Выкладчык кафедры ваеннай і экстрэмальнай медыцыны Гомельскага медыцынскага ўніверсітэта Алег Дохаў расказаў «Нашай Ніве» пра кур'ёзныя выпадкі з практыкі і адказаў на папрокі людзей, якія вінавацяць дактароў у абыякавасці.
З хірургам мы паразмаўлялі ў рамках выставы БРСМ «100 ідэй для Беларусі».
Алег Дохаў спецыялізуецца на ваенных траўмах і атрыманых у побыце калецтвах, калі патрабуецца неадкладнае ўмяшальніцтва.
Доктар кажа, што вялікую долю траўмаў складаюць наступствы чалавечага глупства — свайго ці чужога.
«Большая частка побытавых траўмаў — гэта калі нехта нешта недарабіў, кінуў, а другі пакалечыўся: дзесьці нешта выкапалі і не абгарадзілі, накідалі дошкі з забітымі цвікамі, цэглу раскідалі. Але часам людзі спачатку ахвяруюць логікай, а гэта ўжо цягне за сабой ахвярнасць іншымі, фізічнымі часткамі.
Напрыклад, з нядаўняга: мужык вырашыў ноччу пайсці насекчы дроваў. Канечне, папярэдне трохі «прыняўшы». Ну і адсечаны палец — як вынік. І нам яго не ўдалося захаваць, бо час, які прайшоў пасля траўмы, і яе характар маюць значэнне — недзе можна выратаваць орган, недзе — не. І ў такіх вось выпадках абурае, што чалавек лічыць вінаватымі дактароў, а не сябе», — сказаў Дохаў і адзначыў, што часам пацыенты абураюцца абгрунтавана.
«Праблема ўзаемаадносінаў медыкаў і пацыентаў вельмі вострая, насамрэч. Можна падумаць, я, як доктар, мушу кінуцца абараняць усіх сваіх калег са словамі, што ўсе папрокі: маўляў, «недалячылі» — хлусня, а мы — выдатныя людзі. Але маё меркаванне, што праблема і з таго і з іншага боку.
Патлумачу: не заўсёды ёсць магчымасць у доктара цягам тых трох хвілін прыёму данесці да пацыента важнасць сітуацыі. Бывае, чалавек не разумее, што ягоны стан небяспечны.
Яму за тры хвіліны кажуць: «Вам трэба зрабіць агульныя аналізы, біяхімію, а потым наведаць, скажам, эндакрынолага. Чалавек паглядзеў, падумаў: «Ай, зраблю заўтра», а потым забывае. А калі хвароба збівае яго з ног, то ён крычыць, што доктар яго недагледзеў, не дыягнаставаў.
Каб той доктар адну хвіліну болей прысвяціў чалавеку і патлумачыў, што трэба паставіцца да ягоных парадаў сур'ёзна, бо, калі не зрабіць гэтага цяпер, бо праз паўгады могуць быць сур'ёзныя праблемы, то хвароба б не абвастрылася.
Тут патрэбны дыялог. І я разумею тут бабулю, якая разгубілася ў паліклініцы, недачула, куды ісці: у які кабінет і на які паверх. Трэба прыслухоўвацца адзін да аднаго, я думаю. Але зноў жа — бываюць розныя выпадкі», — сказаў хірург.
«Якія траўмы найбольш характэрныя для беларускіх салдат?», — спыталі мы. «Гэта ўнутраная інфармацыя, я не буду яе раскрываць, але магу сказаць, што прычыннасць траўмаў у войску амаль ідэнтычная «грамадзянцы», — адказаў Дохаў.
«Падсумоўваючы ўсе выпадкі, з якімі я сутыкаўся, магу сказаць, што трэба быць уважлівым і, таксама важна, каб людзям раптам не здавалася, што ў іх адкрыліся доктарскія здольнасці.
Патлумачу: сёння ва ўсіх ёсць інтэрнэт. У чалавека нешта забалела, ён палез у сетку, увёў свае сімптомы — а там рак, канечне ж, ці яшчэ што сур'ёзнае. І ён давай лячыцца — вырашае, напрыклад, што яму трэба ўнутрывенныя ін'екцыі анальгіна. Далей ён глядзіць відэаўрок на Ютубе… Ну і добра, калі хтосьці ёсць у гэты момант у кватэры і выклікае хуткую. А доктар бачыць заліты крывёй пакой і чалавека без прытомнасці, бо ў яго, аказваецца, яшчэ і страх крыві. Таму я кажу — слухайце сябе і доктара.
У нас добрыя дактары. Мяркуючы нават па маіх студэнтах — у нас такія конкурсы, што па агульным узроўні інтэлекту, можа, мы і наперадзе».
***
На конкурсе БРСМ «100 ідэй для Беларусі» Алег Дохаў прадставіў сваю распрацоўку — трэнажор для адпрацоўкі ўнутрывенных ін'екцый і забору крыві. Гэта такая спецыяльная накладка, якая сімулюе чалавечую скуру, а пад ёй, у спецыяльных «сасудах», цыркулюе штучная кроў. Такі трэнажор спрашчае навучанне студэнтаў, бо традыцыйна яны трэніруюцца ці на добраахвотніках, ці на жывёлах.
Цяпер чытаюць
Расійскія прапагандысты выдумалі ўдар дрона па турыстычным аўтобусе. Але ў гісторыі ёсць загадкавыя фуры6
Каментары