалу і Якуба Коласа. Беларусы ж — выключна расейскіх класікаў.
Каб ацэньваць беларускую кнігу, трэба па меншай меры яе прачытаць.
Я чытаю кніжку нават калі яна нецікавая. Гэта толькі надае стымул шукаць выдатнага беларускамоўнага пісьменніка.
Цяпер чытаюць
«Патрабавалі, каб я з калегамі пры дзецях па-беларуску не размаўляла». Ці сутыкаюцца беларускамоўныя з булінгам у краіне6
Каментары