Cmačna jeści, tavaryšy sałdaty!

Sa stałoŭkaj mnie pašancavała. Usie vasiamnaccać miesiacaŭ, pakul ja rychtavaŭ hety repartaž (cha-cha), byŭ prystojny i raznastajny asartyment straŭ, dyj hatavali smačna. Nu, nasamreč dvanaccać miesiacaŭ, a što drukavać jaho buduć usie vasiamnaccać, to chto b sumniavaŭsia (chie-chie).

Navat vybar byŭ: dźvie pieršyja stravy, dźvie druhija. Karmili kašami — rysavaj, hreckaj, harochavaj, pancakom, čas ad času makaronaj. Bulbu čaściej davali toŭčanuju. Raz na tydzień — draniki. Śviata dla bolšaści i biada dla tych, chto traplaŭ tady ŭ narad u stałoŭku — davodziłasia zvyš normy abirać bulbu. U dadatak da harniru išli tušonka, katlety, časam smažanaja skvarka ci jakaja-niebudź poliŭka (biada, kali z kanservavanaj kilki ŭ tamacie — sapraŭdnaje vyčvarenstva), smažanaja kambała. Na abied — abaviazkova niejkaja sałata. Masła dvojčy na dzień — na śniadanak i ŭviečary pa 15 hramaŭ. U vychodnyja — varanyja jajki i sok albo fruktovaje piure (50 h).

Ranicaj i ŭviečary sałdaty pjuć harbatu, u abied — kampot.

Pieršyja paŭhodu słužby pryhadvajucca pastajannym pačućciem hoładu. Navat pažyłyja pavarychi ŭžyvali vajskovy słenh: «Što, niechvatos?» — i jak mahli padkormlivali. Dla tych, chto prachodziŭ vučebku, u tych ža Piečach, vyklikała ździŭleńnie toje, što ŭ nas možna było atrymać dabaŭku. Spačatku dziŭna było bačyć, jak «staryja» niedajadali svaje porcyi, amal nie kranali chleba.

Asabliva niaŭtulna ja pačuvaŭsia paśla viačery, kali razumieŭ, što nastupnym razam budu jeści tolki ranicaj. Potym źjaviłasia mahčymaść niešta nabyvać u kramie pierad zastupleńniem u narad, a byvała, častavali miascovyja siabry, da jakich raz-poraz naviedvalisia svajaki. Pry hetym zaŭsiody ŭźnikała prablema z zachoŭvańniem prypasaŭ, rabić hetaha ŭ kazarmie nielha, a chacieć jeści ad hetaha nie pierastaješ. Voś i šukaješ roznyja schovanki, na jakija potym palujuć siaržanty. Znajšoŭšy, u najlepšym vypadku dapamohuć terminova źniščyć «kampramat» — u horšym «haspadarlivaha» sałdata čakaje pakarańnie — toj ža narad na słužbu. Mahčyma, u stałoŭku… Zrešty, choć i nazyvajuć dzie-nidzie hety narad hrebliva — masły, heta dla maładoha i viečna hałodnaha bajca ŭ peŭnaj stupieni paratunak.

Jak i ŭ kožnaj stałoŭcy, u vajskovaj taksama štodnia vyviešvajecca meniu, u jakoje daścipniki ŭnosiać karektyvy.Da nazvy supu «Leninhradzki» prypisvajuć «blakadny», majučy na ŭvazie toje, što ŭ hetym supie krupina za krupinaj haniałasia z dubinaj. Niaredkimi byli podpisy da katlet «chlebnyja», što časam całkam spraviadliva pakazvała na hałoŭny inhrydyjent stravy.

Pachod u stałoŭku — vajskovy rytuał, z admysłovymi elementami strajavoj, vykanańniem pieśni. Tolki pry adsutnaści načalstva aficyjnyja słovy kamandy ihnarujucca, i tady možna pačuć: «Rota, padrychtavacca da žoru!» Ale čaściej hučyć słova pajka, viadomaje kožnamu.

Źmiašanyja padraździaleńni, u jakich słužać roznyja pa peryjadach vajskoŭcy, majuć adpaviedny paradak absłuhoŭvańnia ŭ stałoŭcy — starejšy pa peryjadzie musić absłužyć małodšaha. Ličycca, što takim čynam źnikaje mahčymaść ekspluatacyi maładoha papaŭnieńnia starejšymi.

Poŭny varyjant čytajcie ŭ papiarovaj i pdf-versii hazety "Naša Niva"

Praciah budzie.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0