Два сімпатычныя чорныя каты ахоўваюць карціны ў гродзенскай галерэі
У снежні галерэя Тызенгаўза адзначыць сваё 25-годдзе. У яе ёсць сэрца. І хвост. Нават два.
Атмасферу тут ствараюць не толькі карціны, але і верныя пухнатыя жыхары галерэі — каты Чарнушка і Лаўрык, піша «Гродзенская праўда».
Яны — сапраўдныя гаспадары прасторы, заўсёды ўважлівыя і насцярожаныя, як сапраўдныя вартаўнікі гэтага асаблівага месца, сочаць за кожным, хто пераходзіць парог. Немагчыма ўявіць галерэю Тызенгаўза без катоў. Яны тут не проста жывуць — яны частка гісторыі. Можна сказаць, неафіцыйны сімвал галерэі.
— Самая першая кошка прыйшла да нас у першыя дні працы. Яе звалі Анфіса, — успамінае галерыстка Вольга Бабінская. — Такая ўпэўненая гарадская кошка, незалежная і спакойная, заявілася, нібыта да сябе дадому. Мы яе пакармілі, спрабавалі мякка паказаць на дзверы, маўляў, ідзі ўжо, да пабачэння. Але яна вырашыла, што наша галерэя — гэта цяпер яе дом. І так пражыла з намі 13 гадоў, хоць ужо была дарослай асобай на момант знаёмства.
Калі Анфісы не стала ў 2013 годзе, здавалася, што наш шлях далей будзе без жывёл. Другога такога ката ўжо не сустрэць. Але, відаць, яны там дзесьці паміж сабой размаўляюць па сваім «каціным радыё», і да нас увесь час прыходзяць новыя. Мы стараемся ўсіх прыстроіць, калі ёсць магчымасць. Але і самі ўжо не можам без іх абыходзіцца. Пасля Анфісы мы год пражылі без «кацінай апекі», і ў нас проста разгуляліся мышы.
Сёння ў галерэі жывуць два каты — Лаўрык і Чарнушка.
Лаўрык — малады, энергічны. За год так падрос, што ўжо стаў сапраўдным Лаўрэнціем, — усміхаецца дырэктарка, расказваючы пра сваіх улюбёнцаў.
— Чарнушка — спакойная, мудрая кошка, якая проста есць і спіць, а часам, пад настрой, водзіць людзей па экспазіцыі.
Цяпер чытаюць
«Ні тады, ні сёння я не лічу, што зрабіў штосьці кепскае». Дзядок шчыра расказаў пра былыя адносіны з 16‑гадовай дзяўчынай3
Каментары