V.Š.
U adnaho sabaki słaba hreli batarei. Hraždan, daviedaŭšysia, paraiŭ: “A ty čaściej samahonku hani!”
Adzin sabaka pracavaŭ načalnikam ŽESu. Štodnia da jaho zachodziŭsia Hraždan i prapanoŭvaŭ: “Davaj razam zakałačvać babki. Ja pry kamunistach byŭ kontrraźviedčykam…”
Adzin sabaka pierajechaŭ u novuju kvateru. Zazirnuŭ u prybiralniu — a tam Hraždan va ŭnitazie rybu łović.
Adzin sabaka pryjšoŭ u domakiraŭnictva i pacikaviŭsia, kali pačniecca aciaplalny sezon. Hraždan jamu adkazaŭ: “Kali zachočam, tady i pačniom!”
Adzin sabaka paskardziŭsia na vodapravodčyka. Nazaŭtra pryjšoŭ Hraždan i adklučyŭ sabaku haz.
U adnaho sabaki adklučyli ciopłuju vadu, i jon hreŭ jaje na plicie. A Hraždan chadziŭ na pracu z termasam i nasiŭ adtul vadu dachaty.
Adzin sabaka pračnuŭsia ad choładu, bo adklučyli aciapleńnie. Jon pajšoŭ u kuchniu i zaparyŭ harbaty. A Hraždan hłynuŭ adekalonu “Saša” i vybieh na vulicu, kab daviedacca, dzie amerykancy razbambili ciepłatrasu.
Adzin sabaka nia moh zasnuć, bo pad voknami pa načoch ekskavatar kapaŭ jamu, kab znajści staryja truby i pamianiać na novyja. U kabinie siadzieŭ druhi Sabaka i napiavaŭ: “Uviazu ciabia ja ŭ tundru, uviazu k siadym śniaham…”.
Ciapier čytajuć
Alaksandr Nadsan pieršy raz pryjechaŭ u Biełaruś paśla saraka hadoŭ emihracyi. Minskaja moładź niečakana znajšła ŭ im toje, čaho nie bačyła ŭ svaich baćkach99
Kamientary