Dysk «Krambambuli» z udziełam Aleha Skrypki vydaje najbujniejšaja i najlepšaja ŭkrainskaja muzyčnaja kampanija «Lavina-music». Šyroka viadomyja va Ŭkrainie biełaruskija «Lapisy». Prychilnaści paŭdniovych susiedziaŭ pajedzie šukać i homielski repier Siaroha. Padčas naŭprostych — nie praz Maskvu — kantaktaŭ z ukraincami vyjaŭlajecca, kolki ŭ našaj muzycy paralelnaha.
Siarod «łavinaŭskaj» pradukcyi — dysk hurtu «Skriabin» z estetyčnaj nazvaj «Natura». Albom vykanany ŭ takim sučasnym rok-pop-hop styli. Što, darečy, taksama najbolš pasuje da aznačeńnia kirunku «Krambambuli 1Ѕ». Na dysku jak «pradusar huku» paznačany Illa Łahucienka z rasiejskaha «Mumija Trola», što nadało zapisu peŭny «mumijtroleŭski» prysmak. Niahledziačy na ŭsie hetyja adnosnyja padabienstvy, kružełka maje jaskravy nacyjanalny kalaryt. Što taksama rodnić zachodnieŭkrainskich vykanaŭcaŭ z našymi vizualnymi «vandroŭnikami dy alkaholikami».
Na dysku 11 trekaŭ z krasamoŭnymi nazvami: «Movčati», «Čiervoni kołhotki» (ci pieršavynachodniki «Lapisy» svaich «Čyrvonych kalsonaŭ»?), «Vidstań», «Śpi sobi sama», «Davaj z toboju zajmatisia lubovju», «Divčina Končita», «VodaVohoń» dy inš. Pry ŭsich paralelach ź ciažkaściu ŭjaŭlaju, jak Lavon Volski, naprykład, praśpiavaje: «Vidstań, ja vbju tiebie: ti tormoznuta; vidstań, zabud́ mienie — nasiplu jadu tobi v čaj». Albo Źmicier Vajciuškievič, jaki ciapier robić biełaruska-italjanskuju prahramu: «Bun džorno sińjorita; divčina Končita: sołodka, jak chałva, diešieva, jak trava…» A ŭ vykanańni «Skriabina» heta nia reža słychu. Svoj kalaryt, svaja viesiałość. Roźnica ŭ mentalitetach?
Pry žadańni možna znajści j davoli nam blizkaje: «Rozskazali po radio, ŝo znov pidnimuťsia cini na haz». Albo takija dyjamenty, jak «Davaj pomovču tobi prosto na vuško».
Adzinaje, što paśla ŭsich pryjemnych adkryćciaŭ ščyra ździviła, — aficyjny sajt hurtu www.skryabin.ru vykanany całkam pa-rasiejsku dy robicca ŭ Pieciarburhu.
«Płač» nacyjanalistaŭ
Kali «Skriabina» možna typalahična paraŭnać z «Krambambulaj», dyk ukrainski «N.R.M.» — heta lvoŭski «Płač Jeriemiji». Jon atrymaŭ šyrokaje pryznańnie zadoŭha da taho, jak va Ŭkrainie źjaviŭsia muzyčny biznes.
«Płač» maje za plačyma 13 hadoŭ historyi, šeść studyjnych albomaŭ i bieźlič kancertaŭ, padčas jakich hurt inačaj jak «fłahman ukrajinśkoho intielektualnoho roku» i nie nazyvajuć. Čaho varty tolki meha-hit «Vona» («Jana») — balada, jakuju ŭkraincy niezaležna ad moŭnaha vyznačeńnia ŭpadabali značna bolš za modnyja zachodnija pavolnyja kampazycyi. Kamu apošnija hady davodziłasia adpačyvać na Krymskim uźbiarežžy, toj viedaje, što rabiłasia ŭletku na tamtejšych dyskatekach.
Niadaŭna składanka vybranych piesień «Płaču Jeriemiji» vyjšła asobnym dyskam u muzyčnaj antalohii «Ukrajinśka kolekcija». Dysk skłali liryčnyja kampazycyi, a taksama pieśni «ŝo jich śpivali vojaki Ukrajińskoji povstańskoji armiji». Varta adznačyć, što baćka lidera hurtu Tarasa Čubaja Ryhor, čyje vieršy taksama «kładucca» na muzyku «Płaču», — represavany ŭ 60-ch paet-dysydent.
«Akademičnyja» vydańni, kštałtu «Ŭkrainskaj kalekcyi», na postsavieckaj prastory dahetul isnavali tolki dla rasiejskaha roku dy rasiejskaha ž šansonu. Tamu varta paradavacca za paŭdniovych susiedziaŭ dy paspadziavacca, što chutka niešta padobnaje zajmiejem i my. Pakul ža naźbirali tolki na «Spravazdaču» «N.R.M.».
Poŭny varyjant artykułu hladzicie ŭ hazecie "Naša Niva".
Aleś Kvitkievič
Kamientary