Паўночны вецер, дзьмуў ты нада мною,
Сьпякотны вецер, як пякельны лёд,
Маёй душы ты паспрыяў узьлёт
Грахоўным вершам, потам ды крывёю.
Паўночны бог, магутны, злы тытан,
Грымотнага дажджу галосны крык,
Ты перамог мяне, шалёны бык,
Ты падхапіў мяне, як ураган.
Паўночны вецер, мілае стамленьне,
Глухое навальніцы рэзкі шквал,
Злуюся на пагоду, сонца й ранак…
Твой шэпт нанёс і страх, і захапленьне,
Як бард, пяшчотны, грубы, як вандал,
Мой вікінг, мімалётны мой каханак.
-
Андрэй Федарэнка напісаў эсэ пра Янку Брыля, але яно больш чым проста пра Брыля ці літаратуру
-
Выдавецтва Gutenberg анансуе ірландскую навінку для дзяцей
-
«Надзея Сцяпанаўна». Мікіта Найдзёнаў апублікаваў паэму, якая нарадзілася ў Жодзінскай турме. Такога паэтычнага эпасу ў беларускай паэзіі ХХІ стагоддзя яшчэ не было
Цяпер чытаюць
Колькасць ахвяр выбуху ў маскоўскім элітным рэстаране на юбілеі генерала, які камандаваў наступам на Кіеў з Беларусі ў 2022-м, вырасла да пяці чалавек
Каментары