Kulinkovič: u im tolki adna maciernaja pieśnia.
Alaksandr Kulinkovič i hurt “Niejra Dziubiel” zapisali novy albom, z nazvaj “Do*uja sovietčikov», raźličany ŭ pieršuju čarhu dla interneta (reliz na dyskach taksama płanujecca, ale ciažka ŭjavić albom z takoj nazvaj u jakoj-niebudź dyskarni).
Paśla minułaha alboma “Aftary pravdy”, zdavałasia, hurt nie zmoža druhi raz padniacca na toj samy ŭzrovień: “Niejra Dziubiel” pastavili sami sabie takuju płanku, što sumnievy zastavalisia. Adnak novaja kružełka ich raźviejała.
Kulinkovič kaža, što heta – samy prystojny albom u dyskahrafii “Dziubiel”, dzie jość “tolki adna maciernaja pieśnia”.
Zatoje jość absalutna drajvavy kavier na “Kuba, lubov́ moja”: stary saviecki šlahier, jak minułym razam było ź pieśniaj “Dzieci hałaktyki”, pierakručany na ciažki pank-manier, z soła z “Čunha-čanhi” i charavymi śpievami. Darečy, hučyć novy albom viesialej i lahčej za papiaredni, ale jakaść tut nie hublajecca.
“Niejra Dziubiel” pa ŭzroŭni ahulnaj viesiałości i pank-pasyłu abychodziać navat “Lapisaŭ” (darečy, takoje paraŭnańnie hadoŭ z šeść tamu hučała b śmiešna). A pa enerhietycy Kulinkovič i jahony hurt drejfujuć niedzie pamiž svaimi ŭlubioncami – rańnimi “Zvukami Mu” i pankami Dead Kennedys.
Ciaham dnia albom musić źjavicca na aficyjnym sajcie hurtu.
Biełaruska ŭładkavałasia ŭ kandytarskuju kramu. Ale vyśvietliłasia, što za naviedvańnie tualeta joj treba płacić1
Kamientary