Нас нажом па зямлі размазала
расцягнула па чорнай скібцы.
І цяпер паламаным пазлам
я ляжу ўначы. Мне не спіцца.
Мне самотаю ціша цвыркае,
снег маўчыць за акном па-польску…
Ну, вазьмі ўжо мяне за шкірку,
пасадзі ў сваю пераноску
і схавай у сябе за пазухай,
хоць пад закарэлай рагожай!
Дай праспаць гэту злую казку.
Ты ж магутны, ты можаш.
Цяпер чытаюць
«У мяне толькі адна мара — вярнуць свайго Дзімку». Маці былога палітвязня Дзмітрыя Гопты расказвае пра новую бяду сына. І просіць замаўляць у яе больш тортаў, каб справіцца

Каментары